Συνέντευξη στον
Γιώργο Αδαμόπουλο
Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν έλεγε ότι «αν γνωρίζαμε τι κάναμε πριν μάθουμε, δεν θα λεγόταν έρευνα, σωστά;». Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεν σταματά ποτέ την μπασκετική «έρευνά» του και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ωστόσο ξέρει πολύ καλά τόσο τον βραχυπρόθεσμο όσο και τον μακροπρόθεσμο προορισμό του.
Ο 20χρονος ομογενής γκαρντ βρέθηκε φέτος για δεύτερη φορά στην Ελλάδα, αφού μετά την περσινή παρουσία του στην Εθνική Κ-19 (συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Κρήτης), κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών από τον κόουτς Φώτη Κατσικάρη. Ο γκαρντ του πανεπιστημίου Ορεγκον (φέτος ως πρωτοετής κατέγραψε 13,4 π. – 4,2 ριμπ. – 2 ασ. μ.ό. και έφτασε ως τα προημιτελικά του NCAA) εξήγησε στη «δημοκρατία» ότι «μαθαίνω κάθε μέρα στις προπονήσεις στην Ελλάδα». Και επανέλαβε ότι «είναι όνειρο ζωής να βρεθώ στη 12άδα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο». Το όνειρο του ΝΒΑ μπορεί να περιμένει έναν χρόνο…
Ο Ντόρσεϊ, που… ανάγκασε πέρυσι τη μητέρα του Σάμια να ψάχνει για μέρες στο σπίτι τους στην Καλιφόρνια τα έγγραφα που αποδείκνυαν ότι ο πατέρας της ήταν Ελληνας, έγινε μέλος των Εθνικών ομάδων και πλέον τονίζει ότι «καμαρώνω και μπασκετικά για τη μισή καταγωγή μου!».
Αν και ο νεότερος παίκτης στην προεπιλογή για το προολυμπιακό τουρνουά στο Τορίνο (σ.σ.: 4-9/7) και ο μοναδικός που δεν έχει επαγγελματικό συμβόλαιο, ο απόφοιτος του γυμνασίου Μαρανάθα (είχε μ.ό. 34,6 π. – 10,6 ριμπ. ως τελειόφοιτος), επισημαίνει ότι «είναι τιμή μου που είμαι εδώ και νιώθω ευλογημένος! Προσπαθώ σκληρά σε κάθε προπόνηση. Θέλω να μάθω και μερικά ελληνικά, διότι έως τώρα μου μαθαίνουν μόνο τις… κακές λέξεις!».
Πριν από μερικές μέρες, παρότι δοκιμάστηκε σε προπονήσεις από Ντένβερ και Γιούτα, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ αποφάσισε να αποσύρει τη συμμετοχή του από το ντραφτ του ΝΒΑ, εξηγώντας ότι «το όνειρό μου είναι το ΝΒΑ, όμως δεν το σκέφτομαι τώρα. Αποφάσισα να παίξω στο κολέγιο μία ακόμη χρονιά. Εχω ακόμη πολλά να μάθω». Ο νεαρός γκαρντ συμπλήρωσε: «Μπορεί να λένε πως είμαι καλός σουτέρ θέσης, ωστόσο στο παρκέ κάνω ό,τι χρειάζεται ο προπονητής και είμαι πρόθυμος και για τη “βρόμικη” δουλειά».
Καταλήγοντας, ανέφερε τις διαφορές ΗΠΑ – Ευρώπης, τονίζοντας ότι «στην Αμερική υπάρχει πιο γρήγορος ρυθμός και περισσότερο 1 εναντίον 1. Στην Ευρώπη απαιτείται περισσότερη κίνηση της μπάλας. Χρειάζομαι λίγο χρόνο προσαρμογής, όμως αν δεν πίστευα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω, δεν θα ήμουν εδώ. Aλλωστε, το προολυμπιακό τουρνουά είναι λίγο σαν την “τρέλα του Μαρτίου” (σ.σ.: τα πλέι οφ του NCAA), γιατί κάθε ματς, μετά τον όμιλο, μετρά και πρέπει να το κερδίσεις».
