Η Ξανθή Ταβουλαρέα και η ομάδα της «ταξιδεύουν» μικρούς και μεγάλους κάθε Σάββατο στη μακρινή Κίνα, μέσα από την υπέροχη παράσταση «Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα» βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
Τι μαθήματα ζωής προσφέρει στα παιδιά Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα και τι μπορούμε να μάθουμε από την ιστορία του εμείς οι ενήλικες;
Το Αηδόνι μας, πετάει ελεύθερο. Αρνείται να κλειστεί στο κλουβί, πλάι στον Αυτοκράτορα, θυσιάζει την ασφάλεια που του προσφέρει η εξουσία και φέυγει μακριά. ΕΠΙΛΕΓΕΙ. ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Αυτό είναι το ομορφότερο νόημα σε αυτό το παραμύθι. Η Συνειδητή επιλογή! Και όταν ο Αυτοκράτορας μαραζώνει από τη θλίψη, επιλέγει να επιστρέψει με κίνδυνο της ζωής του για να τον σώσει. Συνειδητά και πάλι επιλέγει από Αγάπη αυτή τη φορά.
Αυτό είναι που προσφέρουμε στα παιδιά μέσα από την παράστασή μας. Να γνωρίζουμε τι επιθυμούμε και να το επιλέγουμε. Να νικάμε το φόβο για το άγνωστο, την ανασφάλεια. Να πιστέψουμε στη δική μας αξία, στο δικό μας γλυκό τραγούδι και να διαφυλάξουμε την εσωτερική μας ομορφιά και δύναμη.
Για τους ενήλικες είναι πιο δύσκολο… Παρασυρμένοι οι περισσότεροι από την αβεβαιότητα, έχουν αφεθεί στη δίνη του Μεγάλου Φόβου. Ενός φόβου μη υπαρκτού, για το οτιδήποτε,που ύπουλα διεισδύει στο Νου και γεμίζει άσχημες σκέψεις τους ανθρώπους. Πόσοι πιστεύετε θα αρνιόντουσαν να μείνουν σ ένα παλάτι ασφαλείς; Κι ας πρόδιδαν τον εαυτό τους. Αν λοιπόν, έστω κι ένας ενήλικας αναριγήσει με την απόφαση του Αηδονιού να παραμείνει ελεύθερο, ε, τότε ναι, κάτι προσφέραμε και στο μεγαλύτερο (ηλικιακά) κοινό μας.
Ποιος είναι ο ρόλος του θεατρικού παιχνιδιού στην παράστασή σας;
Ο ρόλος είναι διττός:
Έχουμε αρκετά σημεία όπου τα παιδιά συμμετέχουν, μέσα από το θεατρικό παιχνίδι στην παράσταση. Έτσι φτιάχνουμε μαζί τον παραμυθένιο κόσμο του θεάτρου. Μπαίνουν τα παιδιά στη διαδικασία της παράστασης. Κι αυτό, για μένα, είναι πολύ σημαντικό. Για την κατανόηση των νοημάτων, την ενεργοποίηση της φαντασίας.
Κι έπειτα, εκτός από την άμεση συμμετοχή των παιδιών, έχουμε και την έμμεση. Οι ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους, χρησιμοποιώντας στοιχεία. Μια κούκλα, μια μάσκα, ένα καπέλο. Δεν θέλουμε να πείσουμε τα παιδιά ότι είμαστε οι ρόλοι, αλλά ότι παίζουμε! Και νιώθω πράγματι πολύ όμορφα, όταν έρχονται γονείς και μου λένε: Ξέρεις, όλο το Σαββατοκύριακο μίλαγε για την παράσταση, έπαιρνε το καπέλο κι έκανε το γιατρό, ή έπαιρνε μια κούκλα και έπαιζε την Αυτοκράτειρα της Κίνας.
Αυτό είναι το κέρδος, σε μια παράσταση βασισμένη στο Θεατρικό Παιχνίδι.
Στην σκηνή υπάρχει και ένα κλουβί. Τι συμβολίζει;
Πρώτα απ όλα, δεν είναι ένα απλό κλουβί. Πρόκειται για το κλουβί που χρησιμοποίησε ο Λάκης Αποστολίδης (ένας από τους λίγους κουκλοπαίχτες που έιχαμε στην μεταπολεμική Ελλάδα) στο ίδιο παραμύθι. Οπότε, είναι ένα μουσειακό αντικείμενο που χρησιμοποιείται στην παράσταση, φορτισμένο με έντονη συγκίνηση. Ως κλουβί, συμβολίζει τη φυλακή.Τη φυλακή που μπαίνουμε ή δεν μπαίνουμε, τα νοητικά και συναισθηματικά όρια στα οποία επιβάλλουμε τον εαυτό μας. Είναι ένα κλουβί χωρίς πόρτα, κι όμως, εξακολουθεί και είναι φυλακή. Μακριά από πλαίσια, από όρια, εκεί βρίσκεται η ελευθερία, κι εκεί μόνο με το πέταγμα μπορούμε να φτάσουμε. Και εάν το Αηδόνι πετάει με τα φτερά και το τραγούδι του, εμείς οι άνθρωποι, πετάμε με τη φαντασία και τις επιλογές μας.
Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Γιάννης Ζουγανέλης. Πώς ήταν αυτή η συνεργασία;
Υπέροχη. Δεν θα κουραστώ να το λέω. Ο Γιάννης Ζουγανέλης, ένας υπέροχος μουσικός κι ένας αληθινός Άνθρωπος, υπήρξε ιδανικός συνεργάτης. Αγαπάει , απο την καρδιά του , τα παιδιά, και μας έφτιαξε την πιο ιδανική μουσική που θα μπορούσαμε να έχουμε. Αγαπημένος. Από τους καλύτερους μουσικούς μας. Και για όποιον δεν γνωρίζει το έργο του, προτείνω να αρχίσει την έρευνα… Να ακούσει μουσικές και να ταξιδέψει…
Η παράσταση υμνεί την ελευθερία των επιλογών μας. Τι μας απομακρύνει από αυτή και πώς μπορούμε να την κατακτήσουμε;
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάτι αληθνό να μας απομακρύνει. Εμείς φεύγουμε από το ελεύθερο πεδίο μας. Βαλτώνουμε. Δεν θέλουμε να ταξιδέψουμε. Νομίζουμε πως είμαστε ανώτεροι και πως μπορούμε να «αφεντεύουμε τη φύση, τα ζώα, τα πουλιά, το νερό και τους ανθρώπους» (όπως λέει και ο Αυτοκράτορας της Κίνας) κι εκεί είναι που ξεχνάμε τον αληθινό προορισμό μας. Στην προσπάθειά μας να κυριαρχήσουμε ξεχάσαμε να ζούμε. Επειδή είδαμε πως το κλουβί δεν έχει πόρτα, μπήκαμε μέσα και δεν βήκαμε ποτέ. Μας φόβισαν, Αφήσαμε να μας φοβίσουν. Πως έξω, μακριά, αλλού, δεν υπάρχει τόπος να πατήσουμε, να σταθούμε. Κι έτσι κουβαριαστήκαμε, κλειστήκαμε στο όποιο ασφαλές, νοσηρό πλαίσιο.
Κι ο μόνος τρόπος για να επανέλθουμε στην ελευθερία μας, είναι ένα βήμα. Να επιλέξουμε, να αγαπήσουμε την αλλαγή. Ας φτιάξουμε δικούς μας δρόμους. Όπου πατήσαμε και δεν μας άρεσε, ας φύγουμε. Πως είμαστε Δημιουργοί, αυτό απολέσαμε.
Πόσο δύσκολο είναι στις μέρες μας να εκτιμήσουμε όλα όσα προσφέρει το αληθινό Αηδόνι, έναντι του μηχανικού;
Πιστεύω στ’ αλήθεια πως πάντα το αληθινό αηδόνι, στο τέλος, θα το εκτιμάμε. Θα το αγαπάμε και θα το αγκαλιάζουμε. Δεν ξέρω πόσο δύσκολο είναι. Ο καθένας μας, έχει να κάνει τον δικό του δρόμο για να φτάσει στο αληθινά απλό. Ελπίζω και εύχομαι για όλους μας, να μην αναλώσουμε όλον μας τον χρόνο μέχρι να αντιληφθούμε την ανεπάρκεια του μηχανικού αηδονιού. Ελπίζω κι εύχομαι, σύντομα,στη ζωή μας, να αντιληφθούμε την αξία του αληθινού και να πετάμε κι εμείς στον ήλιο κοντά, στο φως. Όπως πήρε το Αηδόνι μας τον Αυτοκράτορα, μέσα από τα χέρια του σκοταδιού, και τον πήγε ψηλά, στον Ανώτερο Πεδίο.
