Αν και οριστικό το Brexit, η διαδικασία είναι ιδιαίτερα περίπλοκη με κίνδυνο να μην ολοκληρωθεί έως τις 29 Μαρτίου 2019
Από τον
Γιώργο Τραπεζιώτη
Ελευθερία!». Με τον τίτλο αυτό στο πρωτοσέλιδό της υποδεχόταν με πανηγυρική διάθεση χθες η «Daily Mail» την εκκίνηση της διαδικασίας αποχώρησης της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μια διαδικασία βέβαια που θυμίζει περισσότερο «πλεύση σε αχαρτογράφητα νερά» και για τις δύο πλευρές – αν και αυτό προσώρας φαίνεται να το ξεχνούν για μικροπολιτικούς λόγους τόσο οι Βρυξέλλες όσο και το Λονδίνο. «Τα μάτια της Ιστορίας παρακολουθούν» τόνιζε με νόημα την ίδια στιγμή το πρωτοσέλιδο των «Times», ενώ ο «Guardian» με ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκό πρωτοσέλιδο προτιμούσε να προσεγγίσει μονόπλευρα το Brexit, κάνοντας λόγο για «βήμα της Βρετανίας προς το άγνωστο».
Η ουσία είναι πως όταν με… βρετανική ακρίβεια το Μπιγκ Μπεν σήμανε μεσάνυχτα Τετάρτης, στις 29 Μαρτίου 2017, η Βρετανίδα πρωθυπουργός, συνεπής στις εξαγγελίες της, υπέγραφε την επιστολή για την ενεργοποίηση του άρθρου 50. Η επιστολή αυτή χθες το μεσημέρι παραδόθηκε στα χέρια του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος με τη σειρά του οφείλει πια να αποστείλει στα εναπομείναντα 27 κράτη-μέλη της Ενωσης το προσχέδιο των βασικών γραμμών της διαπραγμάτευσης που θα ακολουθήσει για την οριστικοποίηση του «διαζυγίου» με τους Βρετανούς.
«Ιστορική στιγμή»
Διαζύγιο οριστικό μεν, όπως τόνιζε και η ίδια η Μέι απευθυνόμενη στο βρετανικό Κοινοβούλιο, λέγοντας ότι «είναι μια ιστορική στιγμή από την οποία δεν υπάρχει γυρισμός», ιδιαίτερα περίπλοκο δε, καθώς οι επιδιώξεις των δύο πλευρών είναι εντελώς διαφορετικές, ενώ παράλληλα κανείς δεν είναι βέβαιος ότι θα έχει ουσιαστική κατάληξη στις 29 Μαρτίου 2019. Οσο για τα κεφάλαια που μένουν ανοιχτά, από τη μία -όπως συμβαίνει σε όλους τους γάμους που λύονται- είναι το… περιουσιακό. Στην προκειμένη περίπτωση αφορά βέβαια την εμπορική συμφωνία Λονδίνου – Βρυξελλών (η Μέι ήδη μιλά για «σκληρό Brexit») αλλά και τις δεσμεύσεις οικονομικού τύπου που είχε αναλάβει η Βρετανία έναντι της Ε.Ε. Ενα θέμα που έβαλαν πρώτοι στο τραπέζι -ποιοι άλλοι;- οι Γερμανοί, μιλώντας ήδη για ένα ποσό της τάξης των περίπου 15 δισ. ευρώ.
Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα των «παιδιών», τα οποία εδώ δεν είναι άλλα από τους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες. Σε τι είδους συμφωνίες θα καταλήξουν οι διαπραγματευόμενοι για τους Ευρωπαίους που ζουν και εργάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο (μεταξύ αυτών και χιλιάδες Ελληνες) αλλά και τους Βρετανούς που ζουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, ιδίως σε χώρες του Νότου; Κι αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα από τα κρίσιμα ερωτήματα που απαιτούν πια άμεσες και κυρίως καθαρές απαντήσεις.
