Η κλιμάκωση των επιθέσεων σε βάρος του υπουργού Αμυνας έχει άφθονο παρασκήνιο και σχετίζεται με την προσπάθεια κέντρων εντός και εκτός Ελλάδος να αλλάξει ο κυβερνητικός εταίρος προς όφελος των δανειστών
Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Πολλές και αθέατες πτυχές έχει το «θέμα Καμμένου», που κλιμακώνεται με εντυπωσιακό ρυθμό τις τελευταίες ημέρες. Είναι φανερό μάλιστα ότι επιχειρείται, στον απόηχο των δημοσιευμάτων περί συνομιλίας του υπουργού Εθνικής Αμυνας με καταδικασθέντα για την υπόθεση του «Noor 1», να δρομολογηθούν πολιτικές εξελίξεις σε μια γενικότερα ρευστή και κρίσιμη για τη χώρα περίοδο.
Η προσπάθεια να τεθεί εκτός κυβερνητικού σχήματος ο κ. Καμμένος μαζί με τους ΑΝ.ΕΛ. ή τουλάχιστον να παραγκωνιστεί έχει μακρύ παρελθόν. Τώρα όμως περνά σε μια νέα φάση, η οποία κατά τους γνωρίζοντες συνδυάζεται και με πιθανολογούμενες -ή επιδιωκόμενες- ανακατατάξεις εν όψει του φθινοπώρου. Οι υποβολείς της προσπάθειας αυτής έρχονται μάλιστα από το εξωτερικό και από πρόσωπα που συνδέονται απευθείας με τον πυρήνα των δανειστών.
Η κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛ. είχε ενοχλήσει το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες από την πρώτη κιόλας ημέρα των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015. Τα κέντρα αυτά δεν έκρυβαν ότι στη θέση του κόμματος του κ. Καμμένου θα ήθελαν το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, την Ενωση Κεντρώων ή και τα τρία αυτά μικρότερα κόμματα του κεντρώου χώρου.
Εκτός από τις κινήσεις του παρασκηνίου, έχουν υπάρξει και δημόσιες δηλώσεις, που αποτέλεσαν ανεπίτρεπτη παρέμβαση προς αυτήν την κατεύθυνση ακόμη και από τον σημερινό υποψήφιο καγκελάριο των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς, όταν ήταν πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, ή τον επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Τζιάνι Πιτέλα.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι υπό τις παρούσες συνθήκες το ρήγμα που δεν προέκυψε τα προηγούμενα δυόμισι χρόνια θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα. Αυτό είναι λάθος. Γι’ αυτό και το Μέγαρο Μαξίμου έχει την άνεση να προκαλεί την αξιωματική αντιπολίτευση να καταθέσει πρόταση μομφής κατά του υπουργού Εθνικής Αμυνας.
Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιον ότι θα καταψήφιζαν την πρόταση τουλάχιστον 153 (της κυβερνητικής πλειοψηφίας) βουλευτές ή ακόμη και 154. Δεδομένο είναι ότι στο πλαίσιο αυτό θα στηρίξουν τον κ. Καμμένο και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι, κατά βάση για λόγους συντήρησης της «αριστερής» εκλογικής πελατείας τους, έχουν στραφεί κατά καιρούς εναντίον του.
Πρόκειται για περιπτώσεις όπως των Ν. Φίλη, Ν. Ξυδάκη, Μ. Μπαλαούρα, Τ. Χριστοδουλοπούλου, Σ. Αναγνωστοπούλου, Χρ. Καραγιαννίδη, Χρ. Παπαδόπουλου κ.ά. Αρκετοί από αυτούς ανήκουν στη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ (την ομάδα των «53»), που παράλληλα έχει ταχθεί, όπως και ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, υπέρ της προοπτικής σύγκλισης με τις άλλες σοσιαλδημοκρατικές και κεντροαριστερές δυνάμεις. Ωστόσο ουδείς εξ αυτών σε μια μετωπική σύγκρουση, όπως αυτή που προδιαγράφεται, πρόκειται να τολμήσει να βγει εκτός «γραμμής». Χαρακτηριστική είναι η δήλωση, προχθές, του κ. Βούτση ότι «ο υπουργός Εθνικής Αμυνας έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, να καλέσει έναν μάρτυρα να πει την αλήθεια».
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο άξονας Τσίπρα – Καμμένου τείνει να βγει ενισχυμένος από αυτήν την περιπέτεια. Αντίθετα, φαίνεται ότι ηττώνται όσοι εντός και εκτός Ελλάδας θεώρησαν ότι βρέθηκε η κατάλληλη ευκαιρία, η αφορμή, για την τελική πρόβα νέων κυβερνητικών κοστουμιών. Στα παρασκήνια είχε αρχίσει άλλωστε να αναπτύσσεται εδώ και καιρό η άποψη ότι εξέλιπαν πλέον οι λόγοι για τη συγκρότηση μιας ιδεολογικά «ανομοιογενούς» κυβέρνησης λόγω της κοινής αντίθεσης στα Μνημόνια και ότι έρχεται η ώρα των συνεργασιών με «προγραμματικές» συγκλίσεις.
