Ο αγαπημένος τραγουδιστής με τη μελωδική φωνή «έφυγε» σε ηλικία 74 ετών. Τα τραγούδια του σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή
Από τη
Γιώτα Βαζούρα
Ο επιπόλαιος» του ελληνικού τραγουδιού, το «Δελφίνι, δελφινάκι» του λαϊκού πενταγράμμου, «Το λεβεντόπαιδο» που μας ταξίδεψε στο «Παραμυθάκι» του και στην «Τζαμάικα» μαζί με τον «Σταμούλη τον λοχία», ο Γιάννης Καλατζής, δεν βρίσκεται πια μαζί μας. Ο δημοφιλής ερμηνευτής, ο οποίος μεγαλούργησε τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 τραγουδώντας μεγάλες επιτυχίες, άφησε την τελευταία του πνοή χθες, σε ηλικία 74 ετών. Σύμφωνα με πληροφορίες, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 10.30, στο Νεκροταφείο του Βύρωνα.
Ο Γιάννης Καλατζής γεννήθηκε το 1943 στη Θεσσαλονίκη από γονείς που είχαν βρεθεί στην πόλη ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Εχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία, γι’ αυτό και βγήκε πολύ νωρίς στη βιοπάλη, κάνοντας διάφορες δουλειές για τα προς το ζην.
Αρχισε την καριέρα του στη μουσική ως μέλος του Τρίο Μορένο, κάνοντας εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, ωστόσο γρήγορα κατέβηκε στην Αθήνα έπειτα από παρότρυνση του Τώνη Μαρούδα. Φυσικά δεν ήταν και ο μόνος που ενθουσιάστηκε με το ταλέντο του. Ο Γιώργος Μητσάκης, ακούγοντας τον νεαρό Σαλονικιό να παίζει μπουζούκι και να τραγουδά στην περίφημη «Γιορτή του κρασιού» στο Δαφνί, τον πήρε από το χέρι και τον πήγε στην πόρτα της δισκογραφικής εταιρίας Odeon-Parlophone, για να περάσει από ακρόαση.
Αυτό ήταν μόνο η αρχή… Ακολούθησε η συνεργασία με το δίδυμο της επιτυχίας, τους Θόδωρο Δερβενιώτη και Κώστα Βίρβο, στο τραγούδι «Τα χρυσά κλειδιά». Αυτό το κομμάτι γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία, που έδωσε το όνομά του σε ένα νυχτερινό κέντρο της εποχής, στο οποίο εμφανιζόταν ο ίδιος.
Το 1968, η σύμπραξή του με τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο δημιούργησε το άλμπουμ «Σταθμός», στο οποίο -μεταξύ άλλων- περιλαμβάνονταν τα τραγούδια «Το παλιό ρολόι» και το «Δελφίνι, δελφινάκι». Το κομμάτι αυτό έγινε μεγάλη επιτυχία, κάνοντας τον Γιάννη Καλατζή ένα από τα σημαντικότερα ονόματα εκείνης της εποχής.
Το 1969 έρχεται ο «Επιπόλαιος» (σε στίχους Πυθαγόρα και μουσική Γιώργου Κατσαρού), «Το λεβεντόπαιδο» (ακούγεται στην ομώνυμη ταινία του 1969 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ) αλλά και το κομμάτι «Στην απάνω γειτονίτσα».
Τη δεκαετία του ’70 θα πει μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «Κυρα-Γιώργαινα» των Πυθαγόρα και Κατσαρού, αλλά και το «Παραμυθάκι μου», ένα κομμάτι που ακουγόταν συνεχώς από τις ραδιοφωνικές συχνότητες και συμπεριλήφθηκε μάλιστα ως μουσικό χαλί στην ταινία «Ο εξορκιστής» του 1973. Φυσικά δεν σταμάτησε εκεί…
Ο Γιάννης Καλατζής ερμήνευσε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του ελληνικού λαϊκού ρεπερτορίου. «Ο Σταμούλης ο λοχίας», «Να ‘χαμε, τι να ‘χαμε», «Ο Κουταλιανός», «Τζαμάικα», «Παποράκι του Μπουρνόβα», «Μη, γαρύφαλλό μου», «Ασπρα θα φορέσω», «Ξενάκι είμαι και θα έρθω» ήταν μόνο μερικές από τις αξέχαστες επιτυχίες που ακούστηκαν από τη δική του γλυκιά φωνή. Βέβαια, το πλούσιο μουσικό βιογραφικό του δεν σταματά εκεί.
Ο Γιάννης Καλατζής συνεργάστηκε με τη Λίτσα Διαμάντη, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Βασίλη Δημητρίου, τον Γιάννη Σπανό, τον Τόλη Βοσκόπουλο καθώς και με πολλούς άλλους συνθέτες και ερμηνευτές.
Η αποχώρηση
Μετά τη Μεταπολίτευση η πορεία του Γιάννη Καλατζή περνάει σε άλλη τροχιά, καθώς παρέδωσε τη σκυτάλη σε άλλους ερμηνευτές. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απήχε από τη δισκογραφία, ωστόσο έκανε εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά, ενώ έπειτα από μια μακρά περίοδο σιωπής επέστρεψε το 2004 στο στούντιο, για να κυκλοφορήσει ένα διπλό cd με τίτλο «Τα αυθεντικά».
