Από το βλέμμα, από μια κουβέντα που θα πεις ή δεν θα πεις, από τα στραβά μάτια που μπορεί να κάνεις. Και έτσι ανθίζει την ψυχή και την κάνει να ακτινοβολεί
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Η αγάπη ανασταίνει την ψυχή όλων μας. Αυτομάτως. Υπάρχουν κάποια παιδιά που, όταν πάνε να πουν μάθημα, είτε εξετάζονται στο σχολείο είτε στο σπίτι, αντιδρούν ανάλογα με ποιον έχουν απέναντί τους. Αν, για παράδειγμα, εξετάζεις το παιδί σου και του ζητάς να πει το μάθημα στο σπίτι ή κάνετε μια επανάληψη και το κοιτάζεις με βλέμμα αυστηρό, δεν μπορεί να πει τίποτε! Αν το κοιτάζεις με αγάπη, λέει το μάθημά του μια χαρά. Με την αγάπη που εισπράττει δουλεύει το μυαλό, θυμάται, ηρεμεί, δεν μπλοκάρει, δεν το πιάνει αυτό το μπλοκάρισμα του πανικού. Βλέπεις το παιδί σου να κοιτάει φοβισμένο και του λες: «Τι κοιτάς;» Κι όσο το μαλώνεις τόσο πιο πολύ νεκρώνει το μυαλό του και παγώνει. Δεν έχει τι να σου πει.
Η αγάπη ανθίζει την ψυχή. Την κάνει να ακτινοβολεί. Κι εγώ γι’ αυτό μιλάω. Απ’ τη δική σου την αγάπη παίρνω κουράγιο και μιλώ. Και ήθελα και κάτι άλλο να σου πω: Να, τώρα πάλι θα μπερδευτώ. Και θ’ αρχίσω να σκέφτομαι ότι μ’ αγαπάς, προκειμένου να το θυμηθώ. Α, ωραία, το θυμήθηκα. Είδες; Πάλι έπιασε. Ακούω μέσα μου: «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Ο απέναντί σου -εσύ!- σ’ αγαπά, σ’ αγαπά». Δεν το ‘χουμε καταλάβει ότι μας αγαπάει ο Θεός.
Ούτε για την αγάπη των ανθρώπων είμαστε σίγουροι, ώστε να νιώθουμε εμπιστοσύνη. Κάποιοι από εμάς νιώθουμε πολύ συχνά ότι δεν μας αγαπούν, διότι -δήθεν- δεν είμαστε άξιοι για την αγάπη. Μας έχει περάσει μια λανθασμένη εντύπωση αναξιότητας και έχουμε τσακίσει τον εαυτό μας μερικές φορές. Δεν έχουμε τονώσει καθόλου την αίσθηση της αξίας μας. Ομως δεν είμαστε ανάξιοι! Δεν μπορείς να νιώθεις ανάξιος, εφόσον είσαι δημιουργία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε ανάξια πλάσματα. Ο Θεός δεν δημιούργησε σκουπίδια. Είμαστε δημιουργήματα του Θεού. Αρα δεν είμαστε για πέταμα. Το ανάξιο και βρόμικο μέσα μας είναι τα πάθη μας.
Μα η κατασκευή μας, η φύση μας είναι θείας προέλευσης. Είμαστε θεόπλαστο πλάσμα. Η ψυχή μας είναι θεόπλαστη. Το κορμί μας είναι θεόπλαστο. Γι’ αυτό και δεν είναι για πέταμα ούτε για υποτίμηση ή περιφρόνηση. Προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό. Διότι, αλλιώς, βασανίζεσαι, μειώνοντας και υποτιμώντας συνέχεια τον εαυτό σου, χωρίς να του προσφέρεις καθόλου βιώματα αγάπης. Αγάπα τον εαυτό σου. Αγάπα τον όμορφα. Με υγιή και σωστό τρόπο. Οπως αγαπάει εσένα ο Θεός. Τι κάνει ο Θεός προκειμένου να σε βοηθήσει, να σε χαροποιήσει και να σε κάνει να ζεις με ευτυχία; Σε αγαπά! Το ξέρεις κι εσύ: Η αγάπη βγαίνει από παντού. Εκφράζεται μέσα απ’ όλα. Και από το βλέμμα. Κι από μια κουβέντα που θα πεις ή δεν θα πεις. Αγάπη βγαίνει κι απ’ την τρέλα που πουλάς και τα στραβά μάτια που θα κάνεις. Κι αυτά αγάπη είναι.
Παράδειγμα: Ερχεται ένας σπίτι μου και ρίχνει κάτι. Εκεί που τρώει του πέφτει κάτι κάτω. Και ξέρει ότι εγώ προσέχω να μη λερώνω κι ότι μ’ αρέσει να ‘μαι καθαρός. Συνέβη αυτό στο σπίτι μου κάποιες φορές. Και τι έκανα; Αρχικά μου ‘ρθε να δω με έμφαση την αταξία που έγινε. Μα μετά είπα: «Οχ, μην κοιτάξω εκεί και νιώσει άσχημα ο άνθρωπος». Και κοίταζα αλλού. Κι όταν την άλλη φορά έπεσε ένα τρίμμα απ’ την τυρόπιτα στο χαλί, γύρισα κάπου αλλού να κοιτάξω κι έκανα πως ψάχνω να βρω ένα βιβλίο. Κι έτσι ο φοβισμένος άνθρωπος χαλάρωσε λίγο και πρόλαβε και μάζεψε αυτό που είχε πέσει κάτω. Να το θυμάσαι.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
