Η Ταμίλα Κουλίεβα είναι η Μαντάμ Ορτάνς στον «Ζορμπά», που ανεβαίνει 24 και 25 Ιουλίου στο Θέατρο Δάσους • Αρθρο «δημοκρατίας» Β. Ελλάδος Ρεπορτάζ
Ελένη Σκάρπου
Ηρθε στην Ελλάδα το 1992 και από τότε η χώρα μας είναι η δεύτερη πατρίδα της, όπως λέει. Αποτελεί ένα από τα πολύ αγαπημένα πρόσωπα της τηλεόρασης και του θεάτρου για το ελληνικό κοινό και μια ευγενική φυσιογνωμία με ειδικό βάρος για τον πολιτισμό.
Η Ταμίλα Κουλίεβα δεν αρνείται τη ρωσική καταγωγή της, αλλά παραδέχεται ότι η Ελλάδα τής έχει φερθεί με γενναιοδωρία και την υποδέχτηκε κάποτε με ανοιχτές αγκάλες. Στις 24 και τις 25 Ιουλίου θα βρεθεί στο Θέατρο Δάσους, παρέα με τον θίασο του «Ζορμπά», στον ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς, ο οποίος την έχει ενθουσιάσει. «Κάναμε πρεμιέρα αρχές του μήνα στα Χανιά, μετά πήγαμε στο Ηράκλειο και τώρα είμαστε στο Ρέθυμνο. Το κοινό εδώ έχει όντως μια ιδιαίτερη ευαισθησία.
Είναι και για εμάς μεγάλη συγκίνηση που το ταξίδι μας ξεκίνησε από τον τόπο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Ζορμπά. Ειδικά στο Ηράκλειο, όπου βρίσκεται ο τάφος του Καζαντζάκη.
Είναι συμβολικό όλο αυτό που συμβαίνει. Αυτό το έργο δημιουργεί ένα δέος ως προς την αντιμετώπισή του, αλλά συνάμα είναι τόσο οικείο και τόσο γνωστό σε όλους μας, πρώτα από το κείμενο και έπειτα από την ταινία, στην οποία η Λίλα Κέντροβα βραβεύτηκε με Οσκαρ για τον ρόλο της ως Μαντάμ Ορτάνς.
Ο Καζαντζάκης άλλωστε στηρίζεται στα πραγματικά πρόσωπα του Ζορμπά, του συγγραφέα και της Μαντάμ Ορτάνς» αναφέρει η γνωστή ηθοποιός που δούλεψε σκληρά γι’ αυτή την παράσταση ώστε να μπει στο πετσί της Γαλλίδας χορεύτριας που ήρθε το 1898 στην Κρήτη κατευθείαν από το Μουλέν Ρουζ και περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη για να καταλήξει στην Ιεράπετρα.
Ημουν πολύ τυχερή
«Μιλάμε για μια ηρωίδα που βρέθηκε ξαφνικά σε μια ξένη χώρα, σε έναν διαφορετικό πολιτισμό, φέρνοντας στις αποσκευές της τα δικά της πράγματα και την κουλτούρα από τη χώρα καταγωγής της. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο με τη δική μου ζωή.
Κι εγώ βρέθηκα σε μια ξένη χώρα κι έφερα μαζί μου την καταγωγή μου. Στάθηκα όμως πολύ τυχερή, η Ελλάδα είναι για μένα μια δεύτερη πατρίδα.
Δεν περιπλανήθηκα και δεν αντιμετώπισα αυτή την απόσταση ανάμεσα σε μένα και στον τόπο ή σε μένα και στους ανθρώπους» επισημαίνει η ίδια και θεωρεί τη συνεργασία της με τον Σταμάτη Φασουλή που σκηνοθετεί τον «Ζορμπά» εξαιρετική, δημιουργική, ανθρώπινη, με πολύ σεβασμό και κατανόηση. «Υπάρχει μια βασική διαφορά.
Ο Σταμάτης δεν είναι μόνο σκηνοθέτης, είναι και ηθοποιός και ξέρει με τι τρόπο να οδηγήσει τον ηθοποιό στην εσωτερική αυτή διαδικασία για το χτίσιμο ενός ρόλου». Θυμάται επίσης τη συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στον «Κύκλο με την κιμωλία» και στα «Μικρά Διονύσια». Θυμάται ακόμη τα χρόνια των καλών τηλεοπτικών παραγωγών. «Η ζωή που δεν έζησα», «Η δέκατη εντολή», ο «Ερασιτέχνης άνθρωπος», ο «Γιούγκερμαν» είναι κάποιες από αυτές που τη σημάδεψαν.
«Φέτος, έπειτα από αρκετά χρόνια, είμαι ξανά στην τηλεόραση μέσα από τη σειρά“Σαν οικογένεια” που έχει γυριστεί στην Κύπρο και έκανε πρεμιέρα την προηγούμενη εβδομάδα. Την τηλεόραση δεν την υποτίμησα ποτέ. Είναι ένα ισχυρό μέσο, που μπορεί να διαμορφώσει συνειδήσεις» τονίζει και, αν κάτι θέλει πολύ για την επόμενη σεζόν, είναι να συνεχιστεί η συνεργασία της με την κρατική τηλεόραση, αφού όλη την προηγούμενη σεζόν παρουσίαζε την εκπομπή «Αθήνα καλεί Μόσχα», όπου σαν ευαίσθητος μεσάζων, μέσα από ανθρώπινες ιστορίες και θέματα διάφορα, μας μύησε στα κοινά των δύο χωρών, μέσα από την ιστορία, τη θρησκεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τα εικαστικά και τη μουσική, την επιχειρηματικότητα.
«Θεωρώ ότι είναι μοναδική η συμπάθεια ανάμεσα σε Ελλάδα και Ρωσία και πρέπει να φωτιστούν αυτές οι πτυχές, εφόσον υπάρχει μέλλον και εξέλιξη στη σχέση αυτή. Από τον Οκτώβριο του 2017 έως τον επόμενο, του 2018, άλλωστε, το έτος έχει κηρυχθεί Ετος Τουρισμού ανάμεσα στις δύο χώρες. Για μένα είναι μια βιωματική εμπειρία και είμαι πολύ χαρούμενη» δηλώνει και κλέβει εύκολα τις ατάκες περί ελευθερίας από τον «Ζορμπά» ως σπουδαίο μότο αυτού του καλοκαιριού. «Είμαστε σίγουρα σε μια συνεχή αναζήτηση της ελευθερίας, γι’ αυτό και αυτά τα λόγια μας αγγίζουν» καταλήγει η Ταμίλα Κουλίεβα.
