Η Κατερίνα Σιναπίδου μιλά για την παράσταση που κάνει πρεμιέρα ανήμερα τα ΧριστούγενναΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Λόρα, Λόρα, προσπάθησα να σε ξεχάσω, αλλά σου είμαι πολύ περισσότερο πιστός απ’ όσο νόμιζα». Είναι τα λόγια του Τένεσι Ουίλιαμς, που θα τα ακούσουμε παρακολουθώντας την παράσταση «Γυάλινος Κόσμος» στο θέατρο Τ, την ημέρα των Χριστουγέννων και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως το τέλος του χειμώνα.
Πρόκειται για ένα έργο σπάνιας ευαισθησίας και ποιητικής ορμής, για ένα αυτοβιογραφικό αριστούργημα του συγγραφέα, σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή, με τη Γιώτα Φέστα στον ρόλο της Αμάντας, την Κατερίνα Σιναπίδου στον ρόλο της Λόρας, τους Δημήτρη Κρίκο και Χρήστο Παπαδόπουλο στους ρόλους των Τζιμ και Τομ αντίστοιχα.
Με φόντο τα χρόνια της Μεγάλης Υφεσης, τη δεκαετία του ’30, τότε που η μεσαία τάξη της Αμερικής χτυπούσε με μανία τα δάχτυλά της στο πληκτρολόγιο μιας οικονομίας που κατέρρεε, σε μια επαρχία του αμερικανικού Νότου, εκτυλίσσεται η ιστορία μιας οικογένειας που την έχει εγκαταλείψει ο πατέρας.
Τα υπόλοιπα μας τα εκμυστηρεύεται η Κατερίνα Σιναπίδου, με καταβολές από τον Εβρο, αλλά με μεγάλη αγάπη στη Θεσσαλονίκη.
Τάσεις φυγής
«Υποδύομαι τη Λόρα, το ιδιαίτερο παιδί της οικογένειας. Εδώ ο Τένεσι Ουίλιαμς στηρίζεται αρκετά στα προβλήματα και τα θέματα της αδερφής του, της Ρόουζ. Φαίνονται η αδυναμία που της είχε ο ίδιος και οι ενοχές που ένιωθε για εκείνη. Για εμένα η Λόρα είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερο και όμορφο, το οποίο έχει μεγαλώσει μέσα από μια ματαίωση, η οποία ερχόταν σταδιακά στη ζωή της μέσα από διάφορα προβλήματα υγείας. Ολο αυτό επηρέασε την ψυχολογία της και ενεργοποίησε άλλα κομμάτια της, όπως εκείνο της φαντασίας. Φορούσε μάλιστα σίδερο στο πόδι, που της είχε αφήσει κουσούρι, και όλη αυτή η αναπηρία τής βγαίνει κυρίως ψυχολογικά.
Εδώ τη βλέπουμε 24 ετών χωρίς να έχει δουλέψει κάπου ή να έχει κοινωνική ζωή ή φίλους. Εχει απίστευτη δυσκολία επικοινωνίας με τους ανθρώπους και δυσκολία στο να συνυπάρξει μαζί τους» εξηγεί η ηθοποιός και μας μεταφέρει στο κλίμα εκείνης της εποχής, όταν η κρίση δημιουργούσε τάσεις φυγής και νοσταλγία για τα ωραία πρότερα χρόνια.
Ελλειψη αποδοχής
«Η Λόρα είχε επίσης τάσεις φυγής. Κατέφευγε στην αγάπη για τον γυάλινο κόσμο της, τα μικρά γυάλινα ζωάκια που είχε σε μινιατούρες, αλλά και στη μουσική μέσα από ένα γραμμόφωνο και τους δίσκους που της άφησε ο πατέρας της. Ζει, λοιπόν, με αυτά και φεύγουν μέσα από αυτά το μυαλό και η φαντασία της. Ετσι ζει πιο ελεύθερη και πιο ήρεμη. Το μήνυμα που μας έρχεται έχει να κάνει πολύ με την έλλειψη αποδοχής της από το περιβάλλον, γιατί είναι ένα παιδί με ιδιαιτερότητες, που η μητέρα προσπαθεί να μη δει, να τις παρακάμψει. Είναι κάτι που συναντάμε κι εμείς στην καθημερινότητά μας. Οι γονείς δεν θέλουν να πάρουν στο σχολείο παράλληλη στήριξη και να αποδεχθούν την εμφανή ιδιαιτερότητα του παιδιού τους».
Ο καθένας καταπνίγει τα «θέλω» του για να μπορέσει να επιβιώσει η οικογένεια!
Οσο για την κρίση; «Είναι πολύ σχετικό πως μια εξωτερική δυσκολία στο ευρύτερο περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει τον οικογενειακό πυρήνα και να δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης, όπου ο καθένας καταπνίγει τα “θέλω” του για να επιβιώσει η οικογένεια» επισημαίνει η Κατερίνα Σιναπίδου και σίγουρα μπαίνοντας στα άδυτα της παράστασης θα καταλάβει κανείς πως στόχος είναι η αναζήτηση της ελευθερίας, η πάντα μακρινή και σχεδόν άπιαστη ευτυχία.
«Ο Τένεσι Ουίλιαμς είναι από τους κλασικούς και τους μεγάλους δραματουργούς. Αυτό είναι από τα μεγάλα έργα του, γιατί είναι αυτοβιογραφικό. Σε πάρα πολλά κομμάτια συναντάμε τον ίδιο, στοιχεία της προσωπικότητάς και της προσωπικής του ζωής. Ολα αυτά έχουν μπει στους χαρακτήρες του έργου» τονίζει η ίδια, που δρα στη Θεσσαλονίκη και πιστεύει πολύ σε αυτό που κάνει, έχοντας πλάι της ανθρώπους με κοινό όραμα και «φλερτάροντας» συχνά με την Αθήνα. Σε αυτό το σπαραχτικό και ταυτόχρονα ανελέητα σαρκαστικό έργο εμείς θα τη βρούμε μέσα στη σκηνική της ψυχασθένεια να βουτά στον γυάλινο κόσμο της και να μας βγάζει από την όποια «φυλακή» μας.
• Info: Παραστάσεις: Πρεμιέρα 25 Δεκεμβρίου, στις 21.30 Παρασκευή και Σάββατο στις 21.30, Κυριακή στις 19.00
