Οι εγωιστές ηγέτες και οι πεινασμένες «αγελάδες»Από τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Θα ξέρετε τη ρουμπρίκα που περιβάλλει το λιοντάρι της Μέτρο Γκόλντουιν: «Ars gratia artis». Δηλαδή, «η τέχνη για χάρη της τέχνης». Με άλλα λόγια, ούτε «για χάρη του ωραίου» ούτε «για χάρη του καλού» ούτε «για χάρη του δικαίου» ούτε «για χάρη του ανθρώπου». Είναι φιλοσοφικά εγωιστική η ρουμπρίκα αυτή. Αντίστοιχα, είναι εγωιστική -ένα ολόκληρο έτος μετά τα πρώτα δημοσιεύματα περί ύποπτων κινήσεων της εταιρίας φαρμάκων Novartis και μόλις μία ημέρα μετά το συλλαλητήριο της Αθήνας εναντίον του σφετερισμού του ονόματος «Μακεδονία» από διεθνείς μεταπράτες- η παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και όσων κρύβονται πίσω από την «gratia (Nov)artis»! Δηλαδή, για χάρη των -ήδη από έτους προβαλλόμενων- ύποπτων κινήσεων (αρκετά παλαιότερων…) μιας ξένης εταιρίας φαρμάκων…
Οι ζωγράφοι διηγούνται το εξής περιστατικό (ιστορικό ή απλώς «ανεκδοτολογικό», θα σας γελάσω): επισκέπτης αίθουσας, όπου ο περίφημος Πικάσο είχε αναρτήσει προς έκθεση πίνακές του, βρέθηκε μπροστά σε πίνακα ο οποίος έφερε σε όλη την έκτασή του αποκλειστικώς έναν σκοτεινό χρωματισμό. Από κάτω υπήρχε η λεζάντα «Το λιβάδι με τα στάχυα». Ο επισκέπτης πλησίασε τον Πικάσο, που καθόταν ήσυχος στην καρέκλα του. «Να ρωτήσω κάτι, δάσκαλε;» του είπε. «Μετά χαράς» απάντησε εκείνος.
«Γιατί το τοπίο είναι χέρσο; Πού είναι τα στάχυα;» «Μα, τα… έφαγαν οι αγελάδες, κύριε!» απάντησε σοβαρά ο ζωγράφος. «Και γιατί τόσο θλιβερό χρώμα; Πολύ καταθλιπτικό!» συνέχισε ο επισκέπτης. «Πώς θέλατε να είναι, κύριε, μετά το ξεπατίκωμα του εδάφους από τις αγελάδες;» συνέχισε ο Πικάσο ακάθεκτος! Ομως, επίμονος ήταν και ο επισκέπτης. «Και πού είναι οι αγελάδες, δάσκαλε;» ξαναρώτησε. «Εφαγαν τα στάχυα και… έφυγαν!» απάντησε ο Πικάσο. Γέλασαν και οι δύο. Γελά και ο αναγνώστης; Μα, συνήθως, στην Ελλάδα η πολιτική τεχνουργεί παρόμοιους επί μακράν σειράν ετών νεκρούς πίνακες: σκοτεινούς, άχρωμους, για χάρη αποκλειστικά της «πολιτικής τέχνης» εγωιστών πολιτικών… Kαι «γαία πυρί μειχθήτω»! Καθόλου δεν νοιάζονται για το ότι τεχνουργούν νεκρά τοπία σε βάρος της διεθνούς εικόνας της χώρας.
Εμφανίζουν την Ελλάδα σκουρόχρωμη έρημο, γυμνή από πίστη, αξίες και μαρτυρική Ιστορία αιώνων. Ως ένα απεχθές και καταπατημένο από διεθνείς πειρατές έδαφος. Θυμηθείτε τον Γιωργάκη… Που χαρακτήριζε στις διεθνείς σεάνς τους Ελληνες «λαό διεφθαρμένων» για να τύχει επαίνων! Τρέμω ότι και ο σημερινός πρωθυπουργός με την παρέα του κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Και, μάλιστα, ύστερα από αποστομωτικές συναθροίσεις μεγάλης μάζας των Νεοελλήνων στις δύο συμπρωτεύουσες, Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για την τιμή του ιστορικού ελληνικού τοπίου με τα στάχυα: του τοπίου που έχουν επιχειρήσει στη διάρκεια της Ιστορίας, πειρατικώς και επανειλημμένως, να καταβροχθίσουν βορειοανατολικοδυτικές αγελάδες…
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
