Τη λύση του σπασίματος του δανείου σε δύο μέρη ρίχνουν τώρα στο τραπέζι οι τράπεζεςΤην ιρλανδική λύση στο πρόβλημα των «κόκκινων» στεγαστικών δανείων φέρεται ότι αξιολογούν οι ελληνικές τράπεζες, προκειμένου να «ωραιοποιήσουν» τις λογιστικές καταστάσεις τους και τα χαρτοφυλάκιά τους.
Σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τη διαδικασία, το συγκεκριμένο μοντέλο εξετάζεται με στόχο να αποφευχθούν οι κοινωνικές εντάσεις που προκαλούνται στις περιπτώσεις που νοικοκυριά χάνουν τα σπίτια τους.
Με βάση το μοντέλο αυτό, κάθε μη εξυπηρετούμενο στεγαστικό δάνειο εξετάζεται κατά περίπτωση (με αντικειμενικά και πραγματικά κριτήρια, όπως ισχυρίζονται οι τραπεζικές πηγές) και καθορίζεται το τμήμα του δανείου που μπορεί να εξυπηρετήσει ο δανειολήπτης με βάση τα νέα οικονομικά δεδομένα του (π.χ. στο 50% του συνολικού δανείου).
Στη συνέχεια το δάνειο «σπάει» (split) σε δύο μέρη, εκ των οποίων το ένα συνεχίζει να αποπληρώνεται από τον δανειολήπτη, ενώ το άλλο «παγώνει» για κάποια χρόνια.
Εφόσον ο δανειολήπτης εξοφλήσει το τμήμα του δανείου που έχει καθοριστεί, τότε αυτόματα θα διαγράφεται το δεύτερο κομμάτι του δανείου. Ο οφειλέτης καλύπτει το βιώσιμο μέρος, το δάνειο βγαίνει από τη λίστα των «κόκκινων» δανείων και ο ίδιος απαλλάσσεται από το υπόλοιπο βάρος.
Το στοιχείο αυτό είναι που διαφοροποιεί το ιρλανδικό μοντέλο από την προηγούμενη γενιά προτάσεων ρύθμισης δανείων. Με τις μέχρι τώρα λύσεις «κόβεται» η μηνιαία δόση του δανειολήπτη, αλλά όχι και το κεφάλαιο του δανείου.
Αρκετοί τραπεζίτες φοβούνται ότι το μοντέλο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ενώ πολλά «πράσινα» δάνεια μπορεί να γίνουν ξανά «κόκκινα».
Σε ό,τι αφορά τα επιχειρηματικά δάνεια, η πίεση των εποπτικών Αρχών προς τις τράπεζες αυξάνεται ώστε να αξιοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν για τις περιπτώσεις που τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται.
Η επιτυχία των μακροπρόθεσμων ρυθμίσεων, και βεβαίως η αναλογία τους στο μείγμα στρατηγικής που εφαρμόζουν οι τράπεζες για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, αποτελεί έναν από τους βασικούς υπο-στόχους που έχει θέσει ο ευρωπαϊκός εποπτικός μηχανισμός στις ελληνικές τράπεζες και στον οποίο δίνεται έμφαση κατά τους ελέγχους χαρτοφυλακίων.
