Η περιουσία των Ταμείων και οι αξιώσεις των δανειστώνΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Εν όψει… «καθαράς εξόδου» από τα Μνημόνια των τελευταίων ετών, που ουσιαστικώς προκάλεσαν (απαγορευόμενη!) δήμευση εισοδημάτων και περιουσιών (βλ. αρθρ. 7 παρ. 3 Συντ.), θα ήθελα να δώσω κορυφαίο παράδειγμα: Στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, έξω από το μετρό των Αμπελοκήπων, στέκει ορθό, μάλλον «νέο» στην ηλικία αλλά φρικτά εγκαταλελειμμένο, ένα ωραίο εξαώροφο κτίριο (παρακαλώ, κ. διορθωτά, το -κτι- με γιώτα, από το «κτίζω», π.χ. «κτιστός», «κτίσμα», «κτίστης», το -κτη- με ήτα ανάγεται στο «κατέχω», π.χ. «κτήμα», «κτηματίας», «ιδιοκτήτης». Δηλαδή, τα κτίρια -με γιώτα- δεν είναι πάντοτε και «κτήματα» -με ήτα-!).
Ρώτησα συνάδελφο ποιος… «κατέχει» το κτίριο. Απάντησε: «Δεν το έχεις ξαναδεί το ανάκτορο;» Απάντησα (δειλά) «ναι, νομίζω το ξαναείδα, όμως πρώτη φορά το… ψάχνω!» «Είναι του παλιού ΤΣΑΥ» απάντησε -δηλαδή του Ταμείου Συντάξεων και Ασφάλισης Υγειονομικών (γιατροί κ.λπ.). Συνέχισα: «Και το ‘χουν αφήσει οι γιατροί έτσι, να ρημάζει;» Γέλασε. «Οι δανειστές δεν αφήνουν τους γιατρούς να το αξιοποιήσουν! Βάλανε την ιρλανδέζικη (κρατική…) εταιρία NICO να συμβουλεύει από καιρό την… Ελλάδα τι να κάνει με την περιουσία των Ταμείων»!
Ντροπιασμένος που δεν ήξερα το βιογραφικό του κτιρίου, σώπασα! Μ’ έπιασε όμως… φαγούρα ν’ απευθυνθώ στον αναγνώστη μου! Αν υπάρχει και κάποιος καλόπιστος ν’ αρθρώσει μια λέξη από το υπουργείο Εργασίας και Κ.Α. θα ήμουν υπόχρεος! (Εστω η κυρία Φωτίου! Αλλωστε, παραπέμποντας τους συνταξιούχους στην «καθαρή έξοδο» των νέων θηριωδών περικοπών των συντάξεων από 1/1/2019, έχει ελεύθερο χρόνο. Απασχολείται τώρα με τα «τέκνα» των ομοφύλων!) Πάντως, για κάθε περίπτωση, θα διηγηθώ ένα ιστορικό περιστατικό. Είχαμε χούντα. Ημουν φοιτητής. Ο,τι γράψω το διάβασα στην ιστορική «Εστία» (νομίζω έτος 1969 ή 1970). Δυστυχώς δεν αρχειοθέτησα το φύλλο. Θα αποδώσω το ρεπορτάζ ελεύθερα, αλλά, όπως ήδη είπα, είναι ιστορικό: Μια ομάδα ξένων τραπεζιτών επισκέφθηκε τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.
Του είπαν ορθά κοφτά: «Δεν έχεις Βουλή, δεν έχεις ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, έχεις λογοκρισία, δεν θα κουνηθεί τρίχα αν κάνεις ό,τι πούμε: Θα καταργήσεις τα εκατό ασφαλιστικά ταμεία με τα πολλά και καλά περιουσιακά στοιχεία. Θα κάνεις μόνο ένα Ταμείο, αλλά με τρόπο να κάνουμε κι εμείς καμιά δουλίτσα!»
Ο δικτάτορας δεν μίλαγε. Κάποια στιγμή, σκεφτικός, είπε: «Κύριοι, έχω μεν λογοκρισία, αλλά κουμαντάρω το στενό Δημόσιο. Το ευρύτερο και η αγορά διατηρούν το πρόγραμμά τους. Επιπλέον, είμαι στρατιωτικός. Αν γινότανε μια ναυμαχία, πέστε μου, πού θα ήθελα να βρίσκονται οι αντίπαλοι ναύτες; Σε εκατό πλοία, όπως λέτε για τα Ταμεία, ή σε ένα, να πάνε βατραχάνθρωποι να τραβήξουν από κάτω τη βαλβίδα, να το βουλιάξουν αύτανδρο; Τι λέτε;»
Δεν απάντησαν, αναγνώστη! Οι διάδοχοί τους, όμως, επέβαλαν τη λύση αυτή 50 χρόνια μετά, σε εγνωσμένως δημοκρατικούς πολιτικούς. «Βουλιάξτε το σύστημα»! Αλλωστε, υπάρχει και Βουλή, ελεύθερος Τύπος, ελεύθερη τηλεόραση!
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
