Ο Στέλιος Παπαϊωάννου μιλά στη «δημοκρατία» για τον νέο δίσκο, την ποίηση και την ελληνική ροκΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Εχουν περάσει πάνω από τρεις δεκαετίες που μας μιλούν δισκογραφικά, που μας χαρίζουν πολύ ξεχωριστά lives, που δίνουν στην ελληνική ροκ σκηνή τη δική τους ενέργεια, αύρα, δημιουργικότητα. O Στέλιος Παπαιωάννου -ή Στέλιος Σαλβαδόρ για τον κόσμο της ροκ- και τα Μωρά στη Φωτιά εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν, να κυνηγούν τα δεδομένα της εποχής και να τα αποτυπώνουν σε στίχους και μουσικές.
Το φθινόπωρο που μας έρχεται κυκλοφορούν το νέο άλμπουμ τους. Είναι ο έβδομος κατά σειρά δίσκος του Στέλιου Σαλβαδόρ σε στίχους και μουσική του ιδίου, ενώ εντός του θα συναντήσουμε δύο μελοποιημένα ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη, ένα εκ των οποίων, «Το Χρυσό Κλειδί», δίνει το όνομά του στον δίσκο. «Πάντα ήμουν και είμαι θαυμαστής της ποίησης. Η ποίηση είναι ο πιο ξεχωριστός τρόπος να πεις τα πιο ξεχωριστά πράγματα» αναφέρει ο Στέλιος Σαλβαδόρ. Λίγο πριν από την κυκλοφορία του δίσκου, «Ο Παπαγάλος» είναι το πρώτο τραγούδι που δίνεται στη δημοσιότητα, ώστε να πάρουμε μια πρώτη γεύση από το σταθερό ποιόν του συγκροτήματος μέσα στον χρόνο και σίγουρα μακριά από κλισέ και καλούπια.
«Στον Στέλιο και τον τρόπο που βλέπει τη μουσική ευρύτερα και τη ροκ ειδικότερα δεν έχει αλλάξει κάτι. Σίγουρα έχουν περάσει 30 χρόνια και επτά δίσκοι. Πέρα από αυτό, ο τρόπος και η ματιά μου στα μουσικά πράγματα είναι ίδια και με έναν μαγικό τρόπο νιώθω πάντα σαν να είμαι στην αρχή» λέει και θα το καταλάβουμε και σε αυτή τη νέα δουλειά.
Υπάρχει αυτή η έντονη σύνδεση με το παρελθόν, χωρίς να αγνοείται το παρόν και το μέλλον. Πλούσιος ήχος, μπόλικα μουσικά όργανα, ενορχήστρωση με δυναμισμό και φυσικά… φωνητικά γεμάτα πάθος και ιδιαιτερότητα θα μας θυμίσουν τι θα πει καλή ελληνόφωνη ροκ, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη το 1987.
Τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ, με κομμάτια που ακούγονται ως σήμερα και σημαίνουν πολλά διατηρώντας τη διαχρονικότητα και την ποίησή τους.
Το κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο στα τραγούδια παραμένει μέχρι σήμερα και αυτό είναι οπωσδήποτε σημαντικό για εκείνον. «Αυτό είναι σημαντικό σε κάθε εποχή και ίσως ήταν σημαντικότερο την προηγούμενη περίοδο, ώστε να μη φτάσουμε εδώ. Το να καταγράφεις απλά την τρέχουσα πραγματικότητα δεν ξέρω πόσο εποικοδομητικό μπορεί να είναι.
Η τέχνη έχει πάντα μέσα της και το στοιχείο της πρόβλεψης» επιμένει ο γνωστός καλλιτέχνης, με καταγωγή από τη Βέροια αλλά ευρεία δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Είμαστε μουσική «φυλή» υπό… εξαφάνιση
Κι αν αναρωτιέται κανείς πώς είναι να είσαι frontman μιας μπάντας που έχει βάλει σημαντικό λιθαράκι στην καθιέρωση της ελληνόφωνης ροκ μουσικής σκηνής… εκείνος απαντά με βεβαιότητα τα εξής: «Αγαπώ πάρα πολύ αυτό το είδος μουσικής από πολύ μικρός και από το ντεμπούτο άλμπουμ αισθανόμουν ότι συμμετέχω και σαν δημιουργός πλέον σ’ αυτή τη μεγάλη οικογένεια, η οποία στην Ελλάδα δεν είναι και η πιο χαϊδεμένη. Εξακολουθώ να θεωρώ το ίδιο και σήμερα και το υποστηρίζω φανατικά παρά τις δυσκολίες.
Οι εκφραστές του περνάνε μια σειρά δυσκολιών και μπορεί να μην είμαστε η πολυπληθέστερη μουσική ομάδα, αλλά έχουμε ιδιαίτερη σημασία.
Με άλλα λόγια, ανήκουμε σε μια μουσική φυλή που τείνει προς εξαφάνιση και θέλει ιδιαίτερη προσοχή, γιατί δεν πρέπει να εξαφανιστεί.
Ειδικά όσοι δεν έχουμε περάσει από το mainstream και δεν έχουμε τύχει μεγάλης εμπορικής επιτυχίας μέσα από μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και μηχανισμούς προώθησης συνεχίζουμε να επιμένουμε μόνοι μας, πεισματικά ενάντια σε κάθε αντίθετη πρόβλεψη. Κάποιος μου είχε πει κάποτε… “εσείς μπορεί να μη βγάζετε λεφτά αλλά τουλάχιστον γουστάρετε αυτό που κάνετε’’ και είναι όντως αλήθεια. Ομως, όσο κι αν δεν το έχουμε ανάγκη, θα πρέπει κάποια στιγμή να τύχουμε μεγαλύτερης προσοχής, ακριβώς για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε» καταλήγει ο Στέλιος Σαλβαδόρ και μαζί με τα Μωρά στη Φωτιά μάς περιμένει στις 30 Ιουνίου στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, στις 6 Ιουλίου στην Παραλία Κατερίνης, στις 7 Ιουλίου στον Ποταμό Επανομής και στις 2 Σεπτεμβρίου στο Street Mode Festival στη Θεσσαλονίκη.
