Η ανάλυση-σοκ του Γ. Ξανθόπουλου, δασολόγου-ερευνητή και πυρκαγιολόγουΑπό τις
Μαρία Παναγιώτου – Ντίνα Ιωακειμίδου
Τη δική του άποψη μεταφέρει ο Γαβριήλ Ξανθόπουλος, δασολόγος – ερευνητής και δρ πυρκαγιολόγος: «Εγώ πίστευα ότι είναι εύκολο να σπάσουν τα όρια του μηχανισμού. Εάν συνέχιζε έτσι καλός ο καιρός, θα έβγαινε η Πυροσβεστική να πει “εμείς σκίσαμε και είμαστε οργανωμένοι”, όπως έκανε και πέρυσι, αγνοώντας ότι είχε μια φωτιά στον Κάλαμο που δεν έπρεπε να την έχει. Αυτά σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση.
Από την άλλη πλευρά, ήταν πάρα πολύ δύσκολη φωτιά, όχι από άποψη ξηρασίας -η φύση είναι απίστευτα υγρή-, αλλά από πλευράς ανέμων, οι οποίοι ήταν τρομακτικοί. Τι συνέβη, λοιπόν, εδώ: Το 2005 είχαμε μια φωτιά που ξεκίνησε από τα Σκουφέικα Ριτσώνας, πέρασε τον δρόμο που πάει από τη Μαραθώνος στο λιμάνι της Ραφήνας και ανέβηκε στην απέναντι πλαγιά, σε Αγία Τριάδα – Αγία Παρασκευή.
Την ώρα που ήταν σε εξέλιξη αυτή η πυρκαγιά ξεκίνησε και μια άλλη, πάλι με μελτέμι, με ταυτόχρονες δηλαδή συνθήκες, στην πλευρά του Νέου Βουτζά, η οποία, αφού πέρασε και την Καλλιτεχνούπολη, κατέβηκε στη λεωφόρο Μαραθώνος, Εκεί, λοιπόν, υπήρχε ένα καμένο τοπίο, το οποίο τώρα ήταν στη φάση της αναγέννησης. Αυτό που είχαμε τη Δευτέρα ήταν μια φωτιά που ήρθε κάθετα ως προς αυτό, πέρασε κατά ένα μέρος από το παλιό καμένο και πήγε μετά κατευθείαν κάτω στο Μάτι.
Εκεί άλλαξε συμπεριφορά η φωτιά και πήγε με μεγάλη ταχύτητα σε ψηλό πευκοδάσος και κατέλαβε εξαπίνης τον κόσμο. Αρα, είχαμε πραγματικά ακραίες συνθήκες, αλλά και αδυναμίες αρχικής προσβολής, αφού, παρά την υποτιθέμενη απόλυτη επιφυλακή με το τεσσάρι, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν το ξεκίνημα της φωτιάς. Στη συνέχεια είχαμε και την κακοδαιμονία που υπάρχει ως προς το πώς έχουμε αναπτύξει τις ζώνες των μικτών οικισμών.
Η καταστολή μας βασίζεται στα εναέρια μέσα, τα οποία είναι μειωμένα και σε κακή κατάσταση τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη, οι επίγειες δυνάμεις, από τη στιγμή που πήρε διαστάσεις η φωτιά και πήγε μέσα στον οικισμό Γαλήνη και μετά στο Πανόραμα, έχουν ένα ρεφλέξ, από τον κανονισμό της Πυροσβεστικής δηλαδή, που λέει “να σώσουμε πρώτα τις ανθρώπινες ζωές και στη συνέχεια να σώσουμε υποδομές. Κι άσε το δάσος από πίσω”. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι αφήνεις τη φωτιά να πάρει διαστάσεις και να χτυπήσει ανεξέλεγκτα τον οικισμό. Δεν υπάρχει κάποιο οργανωμένο σχέδιο – βλέπω μόνο ηρωικές πράξεις».
