Οταν νιώσεις την αλήθεια του Χριστού, τότε δεν θα θες να πιέσεις κανένανΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Κοίτα πώς φέρθηκε ο Χριστός. Πλησίασε καθέναν. Πήγε η Χαναναία κοντά Του. Τη δέχτηκε. Πήγε ο εκατόνταρχος να παρακαλέσει για τον δούλο του. Εκατόνταρχος θα πει ειδωλολάτρης, μην το ξεχνάς. Και πού πίστευε; Στους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Κι όμως, ο Χριστός έκανε θαύμα στον δούλο αυτού του εκατόνταρχου. Πήγε κοντά στον Χριστό ο Ιάειρος απ’ τη Συναγωγή. Πήγε η Σαμαρείτιδα, που πίστευε σε άλλη εκδοχή τού κλασικού ιουδαϊσμού, και ο Χριστός την εμπιστεύτηκε τόσο, της μίλησε και της φανέρωσε την αλήθεια. Μίλησε για το πρόσωπό Του.
Ποτέ δεν θέλησε ο Χριστός να δημιουργήσει σχέσεις έντασης. Επιθυμία Του ήταν η αλήθεια, η συνδιαλλαγή και η συμφιλίωση με το πλάσμα Του. Παντού, σχέσεις αγάπης. Απλωσε γέφυρες να ενώσει «τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα». Αν οι κινήσεις μας δεν έχουν αυτόν τον σεβασμό του Χριστού, μα βγάζουν αδιακρισία και φανατισμό, τότε η πίστη μας μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Η αλήθεια που λες ότι γνωρίζεις μπορεί να γίνει ξίφος και σπαθί που θα διαμελίσουν τον άλλον. Κι αυτό που δόθηκε απ’ τον Θεό για να κάνει τη ζωή μας ευτυχισμένη, η διδασκαλία Του, μπορεί να γίνει αιτία μεγάλης δυστυχίας.
Πολλοί το έχουν διαπιστώσει και το λένε με απογοήτευση: Στο όνομα των πιο άγιων, ιερών και όμορφων πραγμάτων έχει χυθεί το πιο πολύ αίμα. Εχουν χυθεί τόνοι αίματος στον πλανήτη μας στο όνομα της αλήθειας και της διδασκαλίας του Χριστού. Για το φως Του, τόσο σκοτάδι. Για την αγάπη Του, τόσο μίσος. Είναι αντιφατικό και παράλογο να σκοτωνόμαστε στο όνομα της αγάπης. Δεν είναι δυνατόν στο όνομα του Χριστού να μη σ’ αγαπώ, να μη μ’ αγαπάς, να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε, να μην μπορούμε να μονιάσουμε στο ίδιο μας το σπίτι και να επιμένει καθένας πεισματικά στη δική του άποψη. Οταν νιώσεις αυτή την αλήθεια εμπειρικά, δεν θες να πιέζεις κανέναν. Αφήνεις καθέναν να πάρει τον χρόνο του, να νιώσει την κατάλληλη στιγμή για την ψυχή του.
Κινείσαι χωρίς φανατισμό, χωρίς πώρωση, χωρίς καταπίεση και εχθρότητα. Ολοι, βέβαια, πιστεύουμε για τον εαυτό μας ότι δεν είμαστε φανατικοί. Εγώ δεν είμαι. Εσύ δεν είσαι. Κανείς δεν είναι. Πάντα κάποιοι άλλοι είναι. Μίλα με όποιον θες. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να παραδεχτεί ότι είναι φανατικός. Ούτε ένας! Ολοι παραδέχονται ότι φανατισμός υπάρχει, μα είναι κάπου «εκεί έξω». Και σίγουρα δεν είσαι εσύ, ούτε κι εγώ.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
