28 Οκτωβρίου 1940. Είπαμε ΟΧΙ στην εισβολή. Αρνηθήκαμε την ταπείνωση. Αντισταθήκαμε στην υπερδύναμη Ιταλία. Προκαλέσαμε τον Αξονα και τη μοίρα μας ταυτόχρονα. Ενωθήκαμε σαν μια γροθιά. Νικήσαμε. Γράψαμε Ιστορία με το σπαθί και το αίμα μας. 28 Οκτωβρίου 2012. Ταπεινωμένοι. Συκοφαντημένοι. Διεθνείς επαίτες. Επιτηρούμενοι ιθαγενείς. «Εταίροι» της συμφοράς. Παγκόσμιο πρόβλημα! Η στόφα του λαού μας δεν είναι έτσι. Ούτε η διαδρομή μας στον χρόνο είναι συναφής με όλα τούτα τα υποτιμητικά που μας επέβαλε η προδοτική κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία μας οδήγησε στη συμφορά του Μνημονίου.
Η καλύτερη δυνατή αντίσταση που μπορούμε να προβάλλουμε στον αόρατο εχθρό της διεθνούς τοκογλυφίας και των εγχώριων συνεργατών τους είναι οι αναπεπταμένες σημαίες στα μπαλκόνια και το θέριεμα του πατριωτισμού στις ψυχές μας. Μόνο αυτά μπορούν να τρομοκρατήσουν αληθινά τον ανθελληνικό εσμό που απεργάζεται την πλήρη υποδούλωση και τον τελικό αφανισμό μας.
Τα πιο θανατηφόρα βόλια που μπορούμε να εκτοξεύσουμε εναντίον εκείνων που θέλουν να μας σβήσουν από τον χάρτη είναι η εθνική ενότητα, η κοινωνική αλληλεγγύη και η επιμονή στην Παιδεία και τον Πολιτισμό.
Η ιερή στιγμή της παρέλασης, όταν θα περνούν από μπροστά μας, ίσως για τελευταία φορά, οι βετεράνοι του άγιου αγώνα της πατρίδας δεν ενδείκνυται για φωνές, αποδοκιμασίες, ασχήμιες. Αντίθετα, σε τούτη η μοναδική στιγμή πρέπει το χειροκρότημα, η επευφημία στο εθνικό σύμβολό μας, στους μαχητές των βουνών της Βορείου Ηπείρου, στα παιδιά του ΟΧΙ που στοίβαξαν χρόνους πάνω στις ατσάλινες πλάτες τους.
Οι πλατείες προσφέρονται και οι δρόμοι είναι ανοιχτοί όλες τις ημέρες του χρόνου για διαδηλώσεις και γιουχαΐσματα σε υπευθύνους κι ανευθύνους. Κι αυτά είναι καλό να γίνονται προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Πάντοτε – πλην της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου. Τότε ο νους μας είναι καλό να γαληνεύει και να πετάει ψηλά. Μέχρι εκεί όπου κατοικούν οι ψυχές των προγόνων που σκοτώθηκαν με το χαμόγελο στα χείλη για να μας χαρίσουν το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας.
