Η φράση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ισόβια κάθειρξη, που πρέπει να σημαίνει ισόβιο εγκλεισμό, ελέχθη σε διαφορετικές περιστάσεις και συνθήκες. Είχε να κάνει με την υπόθεση των πρωταιτίων της 21ης Απριλίου. Ωστόσο, σήμερα ξαναγίνεται επίκαιρη λόγω του κύματος της φριχτής εγκληματικότητας που σαρώνει όλες τις γωνιές της επικράτειας. Ο ασύλληπτα σαδιστικός τρόπος που μαρτύρησε η νεαρή γυναίκα στην Ξάνθη, ο βιασμός, ο βασανισμός και η πυρπόληση του ανυπεράσπιστου κορμιού της κάτω από το σπίτι των γονιών της έχουν αφήσει άφωνη την ελληνική κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι ούτε μία ποινή απ’ όσες προβλέπει ο ποινικός κώδικας δεν φαντάζει αρκετή για να κολάσει τέτοιο ανοσιούργημα.
Δυστυχώς, ούτως εχόντων των πραγμάτων, όποιος το διέπραξε θα εκμεταλλευτεί την ελαστικότητα του νόμου. Ακόμα και στην περίπτωση της επιβολής ισόβιας κάθειρξης ο δράστης θα κυκλοφορεί ελεύθερος σε λίγα χρόνια. Στην Ελλάδα τα ισόβια δεν είναι ισόβια!
Είναι προφανές ότι πρέπει η λέξη να αποκτήσει την κυριολεκτική σημασία της. Στα ειδεχθή εγκλήματα τα ισόβια πρέπει να σημαίνουν ολοκλήρωση του βίου εντός της φυλακής – και μάλιστα υπό συνθήκες αυστηρές, όπως επιβάλλει η ανάγκη της προστασίας της κοινωνίας από τα ανθρωπόμορφα τέρατα που βιάζουν, σκοτώνουν, πουλάνε ναρκωτικά, ασελγούν σε παιδιά και υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Η εσχάτη των ποινών, η θανατική καταδίκη, δεν είναι τόσο σκληρή και αποτρεπτική για τον δράστη όσο φαντάζει. Εν πολλοίς τον λυτρώνει από το μαρτύριο της οριστικής και αμετάκλητης στέρησης της ελευθερίας. Η επιβολή, όμως, μιας ποινής που θα διαρκέσει όσο ο βίος τού εγκληματία μπορεί να λειτουργήσει παραδειγματικά για όλους όσοι θέλουν να τον μιμηθούν.
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συνεχιστούν τα «χάδια» της Πολιτείας προς τους εγκληματίες. Δεν έχει κανένα νόημα σε τέρατα όπως εκείνα που μακέλεψαν την άτυχη κοπέλα στην Ξάνθη να γίνεται προσπάθεια «επανένταξής» τους στην κοινωνία.
Πρέπει να μένουν για πάντα σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, μακριά από τους νομοταγείς πολίτες.
