Οι Έλληνες δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι οι Εβραίοι του μεσοπολέμου.H Γερμανίδα διανοούμενη Sigrid Hunke (1913-1999), μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού κόμματος NSDAP, έγινε διάσημη με ένα έργο που κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1960, με τίτλο «Ο ήλιος του Αλλάχ φωτίζει την δύση» [1]. Εδώ παρουσιάζεται «ένας Ευρωπαϊκός κόσμος διεφθαρμένος από τον Ιουδοχριστιανισμό και ο οποίος οφείλει τον πολιτισμό του στο Ισλάμ». Μετά τον πόλεμο η Sigrid έζησε στην Βιέννη και μετατρέπεται σε ηγετική μορφή μιας συγκεκριμένης ακροαριστερής ιδεολογίας η οποία απορρίπτει την φιλοσοφική επιρροή του ιουδοχριστιανισμού στον δυτικό άνθρωπο και τον οποίον κρίνει oriental και «artfrem, ξένο προς το γερμανικό είδος», ενώ εγκωμιάζει τις αξίες μιας παγανιστικής Ευρώπης που θα έχει τις ίδιες πολιτιστικές αξίες με το Ισλάμ.
Η ιδεολογία της Hunke επηρέασε σημαντικά την αριστερή διανόηση, οι εκπρόσωποι της οποίας επάνδρωσαν σε μεγάλο ποσοστό την γραφειοκρατική νομενκλατούρα των Βρυξελλών διαδεχόμενοι την πρώτη ηγετική ομάδα της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, η οποία προηγουμένως είχε επανδρώσει την γραφειοκρατία των ναζί [2], ώστε το 2002 το Ευρωπαϊκό συμβούλιο να δημοσιεύσει μια μακροσκελή αναφορά του κ. M. de Puig, η οποία καλεί την Ευρώπη να αναθεωρήσει το κεφάλαιο των Ευρωπαϊκών βιβλίων της ιστορίας της που αναφέρεται στο Ισλάμ.
Εδώ, έχουμε την εξάσκηση των βασικών αρχών του ολοκληρωτισμού, όπου τα θεσμικά πολιτικά όργανα απαιτούν να ξαναγραφτεί η ιστορία επί τη βάσει αποφάσεων πολιτικών οργάνων [3]. Είναι η αριστερή αντισημιτική Ευρωπαϊκή διανόηση, που επηρεασμένη από τον Γερμανικό ιδεαλισμό του εθνικοσοσιαλισμού άνοιξε τις πύλες της Ευρώπης στα ισλαμικά μεταναστευτικά κύματα, θα θριαμβολογήσει o αντισημίτης και αντί-οριενταλιστής Παλαιστίνιος φιλόσοφος Edward Said [4].
«Η Ευρώπη δεν είναι χριστιανική λέσχη», κομπάζουν με στόμφο σήμερα τα κομματικά στελέχη του συνόλου του πολιτικού φάσματος εξουσίας χωρίς να κατανοούν, ως συνήθως, το βάρος των λεχθέντων τους. Αυτοί, έχουν πρωτοστατήσει στο ρατσιστικό ανθελληνικό μεταπολιτευτικό παραλήρημα, που μπορεί μόνο να συγκριθεί με το αντισημητικό μένος του μεσοπολέμου. Εδώ, βεβαίως τους διαψεύδει εμπράκτως και σκωπτικά όχι μόνο το σύνολο της χριστιανικής Ευρώπης, αλλά ακόμα και η μουσουλμανική Αλβανία, με το ταπεινωτικό για τους Έλληνες κλείσιμο των συνόρων από τα Βαλκανικά φασιστικά μορφώματα, καθώς και η φυσική και διπλωματική απομόνωση από την διεθνή κοινότητα του «γραφικού παρία».
«Οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες θα μείνουν στην Ελλάδα, αφού τους αγαπάει και τους θέλει ο Ελληνικός λαός και οι πολιτικοί του», επισημαίνουν σήμερα ειρωνικά οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, πανευτυχείς που έλυσαν το μείζον πρόβλημα της μετανάστευσης των σουνιτών-τζιχαντιστών εις βάρος των ηλιθίων. Στον αντίποδα της Ευρωπαϊκής αντι-ισλαμικής πανστρατιάς ευρίσκεται το σύνολο του πολιτικού φάσματος εξουσίας, όπου καλεί τον Ελληνικό λαό όχι μόνο να αποδεχθεί την ισλαμοποίηση και την εθνολογική αλλαγή της χώρας, αλλά και να ζευγαρώσει με τις ισλαμικές «βόμβες τεστοστερόνης».
«Θα συνηθίσετε τις μυρωδιές των μουσουλμάνων, τα φαγητά τους, τους ήχους της γλώσσας τους, την εμφάνισή τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, ανακοίνωνε με τον γνωστό φασιστικό του ύφος υπουργός της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου, ενώ ο άλλος, του σημιτικού καθεστώτος, την δεκαετία του 90, όταν οι Αλβανοί εισέβαλλαν τα βράδια στα σπίτια των Ελλήνων, μας προειδοποιούσε ότι «κινδυνεύει η ζωή μας εάν προσπαθήσουμε να αντισταθούμε», προτρέποντάς μας «να αφήνουμε ένα πενηντάρι στο τραπέζι για να το πάρουν τα «παιδιά» και να φύγουν ήσυχα».
Η παθολογική λατρεία που εκδηλώνει το πολιτικό σύστημα εξουσίας προς το Ισλάμ, όμοια με αυτή του ναζισμού, είναι βαθύτατα ιδεολογική. Η βασική πολιτική αρχή που πρεσβεύει και ο υπόγειος φιλοναζισμός του εκδηλώνεται μέσω του δογματικού φιλοευρωπαϊσμού, νέο-οθωμανισμού, φιλογερμανισμού και του ρατσιστικού ανθελληνισμού, καθώς και ενός αρρωστημένου αντισημιτισμού και φιλοισλαμισμού, που έχει εκφρασθεί στο παρελθόν με εκφράσεις όπως, «οι αδελφοί Παλαιστίνιοι», παραγνωρίζοντας ότι ο «αδελφός» Αραφάτ ήταν ο πρώτος στον κόσμο που αναγνώρισε το ψευδοκράτος των τουρκοκυπρίων. Έτσι, από τον ιδιοτελή και καλά αμειβόμενο διεθνισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελεί συνέχεια του ναζιστικού διεθνισμού [2], εκπορεύεται και ο καλά αμειβόμενος, μέσω των ΜΚΟ και των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων διεθνισμός και βαθύς ιδεολογικός ανθελληνισμός, καθώς και ο υφέρπων αντισημιτισμός του πολιτικού συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα.
Σήμερα, η φιλανθρωπία δολίως και σκοπίμως εμπλέκεται από το πολιτικό σύστημα εξουσίας με τους σκοπούς των ναζιστικών εθνοκτόνων πολιτικών επιλογών του. Αν ήθελε επίλυση του προσφυγικού, θα μπορούσε να αντιγράψει το παράδειγμα της Ιταλίας όπου ανθρώπινα και αξιοπρεπώς στεγάζει τους πρόσφυγες σε κλειστό στρατόπεδο στην Lampedusa. Αντιθέτως, το παρακράτος των ΜΚΟ θα επιδοθεί σε ένα ιδεολογικό σαφάρι ενοικιάσεως σπιτιών για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες, που θα αλλάξουν τα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή και την πολιτισμική ταυτότητα της χώρας, με σκοπό την δημιουργία ισλαμικής συνιστώσας που θα εξυπηρετήσει την νέα τάξη πραγμάτων και τις διεθνείς οικονομικές ελίτ μέσω της όξυνσης των εθνοτικών, θρησκευτικών των κοινωνικών αντιθέσεων στην Ελλάδα, όπως έγινε στην Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Γιουγκοσλαβία.
Δωρεάν κατοικία και τρόφιμα, πληρωμένοι λογαριασμοί και κοινόχρηστα, καθώς και επίδομα 400 Ευρώ τον μήνα σε κάθε οικογένεια μουσουλμάνων [5]. Στον αντίποδα οι Έλληνες δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από το πολιτικό σύστημα. Αυτοί, φεύγουν διωγμένοι από την Ελλάδα, αυτοκτονούν, χάνουν τα σπίτια τους και την σύνταξη τους, κοιμούνται στα παγκάκια και τον δρόμο, ενώ ληστεύονται μέσω του ΕΝΦΙΑ και της βαρύτατης φορολογίας. Συμπερασματικά, οι Έλληνες σήμερα έχουν πάρει την θέση των Εβραίων του μεσοπολέμου στους εγχώριους εξανδραποδισμούς, ο δε πολιτικός γεωμετρικός τόπος του πολιτικού συστήματος εξουσίας και του ναζισμού δεν είναι το κενό σύνολο.
Βεβαίως εδώ για μια ακόμη φορά θα πρέπει να επισημανθεί η απάθεια του Ελληνικού λαού στην γενοκτονία του καθώς και οι πολιτικές του επιλογές, που είναι ταυτόσημες με αυτές των Εβραίων του μεσοπολέμου και οι οποίες προεικάζουν την τύχη του.
[1] Sigrid Hunke, Allahs sonne über der Abendland.Unser arabisches Erbe. Stuttgart, Paris 1960.
[2] Ο Άγνωστος Πόλεμος στην Ευρωπαϊκή Ένωση», Εκδόσεις Εφημερίδας «Δημοκρατία», Αθήναι, 2016.
[3] https://www.dimokratia.gr/content/43424/i-taheia-verolinoy-vagdatis-stathmeyei-stin-athina
[4] Edward Said «Freud and the non-Europeans», Published by Verso in Association with Freud Museum, London 2003.
[5] https://www.youtube.com/watch?v=DFdwoSuiBWA
