«Οία η μορφή τοιάδε και η ψυχή», Αρχαία Ελληνική παροιμία.Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πρακτικές που εφαρμόσθηκαν παγκοσμίως μετά την αποδέσμευση του δολαρίου από τον «κανόνα του χρυσού» και τις αποφάσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας τράπεζας στις αρχές του 1970 για τον καθολικό μετασχηματισμό της παγκόσμιας οικονομίας σε «κάτι διαβολικό» είναι γνωστές ως νεοφιλελευθερισμός. Μέσω της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων και της εργασίας οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ αποσκοπούσαν στην συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στο 1 % του πλανητικού πληθυσμού. Αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος, ισχυρίζοντο οι «δεξαμενές σκέψεις», να ελεγχθεί πλήρως η εκρηκτική αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και η αποφυγή της δημιουργίας ενός «πολυπολικού κόσμου» που θα απειλούσε την παντοδυναμία των ΗΠΑ.
Ο σχεδιασμός απέβλεπε στην αρπαγή της βιομηχανίας καθώς και των πλουτοπαραγωγικών και περιουσιακών στοιχείων των εθνών μέσω της υπερχρέωσης των χώρων-θυμάτων και κατόπιν την απαίτηση άμεσης εξόφλησης των χρεών. Το κλειδί στην επιτυχή ληστεία θα ήτο η επιτυχής συνεργασία με εγχώριες πολιτικές γραφειοκρατικές ελίτ, η σύνθεση των οποίων θα αποτελείτο από διεφθαρμένους, λούμπεν, αμόρφωτους και παρακμιακούς πολιτικούς, πρόθυμους να παίξουν τον ρόλο του ενδιάμεσου μεταπράτη της μεταφοράς του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου των χωρών τους στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, έναντι αδρής αμοιβής και προνομίων φυσικά.
Το αρχικό σχέδιο περιελάμβανε την εξαφάνιση των εθνικών χαρακτηριστικών, την καταστροφή της μεσαίας τάξης και την απαξίωσης της εργασίας μέσω της μετανάστευσης και της μίξης των λαών με ετερογενές πολιτισμικό υπόβαθρο. Με την παλαιά αυτή συνταγή της φεουδαρχίας, για μια ακόμη φορά ιστορικά, θα εκμηδενίζονταν οι αντιστάσεις των λαών στον εξανδραποδισμό τους. Όπως αποδεικνύουν σήμερα τα πεπραγμένα στην χώρα μας, ο πλέον κατάλληλος σύμμαχος για την πραγματοποίηση του εγκληματικού σχεδιασμού θα ήταν κυρίως η «αριστερά» και τα κινήματα ειρήνης, επειδή αφενός αυτά ελέγχοντο από τις μυστικές υπηρεσίες και τις ελίτ και αφετέρου, η «αριστερά» αποτελούσε τον φορέα των καταλλήλων συνθημάτων περί «καταργήσεως των εθνικών συνόρων», «αδελφοσύνης των λαών» και απαίτησης δημιουργίας μιας «παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας», όπως σήμερα την εκφράζει στην χώρα μας η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά και τρίτου μνημονίου».
Σήμερα, η περιφορά της «αριστερής» πολιτικής μεταπρατικής γραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με την ενδυματολογική αισθητική Αλβανού δημοσίου υπαλλήλου της εποχής του Χότζα, δεν είναι μόνον σημειολογικό δείγμα της ασέβειας που επιδεικνύουν στον «χώρο» στους συνομιλητές τους και στους πολίτες της χώρας των, αλλά αποτελεί και την πλέον σοβαρή απόδειξη ότι αδυνατούν να αντιληφθούν, έστω και στοιχειωδώς, την σοβαρότητα των γεωπολιτικών αλλαγών και μετασχηματισμών, ή να κατανοήσουν τα λεχθέντα των συναντήσεων που συμμετέχουν.
Με σύμμαχο τα καθεστωτικά ΜΜΕ και χειριζόμενοι συνεχώς την ξύλινη νεοφιλελεύθερη φρασεολογία και την συναφή κενολογία περί «Ευρωπαϊκών κεκτημένων», «υποχρεώσεων», «εταίρων», «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «αλληλεγγύης και δημοκρατίας», «ρατσισμού και ξενοφοβίας», χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα τις αντιδράσεις στον μουσουλμανικό εποικισμό στην Ευρώπη ως «ακροδεξιές», αδυνατούν να αντιληφθούν, ως μικρόνοες που είναι, ότι η απασφάλιση της «ατομικής βόμβας» της μετακίνησης των Ασιατικών μουσουλμανικών πληθυσμών σήμερα και των Αφρικανικών αύριο προς την Ευρώπη, είναι η αρχή του τέλους της.
Η παρακμιακή συμπεριφορά και παιδεία που φέρουν, τους εμποδίζει να κατανοήσουν τα γεωπολιτικά γεγονότα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με αφορμή την μαζική πληθυσμιακή εισβολή, έχει αποσυντεθεί σε μικρότερους συνασπισμούς κρατών, οι παλιές συμμαχίες στην Ευρώπη έχουν και πάλι αναβιώσει, ενώ τα σύνορα της Ευρώπης έχουν μετατοπισθεί οριστικά στον Δούναβη. Ο αριστερός πολιτικός «θίασος» αισθάνεται ευτυχισμένος που με τις ανθελληνικές ενέργειες του συνέβαλε στην κατάργηση των Ανατολικών συνόρων και τον εγκλωβισμό των μουσουλμάνων εποίκων στην Ελλάδα, υλοποιώντας τα παλαιά γεωπολιτικά σχέδια των Ευρωπαίων περί «της ολοκλήρωσης του ενιαίου γεωγραφικού και πολιτικού χώρου Ελλάδας και Τουρκίας», αφού και οι δύο χώρες θεωρούνται από την Δυτική διπλωματία και την διανόηση ότι δεν ανήκουν στην Ευρώπη.
Ο χαμηλός δείκτης ευφυΐας τους επίσης, δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν ότι η επίσκεψη της Αμερικανίδας υφυπουργού εξωτερικών στους μουσουλμάνους εποίκους στην Ειδομένη, αποτελεί σημειολογικά την ενθάρρυνση των πρακτικών που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ στην Συρία και την Γιουγκοσλαβία, με σκοπό την γενική αποσταθεροποίηση στην Βαλκανική, ώστε να εξουδετερωθεί στην περιοχή η Ρωσική επιρροή πρώτα και μετά η Γερμανική.
Την παρθενική εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πρακτικών στην Ελλάδα την πραγματοποίησε πρώτα η συγκυβέρνηση ND/PASOK, εκπληρώνοντας τον ρόλο της ως ενδιάμεσης μεταπρατικής πολιτικής τάξης μεταφοράς πλούτου από τον Ελληνικό λαό στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ. Το ενδιαφέρον και η κατανόηση των γεωπολιτικών αλλαγών της συγκυβέρνησης εξαντλείτο σημειολογικά και εδώ μέσω της ενδυματολογικής αισθητικής του «τιγρέ (ν)τακουνιού» των κυριών που εκπροσωπούσαν την χώρα μας στις Ευρωπαϊκές Επιτροπές και τα οποία φιλάρεσκα επιδείκνυαν όταν απολάμβαναν το «jeune limbic blanche» στο La Mort Subite, την στιγμή που οι υπόλοιποι είκοσι επτά εκπρόσωποι των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών αγωνίζονταν στις συνεδριάσεις για την βέλτιστη εκπροσώπηση των εθνικών συμφερόντων τους. Άλλωστε, η συλλογική «επιτυχής» πορεία της χώρας μας και πάλι σημειολογικά θα πρέπει να ερμηνευθεί κάτω από το γεγονός ότι τα διπλωματικά παρασκήνια των Βρυξελλών σήμερα, όπως και πριν, διαβιβάζονται στην Αθήνα «ταχέως και αξιοπίστως» από πρώην επιτυχημένους θαμώνες των ευαγών πολιτιστικών ιδρυμάτων της παραλιακής, καλλιτέχνες ή ποδοσφαιριστές, συνοδευόμενα από την απαραίτητη βαθυστόχαστη γεωπολιτική ανάλυση.
