Η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή συγκλονίζεται από την εμπλοκή σε μια παλαιά «οικογενειακή» offshore του Βρετανού πρωθυπουργού Ντ. Κάμερον, ο οποίος δεν επικρίνεται καν για φοροδιαφυγή, αλλά για τον τρόπο και τον χρόνο αντίδρασής του στη διαρροή των Panama Papers. Ο 49χρονος ηγέτης, ο οποίος επανεξελέγη θριαμβευτικά (κόντρα σε όλες τις προβλέψεις) πέρυσι τον Μάιο και χειριζόταν έως τώρα με μαεστρία το δημοψήφισμα του προσεχούς Ιουνίου για το πιθανό Brexit, υποτίμησε την καχυποψία των πολιτών έναντι των υποθέσεων αδιαφάνειας και μαύρου χρήματος.
Η αναλογία με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με τη «λίστα Λαγκάρντ» και τη μη διερεύνηση μεγάλων σκανδάλων είναι καταπληκτική! Οπως το συντηρητικό κόμμα της Βρετανίας, που έχει προσφέρει πολλά σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, χάνει ξαφνικά την επαφή με τον απλό ψηφοφόρο, στην Ελλάδα η ιστορική κεντροδεξιά παράταξη ταλαιπωρείται τα τελευταία χρόνια από μια περίεργη απόσταση από τον μέσο πολίτη. Νοσεί από αυτό που αποκαλείται πια «ιός Κάμερον»: Μια ανεξήγητη αδυναμία αντίληψης και κατανόησης ότι η βάση της Κεντροδεξιάς εξοργίζεται με την ανοχή του κόμματός της στην παραβίαση των νόμων και την προκλητικότητα των δημόσιων προσώπων. Οι (κατά την ιστορική έκφραση της εκδότριας Ελένης Βλάχου) «καλύτεροι Ελληνες», που εργάζονται σκληρά και αγωνιούν για τον τόπο, δεν ανέχονται το εφεύρημα «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», που μεταλλάχθηκε και κορυφώθηκε στον απόλυτο παραλογισμό, ότι οι συντονιστές των offshore θα προστάτευαν το δημόσιο συμφέρον και το κρατικό χρήμα ή και θα κορόιδευαν τους «κουτόφραγκους» του ΔΝΤ, του Ολάντ, της Μέρκελ και του Σόιμπλε.
Πραγματικά, επειδή scripta manent, αρκεί μία αναζήτηση στο διαδικτυακό αρχείο της «δημοκρατίας» για να θυμηθεί κανείς πώς από το 2013 και το 2014 προειδοποιούσαμε ότι «αποτελεί αυτοκτονία η ταύτιση της (τότε) κυβέρνησης με τους φοροφυγάδες και του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαφάνεια». Συμπληρώναμε ότι «το ερώτημα Τσίπρα για τη μαφία που εμποδίζει τις έρευνες θα αποτελεί κεντρικό στοιχείο με απήχηση (και δικαίως) στη λογική και στο συναίσθημα του ταλαιπωρημένου πολίτη». Αναρωτιόμασταν «τι φταίει η Κεντροδεξιά της ελεύθερης οικονομίας και των ίσων ευκαιριών να κατασυκοφαντείται και να φορτώνεται τις αμαρτίες της “λίστας Λαγκάρντ”»; Προσθέταμε, επίσης, ότι «οι ξένες κυβερνήσεις ξεκαρδίζονται, όταν ακούν ότι το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να ερευνήσει τη “λίστα Λαγκάρντ”» και ότι «οι ειδικοί του κλάδου των διεθνών οικονομικών ερευνών τη θεωρούν από τις εύκολες περιπτώσεις», υπογραμμίζοντας ότι «τα περισσότερα στοιχεία είναι ήδη στο πιάτο».
Σήμερα, το ερώτημα για τη Ν.Δ. είναι αν το τεράστιο πολιτικό κόστος, που έχει ήδη υποστεί, θα τερματιστεί αμέσως ή αν θα συνεχιστεί και θα εξελιχθεί σε πολλαπλάσια και τρομακτική ζημιά. Ενα διαρκές βάρος που θα κολλάει τη μεγάλη παράταξη στον βούρκο με τις μπίζνες των ελαχίστων, επιτρέποντας στον ΣΥΡΙΖΑ εύκολες, καθημερινές νίκες σε θέματα ήθους και διαφάνειας.
Είναι ώρα η αξιωματική αντιπολίτευση να αντιληφθεί ότι οι επιμέρους λεπτομέρειες (όπως η ακριβής μέθοδος σύνδεσης οποιουδήποτε πολιτικού, οποιουδήποτε κόμματος με μια offshore) δεν ενδιαφέρουν τους ψηφοφόρους. Ολα αυτά είναι, αρχικά, για τους λογιστές και τους δικηγόρους, και αργότερα για το ΣΔΟΕ και τους εισαγγελείς. Ο,τι και να πει ή όπως και να δικαιολογηθεί κάθε πολιτικός πρωταθλητής των offshore, δεν πιάνει. Είναι καλύτερα για όλους να αποχωρεί και να κρύβεται γρήγορα. Ο εξοργισμένος πολίτης ρίχνει «μαύρο» έτσι κι αλλιώς, όταν υποψιαστεί παρόμοιες φορολογικές και ποινικές εμπλοκές. Καλώς ή κακώς, έχει έρθει το τέλος της ιδιωτικότητας (και, επιπλέον, και του φορολογικού απορρήτου) για όποιον εμπλέκεται στην πολιτική.
Οποιοι δεν καταλαβαίνουν ή δεν αρέσκονται σε αυτήν την πραγματικότητα, ας ασχολούνται με τις ιδιωτικές επιχειρηματικές δράσεις τους και όχι με τις κομματικές ή τις δημόσιες υποθέσεις. Και, φυσικά, αν ενδιαφέρονταν έστω ελάχιστα για το καλό της παράταξής τους, δεν θα έδιναν γενναιόδωρο και διαρκές άλλοθι στον πρωθυπουργό.
Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
