Μελλοντικό πρόταγμα η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας
Κωδικοποιώ σε τίτλους αυτό που καλείται να ψηφίσει την Κυριακή η εθνική αντιπροσωπία και αμέσως μετά ακολουθεί η ανάλυσή τους. Με το νομοσχέδιο «μαμούθ» των 7.000 σελίδων:
Πρώτον, ιδιωτικοποιούνται όλες οι δομές του κράτους (λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, αστικές συγκοινωνίες, ΔΕΗ) και κρατικοποιείται η ιδιωτική οικονομία (φόροι σε ακίνητη και κινητή περιουσία, κατάσχεση του ατομικού εισοδήματος μέσω εισφορών και φόρων -έμμεσων και άμεσων- σε ποσοστά άνω του 50%).
Δεύτερον, χάνονται και οι τελευταίες νησίδες κυριαρχίας που διατηρούσε το Ελληνικό Δημόσιο την εποχή της κηδεμονίας. Αν η συλλογή των εσόδων ανατίθεται σε ανεξάρτητη δημόσια Αρχή, ο περιορισμός των δαπανών στον κόφτη μέσω Διαταγμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις σε Ταμείο με επικεφαλής ξένο μάνατζερ, τότε αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: Η θέση του υπουργού Οικονομικών de facto καταργείται, ενώ η αποικιοκρατία επί Αριστεράς βαθαίνει.
Τρίτον, καθίσταται σαφές και ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει κανενός είδους βιομηχανία, φαρμακοβιομηχανία (γενόσημα), ναυτιλία (πίεση για κατάργηση φοροαπαλλαγών), κτηνοτροφία (γάλα επτά ημερών!) ούτε καν μικροζυθοποιία. Ακόμη και η ανταγωνιστικότητα στον τουρισμό πλήττεται με το τέλος διανυκτέρευσης και με την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά.
Τέταρτον, αλλά όχι έλασσον, κινδυνεύει η υπόσταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως πολιτειακού θεσμού. Με το νομοσχέδιο κλείνει, όπως γράψαμε και άλλη φορά από αυτήν εδώ τη θέση, ο κύκλος της Μεταπολίτευσης. Αρχισε με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ από τη Ν.Δ. το 1974 και σφραγίζεται από τη συνθηκολόγηση της Αριστεράς με τη φιλελεύθερη ιδεολογία.
Ωστόσο, δεν λείπουν πλέον οι φωνές που βλέπουν στην πράξη «συγχώνευση» των δύο παρατάξεων, όχι οργανωτική ασφαλώς, αλλά επί της ουσίας. Στην πραγματικότητα, το νομοσχέδιο αυτό ακυρώνει την αξιωματική αντιπολίτευση ως εναλλακτική επιλογή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει τις ιδιωτικοποιήσεις των αστικών συγκοινωνιών, για παράδειγμα, τι αντίλογο να του παρουσιάσει η Ν.Δ.; Μόνο ως συμπληρωματική δύναμη μπορεί να καταγραφεί. Τούτων δοθέντων, η μόνη διέξοδος που έχει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι να πολεμήσει τον μηχανισμό του Μνημονίου και όχι τα μέτρα του Μνημονίου.
Στα χρόνια που έρχονται αυτό που θα βαρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι η ουσία των μεταρρυθμίσεων που θα κληθεί να εφαρμόσει, αλλά η παράδοση της εξουσίας στην ξενοκρατία έναντι της μετάθεσης των αποφάσεων για το χρέος στο μέλλον. Και αυτό που θα αναδειχθεί μελλοντικά ως πρόταγμα ιδεολογικό και πολιτικό δεν θα είναι η επιστροφή στις αγορές -όπως θέλει να πιστεύει ο πρωθυπουργός-, αλλά η ανάκτηση μέρους έστω της εθνικής-κρατικής κυριαρχίας. Δεν ξέρω αν η νυν ηγεσία της φιλελεύθερης παράταξης μπορεί να υπηρετήσει αυτή τη στρατηγική, αλλά δεν βλέπω άλλη.
Μανώλης Κοττάκης
