Η Νέα Δημοκρατία απώλεσε την Κυριακή την ευκαιρία μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής νίκης έναντι της κυβερνητικής εμμονής στην επιβολή δυσβάσταχτων φόρων, στην 99ετή διάρκεια του Ταμείου Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας και στην, τουλάχιστον ιδιότυπη, κατανομή των εσόδων του.
Η -διά περιπάτου- επικράτηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα δεν οφείλεται στην αντίκρουση της ομιλίας του προέδρου της Ν.Δ. Κυριάκου Μητσοτάκη, που ήταν εύληπτη. παρά το βαρύ τεχνοκρατικό περιεχόμενό της, αλλά στην παρουσία και στα λεγόμενα της παρακαθήμενης πρώην υπουργού Ντόρας Μπακογιάννη.
Αν και επανειλημμένως ηττηθείσα σε σειρά εκλογικών αναμετρήσεων (το 2009 για την προεδρία της Ν.Δ., το 2012 με τη Δημοκρατική Συμμαχία και το 2015 βλέποντας τις πλάτες των συνυποψηφίων της στη σταυροδοσία της Α΄ Αθηνών), η κυρία Μπακογιάννη επιμένει να κάθεται -μήνες τώρα- στο πρώτο έδρανο, υπενθυμίζοντας την παλαιά και αποδοκιμασμένη εικόνα του κόμματος και «καπελώνοντας» τον νέο πρόεδρό του. Πανευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια, πρωτοτυπία μιας ηττημένης στρατηγού που επιμένει να δίνει το (κακό) παράδειγμα στην πρώτη γραμμή της μάχης!
Το μείζον πρόβλημα δεν είναι η ξεπερασμένη εικόνα της κυρίας Μπακογιάννη, αλλά οι αντιφατικές θέσεις που εκφράζει εφ’ όλης της ύλης, με εξαίρεση (που την τιμά) τη συνεπή στάση της κατά της τρομοκρατίας. Ούτε και μπορεί να πείσει τους νεότερους και μετακινούμενους ψηφοφόρους ή να αντιπαρατεθεί με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, σε όσο δύσκολη θέση κι αν βρίσκονται.
Η κριτική της -υπόλοιπης- Ν.Δ. για το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας ήταν σαφέστατη, μέχρι που η κυρία Μπακογιάννη ανακάλυψε «παράδοση εθνικής κυριαρχίας». Ηταν αρκετό στον πρωθυπουργό να υπενθυμίσει ότι το 2011 η κυρία Μπακογιάννη είχε την ίδια θέση με τη σημερινή κυβέρνηση, ταυτιζόμενη με τις θέσεις των σκληρότερων από τους ξένους δανειστές. Αντί να πληγεί η κυβέρνηση, αξιοποίησε το άλλοθι που της πρόσφερε το πρώτο έδρανο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Παρόμοια δεινή ήττα υπέστη η κυρία Μπακογιάννη, με επιπτώσεις στον Κυρ. Μητσοτάκη (που μάταια φώναζε να μη διαταραχθεί η κοινοβουλευτική διαδικασία), όταν αντιπαρατέθηκε με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Παν. Καμμένο για την ΠΓΔΜ. Η πρώην υπουργός, έχοντας ίσως την πλάνη ότι η κοινή γνώμη ενθουσιάζεται και η Ν.Δ. κερδίζει ψήφους με την υποχωρητικότητα έναντι των Σκοπίων, υποστήριξε ότι η εθνική θέση για την ονομασία έχει μεταβληθεί.
Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η ελληνική διπλωματία πρέπει να δείχνει ευελιξία και ετοιμότητα διαλόγου με την ΠΓΔΜ, ώστε να μην εμφανίζεται αδιάλλακτη, αλλά δεν υπάρχει κανείς λόγος να είναι επισπεύδουσα ή να μην επικαλείται τα νέα δεδομένα (μεταναστευτική κρίση, ισλαμικός κίνδυνος) στα Βαλκάνια. Η άποψη της κυρίας Μπακογιάννη ότι η εθνική θέση μεταβλήθηκε, όταν στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Καραμανλή του 2007 εντάχθηκε η παράγραφος ότι η Ελλάδα θα αποδεχόταν σύνθετη ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων (erga omnes), δεν έχει απόλυτη ισχύ ούτε μπορεί να σταθεί απαράλλακτη μέχρι σήμερα. Αλλο προγραμματική δήλωση ή αρχική διαπραγματευτική τακτική και άλλο οριστική μεταβολή μιας εθνικής θέσης! Η θέση του 2007 συνέβαλε στην επιτυχία στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου και στις επόμενες συνόδους του ΝΑΤΟ, αλλά δεν απέτρεψε τη μέγιστη ήττα της καταδίκης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 2012. Ούτε μετέβαλε την πολιτική της ΠΓΔΜ ή επηρέασε σχέδια τρίτων, όπως η Γερμανία, για τις ισορροπίες στα δυτικά Βαλκάνια.
Αν η κυρία Μπακογιάννη επιθυμεί να στριμώξει τον κ. Καμμένο ή τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά (από τον οποίο, επίσης, έχει υποστεί κοινοβουλευτικές ήττες), θα ήταν χρήσιμο, αντί του 2007, να προσαρμοστεί στο 2016. Θα διαπιστώσει ότι είναι πιο αποτελεσματικό να τονίζει την (σε αντίθεση με τις αρχές της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ) πολιτική μη καλής γειτονίας της ΠΓΔΜ ή την ανάγκη καταγγελίας της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Βέβαια, ίσως είναι δύσκολο γιατί, επί κυβέρνησης Παπανδρέου, επικεφαλής της αντιπροσωπίας στη Χάγη, που έκρινε την Ενδιάμεση Συμφωνία, ήταν ο σημερινός διπλωματικός σύμβουλος της κυρίας Μπακογιάννη.
Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
