Το παράδειγμα του ΟΣΕ και ποιοι παίρνουν τις δουλειές
Mερικές θέσεις για τις ιδιωτικοποιήσεις, επί της ουσίας και επί της διαδικασίας . Αν πάρουμε τοις μετρητοίς την κυβερνητική θέση για «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας», πρέπει να πούμε τα εξής:
Πρώτον, δεν είναι μονόδρομος οι ιδιωτικοποιήσεις. Αν μια δημόσια επιχείρηση έχει μεγάλο κέρδος, κάνει τζίρους που αποδίδουν φορολογία, παρέχει φτηνές υπηρεσίες και έχει ισχυρό δημόσιο μάνατζμεντ, δεν υπάρχει λόγος ιδιωτικοποίησης. Θυμίζω ότι ο διοικητής του ΟΑΣΑ επί Ν.Δ. οργάνωσε έτσι τις συγκοινωνίες, ώστε έριξε την τιμή του εισιτηρίου στο 1 ευρώ και απέτρεψε απολύσεις (ο Τσίπρας με τις τζάμπα μετακινήσεις στο δημοψήφισμα παρήγαγε έλλειμμα και αύξησε εκ νέου το εισιτήριο στο 1,40 ευρώ).
Δεύτερον: Οπου υπάρχει μεγάλο κράτος τις δουλειές τις παίρνουν τέσσερις πέντε οικογένειες. Αντιθέτως, ο λαϊκός καπιταλισμός ισοδυναμεί με τον ελάχιστο κρατισμό. Παράδειγμα, ο ΟΣΕ. Γιατί υπονομεύεται συστηματικά επί χρόνια η ιδιωτικοποίησή του; Το πρόβλημα είναι οι Γάλλοι που τον θέλουν από κοινού με τους Κινέζους; Οι Ρώσοι; Ή οι Ελληνες διαπλεκόμενοι; Απάντηση, το τελευταίο. Οσο ο σιδηρόδρομος σέρνεται και δεν εκσυγχρονίζεται τόσο θησαυρίζουν οι διαπλεκόμενοι από τα πανάκριβα διόδια στις εθνικές οδούς!
Τρίτον: Ο ιδιώτης που επιδιώκει να αγοράσει μια δημόσια επιχείρηση έχει ως σκοπό το κέρδος. Το Δημόσιο, τη μίζα. Αν καθυστερήσεις να πληρώσεις μία μέρα τον ΟΤΕ, σου κόβουν τηλέφωνο – internet. Αν καθυστερήσεις στη ΔΕΗ, κάνεις πολιτική διαπραγμάτευση. Το Δημόσιο ως επιχειρηματίας δεν έχει ως σκοπό το κέρδος, αλλά τη μίζα. Παράδειγμα, πάλι ο ΟΣΕ. Αυτοί που καθυστερούν την ιδιωτικοποίησή του για να μη χάνουν χρήματα από τα διόδια πατάνε πόδι και στον οργανισμό, αναλαμβάνοντας να κάνουν έργα δαπάναις του ΕΣΠΑ και δανεισμού του ΟΣΕ από ιαπωνικές τράπεζες (έτσι έγινε ελλειμματικός).
Τέταρτον, οι ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να συνοδεύονται από ρήτρα απασχόλησης για το μεγαλύτερο ποσοστό των θέσεων εργαζομένων. Για τα περιφερειακά αεροδρόμια έχει αναληφθεί δημόσια δέσμευση από τη Frapport. Δυστυχώς, ο νόμος Τσακαλώτου δεν διασφαλίζει θέσεις εργασίας. Ορίζει (άρθρο 197) ότι «η μεταβίβαση των μετοχών των δημόσιων επιχειρήσεων στο υπερταμείο δεν επηρεάζει ΑΦ’ ΕΑΥΤΗ τους όρους εργασίας των εν λόγω δημόσιων επιχειρήσεων». Μετάφραση: Η ένταξή τους στο Ταμείο δεν σημαίνει απόλυση. Δεν αποκλείεται όμως, αν γίνει ιδιωτικοποίηση.
Τέλος: Λέει ψέματα ο υπουργός Οικονομικών, όταν ισχυρίζεται πως μπορεί να βάλει βέτο σε ιδιωτικοποίηση. Μπορεί ως εκπρόσωπος του Δημοσίου να εγκρίνει τα στρατηγικά σχέδια του Ταμείου, αλλά στη φάση της πώλησης θα κάνουν ό,τι θέλουν οι πιστωτές. Ειδικά αν το δίλημμα είναι «πουλήστε ή μειώστε συντάξεις – μισθούς».
Μανώλης Κοττάκης
