Η κυβέρνηση ρίχνει το βάρος στην επικοινωνία κι όχι στην ουσίαΑπό τον
Χρήστο Ξενοκώστα*
Η χώρα μας για ακόμη μια φορά βρίσκεται μπροστά σε ιστορικά διλήμματα στρατηγικού χαρακτήρα, τα οποία θα προσδιορίσουν το μέλλον μας για τα επόμενα χρόνια. Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες οι προγενέστερες κυβερνήσεις, όταν βρίσκονταν ενώπιον τέτοιων διλημμάτων, επέλεγαν την ακάματο κατηφόρα παρά τη χαλκέντερη ανηφορική προσπάθεια. Η διαχρονική κατηφόρα δεν οδήγησε τη χώρα μας μόνο στην επώδυνη χρεοκοπία αλλά και στην κοινωνική αποσύνθεση και την οπισθοδρόμηση, με συνέπεια τα ανεπίλυτα προβλήματα να φαντάζουν πλέον ανυπέρβλητα και άκρως επικίνδυνα.
Τα Ελληνοτουρκικά, το Σκοπιανό, οι διεθνείς συμμαχίες μας, η Ευρώπη των μονοπωλίων αντικαθρεφτίζουν σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής όχι μόνο τη συνεπή και αδιάλειπτη αδράνειά μας και την αντικατάσταση από προσωποκεντρικές δημοσιοσχετίστικες πολιτικές αλλά κυρίως την έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδίου, που θα υπηρετεί την Ελλάδα και το οποίο θα οφείλουν να υπηρετούν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Στο εσωτερικό μέτωπο σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα είναι σαφής η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού σε κάθε κρίσιμο τομέα στην πολιτική, στην οικονομία και την άσκηση κοινωνικών πολιτικών.
Η σημερινή κυβέρνηση έχει προσβληθεί από το σύνδρομο των προγενέστερων ρίχνοντας ουσιαστικά το βάρος στην επικοινωνία της πολιτικής και όχι στην ουσία της. Καλούμενη να διαχειριστεί πολιτικές εν μέσω μνημονιακών συμπληγάδων έχει επιλέξει την επικοινωνιακή μεγιστοποίηση εστιάζοντας στα αναμφισβήτητα συγκριτικά πλεονεκτήματά της και κυρίως στο ηθικό της λευκό ποινικό μητρώο.
Η Ιστορία έχει δείξει όμως ότι αρκούν καθημερινά γεγονότα προκειμένου να γκρεμίζουν φρούδες πολιτικές. Το ζήτημα των Ελλήνων στρατιωτικών, των επιδομάτων ενοικίου, της ανέλεγκτης εισβολής Σαββίδη στο γήπεδο και όχι μόνο δυστυχώς εκεί αναδεικνύει τα πήλινα πόδια των αμιγώς τακτικών κινήσεων και της επικοινωνιακής διαχείρισης.
Τα χρονίζοντα προβλήματα σε κάθε τομέα αντιμετωπίζονται μόνο όταν έχεις ισχυρή οικονομία, ισχυρή δημοκρατία, πανίσχυρο και πανέτοιμο Στρατό και τη μέγιστη δυνατή κοινωνική συσπείρωση, τα οποία δεν προκύπτουν ως μάννα εξ ουρανού αλλά αποκλειστικά στη βάση ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού.
Δεν επαρκούν πολιτικές και πρόσωπα τα οποία θα προέρχονται αποκλειστικά από το ίδιο κομματικό DNA, ούτε και τυχοδιωκτικές πολιτικές συμμαχίες με αποκλειστικό γνώμονα την εξουσία, αλλά απαιτούνται η ανάδειξη και η συστράτευση όλων των υγιών και δημιουργικών δυνάμεων της χώρας μας.
Οφείλουν να αναδειχθούν οι καλύτεροι και όχι μόνο οι πιο έμπιστοι, οι οποίοι θα σχεδιάσουν αλλά και θα υλοποιήσουν το νέο παραγωγικό μοντέλο για την οικονομία μας, συγκροτώντας την κρίσιμη χάραξη των στρατηγικών εθνικών σχεδίων μας σε κάθε τομέα.
Σε αυτό αποκλειστικά το πεδίο επιτυγχάνουν οι κυβερνήσεις και μακροημερεύουν οι ευήκοοι ηγέτες!
*Συγγραφέας, αρθρογράφος
