Όλα άρχισαν αρχές Σεπτεμβρίου, όταν σε γνωστό διαγνωστικό κέντρο έκανα υπερηχογράφημα Άνω Κάτω Κοιλίας, μέσα στα πλαίσια του ετησίου προληπτικού «τσεκ απ».
- Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης
Όλα πήγαιναν καλά όταν η, κατά τα άλλα συμπαθεστάτη, ακτινοδιαγνώστρια με ρώτησε: «Έχετε πρόβλημα με τα νεφρά σας;». Με τα νεφρά δεν είχα, αλλά αμέσως απέκτησα πρόβλημα με τα πόδια, τα οποία μου κόπηκαν. «Γιατί βλέπετε κάτι;» ρώτησα με αγωνία. «Όχι όχι, αλλά καλλίτερα να το δει και ένας νεφρολόγος» μου απάντησε, αλλά εμένα τη φιτιλιά μου την είχε βάλει.
Πήρα την γνωμάτευση και διάβασα: «Παρατηρείται αυξημένη ηχογένεια του νεφρικού παρεγχύματος σε αμφότερους τους νεφρούς. Το πάχος φλοιού είναι φυσιολογικό στον αριστερό νεφρό και ελαφρώς μειωμένο στον δεξιό (11 χιλιοστά). Δεν υπάρχει διάταση του πυελοκαλυκικού συστήματος ούτε εικόνα λιθίασης. Απλή φλοιώδης κύστη παρατηρείται στον κάτω πόλο του αριστερού νεφρού, ολίγων χιλιοστών με άνηχοπεριεχόμενο και χωρίς ανιχνεύσιμη αγγείωση…. Συνιστάται συσχέτιση με δείκτες νεφρικής λειτουργίας».
Ούτε που κατάλαβα τίποτα και όπως αντιλαμβάνεσθε η πρώτη ενέργεια ήταν να πάρω φίλο μου που υπέφερε από τα νεφρά να τον ρωτήσω. Δεν με κάρπισε βέβαια. Μετά ανέτρεξα στο διαδίκτυο και στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια. Αν η γνωμάτευση ήταν δυσνόητη όσα διάβασα στην εγκυκλοπαίδεια ήταν αλαμπουρνέζικα.
Απευθύνθηκα σε τρεις γιατρούς που με παρακολουθούσαν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, οι οποίοι με καθησύχασαν μεν, αλλά μου είπαν να με δει και νεφρολόγος.
Ο νεφρολόγος εκ των κορυφαίων της Ελλάδος εξέτασε εμβριθώς τον Φάκελό μου (πρέπει να σας πω ότι τηρώ Φάκελο με υποδειγματικά ταξινομημένες – καθ’ ομολογίαν ιατρού μου – όλες τις εξετάσεις των τελευταίων πέντε ετών), ενημέρωσε τον υπολογιστή του, κράτησε σημειώσεις μου έκανε κάνα δυό ερωτήσεις και αφού μου είπε «μην ανησυχείτε όλα είναι υπό έλεγχο», άρχισε να γράφει: Μικροβιολογικές και αιματολογικές εξετάσεις, καθώς και εξετάσεις ούρων 24ώρου ! Επίσης υπερηχογράφημα νεφρών, ουροδόχου κύστης, προστάτου και νεφρικών αρτηριών.
Ο ειδικός υπερηχολόγος ήταν «κλεισμένος» μέχρι παραμονές Χριστουγέννων, έτσι υποχρεωτικά και λίγο πριν το «Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη», εγώ πέρναγα την πόρτα του γιατρού, το ιατρείο του οποίου ήταν ολόλαμπρα εορταστικά στολισμένο και βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τον εσωτερικό μου κόσμο.
Αφού ήπια κάποια νερά (ευτυχώς λίγα) με φώναξαν μέσα για την εξέταση. Το περιβάλλον θύμιζε λίγο το δωμάτιο της κυρά Καλλιόπης (Γεωργία Βασιλειάδου) στην «Καφετζού», όταν άρχισε να λέει τον καφέ στον μπαγάσα, που πριν πολλά χρόνια την είχε εγκαταλείψει Ανδρέα Γιαβάση ή Μπελίρη (Περικλής Χριστοφορίδης).
Ο γιατρός, συμπαθέστατος κα ευγενέστατος άρχισε τις ερωτήσεις: «Γιατί κάνετε την εξέταση;» (είπα να του πω ότι δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω εκείνο το βράδυ και είπα «ρε δε κάνω ένα υπερηχογράφημα να περάσει η ώρα;», αλλά δεν το τόλμησα, καθόσον ευγενές παιδί). Μετά με ρώτησε «έχετε κρεατινίνη», τότε περιορίστηκα σε ένα «νομίζω κάτι λίγο» και μετά ήρθε το «ξαπλώστε». Εντελή στη γειτονιά.
Στην αρχή πασάλειμμα μ’ εκείνο το γλοιώδες πράγμα, μετά εκείνο το εργαλείο που μοιάζει με τηλέφωνο παλαιού τύπου και το μηχάνημα δίπλα να μουγκρίζει: «Σβουπ, σβουπ, σβουπ», ύστερα «Γκλου, γκλου, γκλου», μετά «Βρουμ, βρούμ, βρούμ». Μετά η εντολή: «Κρατείστε την αναπνοή σας» και το μηχάνημα «φλαπ, φλαπ, φλαπ» και ο γιατρός όλο να σχολιάζει, αλλά κάτι η μάσκα που φορούσε, κορονοϊός βλέπετε, κάτι τα αυτιά μου που δεν πολυδουλεύουν, άντε να καταλάβεις.
Ενώ ντυνόμουνα ο γιατρός μου είπε: «Εν τάξει είσθε, δεν έχετε τίποτα». Περιχαρής πήρα υπό μάλης τον σχετικό φάκελο και αποχώρησα. Όμως η περιέργεια (αυτή που σκότωσε τη γάτα…) με έτρωγε. Μόλις μπήκα στο μετρό, άνοιξα να διαβάσω την γνωμάτευση. Μα κινέζικα διάβαζα μα ελληνικά, ένα και το αυτό. Ούτε και κατάλαβα κάτι. Την απάντηση θα την έδινε ο νεφρολόγος μου, εκ των κορυφαίων, ξαναλέω, της χώρας μας.
Πράγματι τον επισκέφθηκα και ακολούθησε η γνωστή εικόνα. Εμβριθής και με προσεκτική μελέτη των εξετάσεων, σημειώσεις στον υπολογιστή, κάποιο ξεφύλλισμα παλιών εξετάσεων, κάποιοι μορφασμοί, κάποιες στάσεις στις σημειώσεις και – επιτέλους – η ετυμηγορία: -Καλά είστε, οριακά βέβαια διότι, ξέρετε, κουρασμένη η καρδιά κουρασμένο το συκώτι, κουρασμένη η χολή και γενικώς κουρασμένο παλικάρι, που έλεγε κι’ ο Μάνος ο Χατζηδάκις, γι’ αυτό, να προσθέσουμε ακόμα ένα φάρμακο στο υπάρχον παλμαρέ, το οποίο θα παίρνετε εφ’ όρου ζωής.
– Μόνο αυτό γιατρέ.
– Α, να μη το ξεχάσω. Αυστηρή δίαιτα. Κομμένα αλάτια, βούτυρα, λίπη, έλαια, κομμένες οι παρτίδες με το «Κοσμικόν», τον «Ανδριά», τον «Κωνσταντινίδη», την «Δέσποινα», τον Μπαϊρακτάρη στην Πλάκα και το σουβλατζίδικο του Παντελή στη γειτονιά σου και τις άλλες χοληστερινούχες δυνάμεις.
Το φάρμακο, ας το πούμε «Φαρμακέξ», συνοδευόταν από «Φύλλο οδηγιών Χρήσεως» το οποίο σε πλήρη ανάπτυξη, ήταν 77 Χ 35 εκατοστά. Δηλαδή ένα μικρό χαλάκι. Ενημέρωνε δε ότι κάθε χαπάκι (δισκίο των 5 mg), περιέχει μονοϋδρική δαπαγλιφλοζίνη με προπανοδιόλη ισοδύναμη με 5 mg δαπαγλιφλοζίνης, ενώ ανήκει σε μια κατηγορία φαρμάκων που ονομάζονται «αναστολείς του υπότυπου 2 του συμμεταφορέα νατρίου – γλυκόζης (SGLT2)» κ.λπ…
Ομολογώ ότι καταχάρηκα που το Φαρμακέξ δρα αποκλείοντας την πρωτείνη SGLT2 στους νεφρούς, αλλά εκείνη η δίαιτα, όσο νάναι, μού ‘πεσαι κομματάκι βαρειά. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι προσετέθη ακόμα ένα χαπάκι και τα πρωινά έφθασαν αισίως στον αριθμό 9, έτσι που πιθανότερο είναι να «πάω» από πνίξιμο από τα χάπια παρά από κάτι άλλο.
Περαστικά μας.
Θα διαβάσατε βέβαια για τον 89χρονο που έκανε γης Μαριάμ, που έλεγε και ο Χάρι Κλιν, τα γραφεία του ΕΦΚΑ και του πρώην Ειρηνοδικείου. Ο φίλος Παναγιώτης Λιάκος, έγραψε στις 2 Μαΐου το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο στην «δημοκρατία», που αξίζει να το διαβάσουμε όλοι.
Εισαγγελάτοι εναντίον 89χρονου
Οι φανατικότεροι οπαδοί του σεσηπότος ελληνόφωνου συστημισμού παρουσιάζουν την επιθυμία του 89χρονου για ελληνική σύνταξη με τόση απαξία λες και αποπειράθηκε να τα κλέψει από την τσέπη τους
Το περιστατικό με τον 89χρονο πιστολέρο, που σκόρπισε τον τρόμο πυροβολώντας στα γραφεία του ΕΦΚΑ και του πρώην Ειρηνοδικείου, προκάλεσε τραύματα και τρόμο στα θύματα και τους συγγενείς τους. Τω όντι είναι άθλια εμπειρία να πηγαίνεις για δουλειά και ν’ αρχίσουν να σου ρίχνουν κουμπουριές.
Ωστόσο, ούτε σε αυτήν την περίπτωση έλειψαν κάποιες αστείες (έως γελοίες) πινελιές. Το πρώτο, μέγα χωρατό είναι οι κομπασμοί από την πλευρά της Αστυνομίας για τη σύλληψη του δράστη. «Επιχειρησιακούς σχεδιασμούς» ακούσαμε, «επιτυχής αντιμετώπιση κινδύνων», «άψογη οργάνωση», όλα τα ακούσαμε. Λίγο ακόμα να βλέπαμε τηλεόραση και θα σχηματίζαμε την εντύπωση ότι ο 89χρονος με την καραμπίνα ήταν επικίνδυνος όσο ένα σύνταγμα τζιχαντιστών ξαμολημένων στο κέντρο της Αθήνας με καλάσνικοφ, εκρηκτικά και αντιαρματικές ρουκέτες (με τους απαραίτητους εκτοξευτήρες).
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι αυτή που κατάλαβε όλος ο κόσμος. Καμία οργάνωση, καμία επιτυχία, πολλά ρεντίκολα. Ένας απελπισμένος, ίσως και διαταραγμένος μπαρμπούλης, ρεζίλεψε όλα τα μέτρα ασφαλείας στα δικαστήρια και στις δημόσιες υπηρεσίες και κατόρθωσε να ταξιδέψει 210 χιλιόμετρα (Αθήνα – Πάτρα) πριν συλληφθεί λόγω της… άρτιας
οργανωμένης επιχείρησης της Αστυνομίας. Τώρα, ας πάμε στο επόμενο κεφάλαιο, της τραγικωμικής ιστορίας. Αυτό όπου εκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι και δημοσιογραφούντες κατηγορούν τον γέροντα επειδή έπαιρνε πάνω από 2 χιλιάρικα σύνταξη από την Αμερική, έπαιρνε σύνταξη κι από τη Γερμανία και αξίωνε κι ένα κατοστάρικο από την Ελλάδα!
Οι φανατικότεροι οπαδοί του σεσηπότος ελληνόφωνου συστημισμού παρουσιάζουν την επιθυμία του 89χρονου για ελληνική σύνταξη με τόση απαξία λες και αποπειράθηκε να τα κλέψει από την τσέπη τους. Επίσης, έχοντες αναλάβει καθήκοντα τηλεψυχιάτρου, ανακριτού
και δημοσίου κατηγόρου, αποδίδουν στον παππού εωσφορική χρηματολαγνεία: «Πήγε να σκοτώσει για εκατό ευρώ». Όταν δολοφονεί κάποιος λαθρομετανάστης ή «ευπαθής» δεν κριτικάρουν το ποσό. Αυτοί δικαιούνται να σκοτώνουν και για ένα σεντ. Επιπλέον δεν περνάει από τον νου των κονομημένων δημοσιογραφούντων ότι η ΑΔΙΚΙΑ είναι αυτή που οπλίζει χέρια επαναστατημένων ανθρώπων, διαταραγμένων, απελπισμένων και άλλων. Τα χρήματα που πεισμόνως αρνείται το κράτος να δώσει συμβολίζουν τη νοσηρή σχέση με την εξουσία, η οποία είναι τσιφλίκι της κλεπτοκρατίας και απειλεί με φυλάκιση, κατάσχεση της περιουσίας σου και φτωχοποίηση αν δεν πληρώσεις τους φόρους που… εφευρίσκει, αλλά αρνείται να σου δώσει ακόμα και μισό ευρώ αν δεν ματώσεις διεκδικώντας το.
Έχοντας τα παραπάνω κατά νου, δεν μπορεί κάποιος παρά να χαμογελάσει πικρά με το άθλιο θέαμα σε εκπομπές όπως αυτή του Ευαγγελάτου, που μετρούσε τις απολαβές του γέροντα την ώρα που τον… δίκαζε. «Άρα εξαιρετικά προνομιακά τον είχε μεταχειριστεί το Ελληνικό Δημόσιο αυτόν τον άνθρωπο» απεφάνθη ο Ευαγγελάτος, στην εκπομπή της 29ης Απριλίου. Λες και είναι έγκλημα στη φτωχοποιημένη Ελλάδα να υπάρχει ηλικιωμένος που να μην πεινάει. Τις δικές του απολαβές γιατί δεν μας τις λέει ο εισαγγελάτος να χαρούμε κι εμείς με την προκοπή του;
Επίσης, γιατί δεν μας δείχνει και σε έναν πίνακα πόσα επιδόματα και παροχές δίνει, χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια και δίκες, το κράτος στους λαθρομετανάστες; Δεν θα είχε ενδιαφέρον αυτό; Επιπλέον, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο μιντιακό κατηγορητήριο του γέροντα περιλαμβάνεται και η παρουσία του στην κηδεία του
βασιλέως Κωνσταντίνου.
Το παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο, ώστε όποιος τηλεθεατής βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο αποκολοκύνθωσης να σκέφτεται: «ε, αφού είναι βασιλόφρων ο παππούς, δεν θα είναι εγκληματίας;» Τόσοι άνθρωποι εγκληματούν στην Ελλάδα, αλλά μόνο για τους δεξιούς, ακροδεξιούς, βασιλόφρονες και άλλους της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης μαθαίνουμε τα φρονήματα. Λες και δεν υπάρχουν νεοδημοκράτες, κουκουέδες, πασοκτζήδες και ακροαριστεροί παραβατικοί. Εν κατακλείδι: εγκληματική η συμπεριφορά του 89χρονου, εγκληματικά μεροληπτική και γελοία η μεταφορά της στην τηλοψία.
(Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»)
Σχόλιο δικό μου: Τώρα τι ψάχνεις να βρεις ρε Παναγιώτη;
§. Γνωρίζετε βέβαια το βιβλίο της Μάρως Δούκα «Αρχαία σκουριά» που είχε προβληθεί και ως σειρά στην τηλεόραση. Σήμερα θα μιλήσουμε για την νέα σκουριά. Με την βόρεια πλευρά του ΝΙΜΤΣ λοιπόν, στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, εφάπτεται ένας μικρός δρόμος, η οδός Ευζώνων, η οποία οδηγεί στο «Πάρκο Ελευθερίας».
Στον δρόμο αυτόν, υπάρχουν μερικές μεταλλικές στήλες, στις οποίες είναι γραμμένα λόγια των Τάσου Λειβαδίτη, Μίκη Θεοδωράκη, Νίκου Καζαντζάκη, Ρήγα Φεραίου, Διονυσίου Σολωμού και Γιάννη Ρίτσου. Ως εδώ όλα καλά, μέχρι που να πλησιάσει κάποιος να διαβάσει τα κείμενα. Σιγά που θα το καταφέρει. Ο λόγος; Είναι γεμάτες σκουριά χρόνων, αφού μάλλον ουδείς έχει ασχοληθεί μαζί τους, από την ώρα που τοποθετήθηκαν. Δεν γνωρίζω πόση θα είναι η δαπάνη αποκαταστάσεώς τους, αλλά δεν νομίζω να είναι απαγορευτική για κοτζάμ Δήμο Αθηναίων. Αλλά εδώ ο κ. Δούκας δεν μπορεί να απαγορεύσει στο ΚΚΕ να γεμίζει αφίσες την Αθήνα για τις εκδηλώσεις του, με τις στήλες θα ασχοληθεί; Το αστείο είναι ότι πάρα δίπλα από το χάλι αυτό, υπάρχει διαφημιστική πινακίδα του Δήμου, που γράφει: «Η Αθήνα αλλάζει ξεκάθαρα». Αμ δεν το βλέπουμε…
§. Βρισκόμαστε στο φόρτε των ποδοσφαιρικών αγώνων. Από εκεί το Τσάμπιονς Λιγκ και από δω τα δικά μας πλεϊ όφ (παλιά τα λέγαμε αγώνες διαβαθμίσεως, αλλά τώρα γίναμε Ευρώπη…). Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις καθηλώνουν φιλάθλους και μη, αλλά οι αθλητικοί ρεπόρτερ ταλαιπωρούν και τα αυτιά μας και τα νεύρα μας. Οι μακρινές και ψιλές μπάλες, τα μπιλντ απ, τα σουτ ον τάργκετ δίνουν και παίρνουν και φαίνεται ότι δύσκολα θα απαλλαγούμε απ’ αυτά. Όμως άλλο είναι το ζητούμενο. Όταν Έλληνες ρεπόρτερ, περιγράφουν παιχνίδια μεταξύ ξένων ομάδων, τότε παίρνουν σαφή θέση – και καλά κάνουν – επί όλων των αμφισβητουμένων φάσεων.
Ακόμα και με το VAR συμφωνούν ή διαφωνούν και πάλι καλά κάνουν. Ως εδώ όλα καλά. Όταν όμως οι ίδιοι ρεπόρτερ μεταδίδουν αγώνες μεταξύ Ελληνικών ομάδων, τότε παθαίνουν αφωνία. Ούτε καν για ένα αμφισβητούμενο πλάγιο άουτ που γίνεται στην σέντρα παίρνουν θέση. Η γνωστή φράση τους αμέσως μετά την επανάληψη της φάσης είναι «βγάλτε τα συμπεράσματά σας». Όχι ρε παιδιά δεν είναι έτσι. Σας έχουν εκεί για ν’ ακούσουμε και το δικό σας σχόλιο κι’ ας στενοχωρήσετε κάποιους, όπου «κάποιους» διάβαζε μεγαλόσχημους ποδοσφαιροπαράγοντες. Και κάτι προς τα κανάλι. Μερικά μαθήματα ορθοφωνίας στους αθλητικούς ρεπόρτερ σας, δεν θα ήταν περιττά. Κι’ έρχεται και Μουντιάλ…
§. Η σκηνή από την ταινία «Σάντα Τσικίτα», όπου ο ταλαίπωρος Φώτης Φαγκρής (Βασίλης Λογοθετίδης ) προσπαθεί, ματαίως, να συνεννοηθεί με την νοτιοαμερικάνα χορεύτρια του καμπαρέ Μαρκέλλα (Καίτη Λαμπροπούλου), ώσπου σε κάποια στιγμή συμπεραίνει: «Τώρα να σου πω. Κατά πώς τα λες και κατά πώς χτυπιέσαι θα πρέπει να σε πνίγει το δίκιο». Εγώ βέβαια νομικός δεν είμαι, αλλά κατά πώς τα γράφουν και κατά πώς χτυπιούνται ακόμα και φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, μάλλον κάτι δεν πάει καλά με την υπόθεση των υποκλοπών και τη απόφαση του κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Διαβάζω στην «δημοκρατία» ότι ο κ. Εισαγγελέας αποφάνθηκε πως τα στοιχεία που προέκυψαν από την πρωτόδικη απόφαση του Πλημμελειοδικείου είναι «υποθετικά» και «επισφαλή». Άρα, χωρίς γνώσεις νομικής, αλλά με στοιχειώδεις γνώσεις της Ελληνικής γλώσσας, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η πρωτόδικη απόφαση, στηρίχθηκε σε φαντασιώσεις και αστήρικτα στοιχεία. Δηλαδή σε ψέματα και συνεπώς δεν έκανε καλά την δουλειά της. Και λοιπόν; Συνέπειες δεν υπάρχουν; Αν ένας γιατρός ενεργήσει «υποθετικά» τι θα συμβεί;
Θα βρουν δουλειά για τρεις εβδομάδες τα πρωινάδικα. Το ίδιο θα συμβεί και αν ένας αστυνομικός, σε κάποια διαδήλωση ενεργήσει με βάση «υποθετικούς» κινδύνους και πυροβολήσει και ας πράγματι κινδυνεύει η ζωή του. Τώρα; Όλα καλά όλα ανθηρά;
