Είναι ένας χρήσιμος εξελικτικός μηχανισμός, που εξασφάλισε την επιβίωση του ανθρώπινου είδουςΑπό τον
Δημήτρη Παπαγεωργίου
Στην αργκό της Αριστεράς, η οποία όχι απλά έχει επιβληθεί, αλλά η μη χρήση της έχει σχεδόν μετατραπεί σε ποινικό αδίκημα, υπάρχουν λέξεις που έχουν μετατραπεί σε «όπλα». Οπλα τα οποία έχουν σκοπό να εξουδετερώσουν όποιον δεν δέχεται να υπηρετήσει τις ακροαριστερές φαντασιώσεις για τη μετατροπή της κοινωνίας.
Μία από αυτές τις λέξεις είναι και η λέξη «στερεότυπο», την οποία πετούν δεξιά και αριστερά οι διάφοροι εκπρόσωποι της Αριστεράς, θέλοντας να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι «κακό», κάτι το οποίο σε κάνει «υπόλογο» στις δυνάμεις της «κοινωνικής δικαιοσύνης».
Και αν σου πουν ότι έχεις στερεότυπα, θεωρούν ότι σε βάζουν σε θέση… άμυνας. Δεν τα λέω τυχαία τα παραπάνω. Τα λέω διότι βρέθηκα σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής όπου το θέμα συζήτησης ήταν αν οι Ελληνες έχουν στερεότυπα, αν είναι «ρατσιστές».
Φυσικά, η πρώτη αντίδραση από έναν κύριο, αριστερό, ήταν ότι όντως έχουν στερεότυπα οι Ελληνες. Και δεν αισθάνθηκε καθόλου άνετα όταν του απάντησα ότι όχι απλά έχουν, αλλά καλώς έχουν στερεότυπα. Και αυτό διότι εδώ και χρόνια η επιστήμη έχει καταλήξει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν στερεότυπα. Και ότι το στερεότυπο είναι ένας πολύ χρήσιμος εξελικτικός μηχανισμός, από αυτούς που εξασφάλισαν την επιβίωση του ανθρώπου και την πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενας μηχανισμός που κάνει «προβλέψεις» σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα μέσω της κατηγοριοποίησης. Προβλέψεις οι οποίες μπορεί να μην είναι 100% σωστές, είναι όμως «στατιστικά σωστές» και μπορεί να σου σώσουν τη ζωή.
Η αγωνία μιας τάσης της ψυχολογίας -των περασμένων δεκαετιών- να επιβάλει μία αριστερίστικη άποψη για τη ζωή ήταν που οδήγησε στην ποινικοποίηση -ουσιαστικά- της λέξης.
Και έφτασε μέχρις σημείου αυτή η τάση να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να κατηγορούνται οι Ελληνες αν «φοβούνται» να περάσουν από μέρη στα οποία συχνάζουν εγκληματικές συμμορίες, π.χ. Γιατί είναι «στερεότυπο» αυτό. Και έφτασε μέχρις σημείου να βιάζεται η κοινή λογική και να ψάχνουμε την εξαίρεση της εξαίρεσης προκειμένου να πεισθούμε ότι πρέπει να «σπάσουν τα στερεότυπα», γιατί υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις όπου αυτά δεν δικαιώνονται.
Για τον κανονικό άνθρωπο, όμως, τα στερεότυπα είναι απαραίτητα. Γιατί του επιτρέπουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να πάρει αποφάσεις που ενδεχομένως μπορεί να είναι ζωής και θανάτου.
Μπορεί να κάνει λάθος; Μπορεί να αδικήσει κάποια πρόθεση; Σίγουρα μπορεί. Στατιστικά όμως δεν θα το κάνει. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και πολύ απεχθές στην Αριστερά. Είναι όμως αυτός αρκετός λόγος για να «πετάξουμε» στην άκρη τα στερεότυπα; Θεωρώ πως όχι!
