Η Άννα Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφια με τη ΝΔ. Κρίμα, κι ήμασταν έτοιμοι να ανοίξουμε φωτοτυπάδικο στη Σόλωνος.
Η αυτοδημιούργητη Μπιλντερμπέργκια πασοκάρα, που έγραψε ιστορία όσο την καμαρώναμε στο υπουργείο Παιδείας, δεν είναι τυχαία στην πολιτική. Δεν είδε πράσινο φως και μπήκε στο άντρο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας (πρώτη πόρτα αριστερά δίπλα στο γκισέ, περνάτε την αποθήκη με τα πάμπερς, γραφείο 666, προσπερνάτε τη σαύρα του Κολωνακίου – προσοχή στο κανό και ζητάτε τον κύριο Τσουκάτο).
Κουράστηκε η Αννούλα για να σκαρφαλώσει μέχρι τον Ολυμπο, που αντί για χιόνι έχει τρίχες από τον παπανδρεϊκό μύστακα (του ΓΑΠ, όχι του Γέρου της Δημοκρατίας) και καπνό από το αείπυρο τσιμπούκι του μερακλή ιδρυτού του Κινήματος. Οπως γράφει η ίδια στο βιογραφικό της, «Η πολιτική της καριέρα ξεκίνησε ως νομάρχης Καστοριάς στην ηλικία των 25 χρονών». Επειδή γνωρίζουμε τον ακάματο χαρακτήρα της εμπειροπόλεμης πασιονάριας, θα βάζαμε στοίχημα ένα CD του Παντελίδη ότι ο Αντρέας τής ανέθεσε τη νομαρχία αξιοκρατικά. Ισως με διαδικασίες τύπου όπεν γκοβ, ΑΣΕΠ, Τροχός της Τύχης και Βρέστην και Πάρτην (τη νομαρχία).
Ατριχος
Που λέτε, για να ξανάρθουμε στο θέμα μας, το οποίο είναι το μέλλον της αναντικατάστατης υπουργού των φωτοτυπιών, βγήκε μια φήμη εις τα πέριξ ότι το εκσυγχρονιστικό φάντασμά της θα ενσαρκωθεί εν μέσω νεφέλης στην οδό Ρηγίλλης. Εκείνη το διέψευσε με λιτή ανακοίνωση στο facebook: «Διαβάζω πάλι για ψηφοδέλτιο Ν.Δ. Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τέλος». Για υπουργός Παιδείας καλά τα κατάφερε στη διάψευση. Το μόνο λάθος της ήταν ότι έλειπε ο τόνος από τη λέξη «πάλι». Το λες και πρόοδο αυτό αλλά και ένα κλείσιμο του ματιού στον ΓΑΠ. Πώς γίνεται αυτό; Εύκολα. Η λέξη «τέλος» με την οποία κλείνει το μήνυμά της στην πόλη και στον κόσμο φέρνει ως συνειρμό το φινάλε των φράσεων του φαρσέρ που έλεγε το περίφημο «πες μου ότι είσαι άτριχος, αυτό μονάχα πες μου, τέλος!».
Ο θρυλικός φαρσέρ, που κλείνει τις σέξι ατάκες του με το «τέλος», φημολογείται ότι είναι από την Πάτρα, το λίκνο της δυναστείας Παπανδρέου. Αρα, εμείς οι παπανδρεϊκοί δικαιούμεθα να ονειρευόμεθα ακόμα…
Παναγιώτης Λιάκος
