Μια βασική αρχή της οικονομίας είναι πως η ανεπιτήρητη περιουσία συνήθως χάνεται. Αυτό συμβαίνει και με τη σπουδαία και αρχαία κληρονομιά μας
Στο Κατά Ματθαίον (7,7), λέγει ο Κύριος: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν». Δηλαδή, «ζητήστε και θα σας δοθεί, ψάξτε και θα βρείτε, χτυπήστε την πόρτα και θα σας ανοίξω». Ετσι γίνονται οι επιθυμίες πραγματικότητα. Θέλουμε κάτι, προσπαθούμε, το ζητάμε και γίνεται. Στην Ελλάδα ένα από τα ζητούμενα είναι η επανελλήνιση. Το εκπαιδευτικό σύστημα του μονοτονικού και των «συνωστισμών» απομακρύνει τους μαθητές από την ελληνικότητα και την ουσία της Παιδείας.
Κι όμως, ενώ στα λόγια η πλειονότητα ισχυρίζεται ότι θα ήθελε να πλουτίσει πνευματικά αξιοποιώντας τον θησαυρό του ελληνικού πολιτισμού, όταν τους προσφέρεται δωρεάν, περιφρονούν την προσφορά. Διαβάστε τη σχετική επ’ αυτού μαρτυρία της Ελιάνας Περηφάνου, που είναι θεατρολόγος-θεατροπαιδαγωγός και χρησιμοποιεί το θέατρο ως μέσο διδασκαλίας της γλώσσας. Τα συμπεράσματα που βγαίνουν από τα λόγια της κυρίας Περηφάνου μόνο υπερήφανους δεν μας κάνουν…
Ετυμολογία
«Σε δημοτικό σχολείο στον Νέο Κόσμο ο σύλλογος γονέων έχει αναλάβει να οργανώσει διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, αθλητικές κ.λπ. Μία μητέρα μαθητή εισηγήθηκε μία από αυτές τις εξωσχολικές δραστηριότητες να είναι τα αρχαία ελληνικά, η ετυμολογία. Ενημέρωσε σχετικά πάμπολλες φορές τους γονείς των παιδιών της 5ης και της 6ης δημοτικού. Την ημέρα που είχα κληθεί να πάω για το δοκιμαστικό, δηλαδή για το πρώτο δωρεάν μάθημα, ώστε να δουν περί τίνος πρόκειται, εμφανίστηκε μόνο ένας μαθητής από την Πολωνία. Ο μαθητής γεννήθηκε εδώ, αλλά και οι δύο γονείς του μιλούν σπαστά ελληνικά… Περιμέναμε και δεν ήλθε κάνεις άλλος. Η μαμά του παιδιού απογοητεύτηκε∙ το ίδιο και η υπεύθυνη του συλλόγου. Η Πολωνή μητέρα, όμως, συνέχισε να λέει για τα σημαντικά οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από τα αρχαία ελληνικά και την ετυμολογία και “είναι κρίμα οι Ελληνες να μην το καταλαβαίνουν”. Και τότε κι εγώ ένιωσα μεγάλη ντροπή που μια γυναίκα από άλλη χώρα ένιωθε μεγαλύτερη αγάπη για τη γλώσσα μας πάρα εμείς οι ίδιοι».
Παναγιώτης Λιάκος
