Χρειάζεται πρώτη φορά Αριστερά και δεύτερη φορά και δέκατη φορά ΠΑΣΟΚ, και χιλιοστή φορά ξενοκρατία για να ξεστοκάρουμε από όσα έχουμε
Αληθινή ιστορία: Ηλικιωμένη κυρία ανταλλάσσει βιαστικές κουβέντες στον δρόμο με γείτονές της και τους λέει: «Οκτώ η ώρα το απόγευμα καλά θα είναι». Επίσης προσθέτει ότι δεν θα έχει να τους κεράσει κάτι και εκείνοι απαντούν ότι θα φέρουν μόνοι τους τα κεράσματά τους. Η εικόνα της είναι σχετικά καλή. Τα ρούχα της προσεγμένα, καθαρά αλλά η φθορά τους εμφανής. Το βλέμμα της σταθερό, αν και δεν μπορεί να κρύψει μια κάποια θλίψη και αρκετή ανησυχία.
Μια που ζούμε στην Ελλάδα και η περιέργεια είναι εθνικό σπορ, κάποιος περαστικός θέλησε να μάθει περισσότερα για το φαινομενικά αδιάφορο συμβάν. Η αλήθεια, λοιπόν, έχει ως εξής. Η ηλικιωμένη κυρία είναι συνταξιούχος με δύο άνεργα και παντρεμένα παιδιά. Εχει και εγγόνια. Επειδή το κόστος της ζωής της έχει ανέβει εκθετικά και το οικογενειακό εισόδημα έχει πέσει δραματικά, «κλέβει χρόνο» από την απελπισία βγάζοντας στο σφυρί διάφορα αντικείμενα που έχει στην οικία της. Από πίνακες και πορσελάνες μέχρι έπιπλα και κοσμήματα.
Η «μόδα»
Ιδού μια «μόδα» που δεν έχει διαφημιστεί ιδιαίτερα – μια και δεν βολεύει κανέναν πια η δημοσιοποίησή της. Οι άτυπες οικιακές δημοπρασίες συνήθως γίνονται σε πάλαι ποτέ μεσοαστικές ή ακόμη και μεγαλοαστικές συνοικίες, και διοργανώνονται από ανθρώπους που δεν θέλουν τα δικά τους όσια και ιερά να πέσουν στα χέρια αγνώστων. Δεν θέλουν να πουλήσουν κοσμήματα, βέρες, πίνακες, εικόνες ή οτιδήποτε άλλο στα κοράκια που θα τους δώσουν με τα χίλια ζόρια ένα ξεροκόμματο και μετά θα ξαναπουλήσουν σε πολύ πιο συμφέρουσες τιμές σε άλλους αγοραστές. Ετσι θα χαθεί οριστικά και αμετάκλητα η επαφή με το πολύτιμο (σε συναισθηματικό κεφάλαιο) αντικείμενο. Αν η πώληση γίνει στη γειτονιά και στη διαδικασία συμμετέχουν γνωστοί, τότε υπάρχει μια ελπίδα επανάκτησης του αντικειμένου.
Σχεδόν κάθε μέρα σε διάφορα σημεία της επικράτειας άνθρωποι σε ανάγκη στήνουν άτυπες δημοπρασίες και βγάζουν στο σφυρί τα απομεινάρια της ζωής τους, μήπως και την παρατείνουν λίγο περισσότερο απ’ όση την προδιέγραψε η κρίση.
