Πρότυπό μας συριζαίος, ο οποίος, αποπειρώμενος να δικαιολογήσει διορισμούς συγγενών του στο Δημόσιο, αναφέρθηκε στην οικογενειακή του ιστορία
Μια που ο χαρισματικός ράπερ προσέφερε έναν μπούσουλα δικαιολογιών των αδικαιολόγητων και πιστοποιητικών επάρκειας για την κατάληψη θέσης που πληρώνει το πολύπαθο Δημόσιο, θα τον αντιγράψουμε και μάλιστα με θεαματικότερα επιχειρήματα. Η γενεαλογική μας διαδρομή διαθέτει ιστορικά ένσημα ανεκτίμητης αξίας και έχει ως ακολούθως: «Οι αγώνες που έχουμε δώσει για τον λαό, την πατρίδα, τον κόσμο, το σύμπαν και την ευστάθεια των διαστάσεων του χωροχρόνου δεν μπορεί να περιγραφούν σε ένα κείμενο.
Πρέπει να μαζευτούν όλοι οι βάρδοι του κόσμου για να κάνουν σύσκεψη και να ανακαλύψουν λέξεις που θα ταιριάζουν στη δόξα μας. Απλά σημειώνω ότι ένας από τους πιο μπαρουτοκαπνισμένους προγόνους μου έλαβε μέρος στην Τιτανομαχία στην πλευρά του Διός. Ηταν δημοκράτης και προοδευτικός πριν τα φτιάξει ο Ζευς με την Ηρα και έπαθε υπερκόπωση όταν κουβαλούσε στους ολύμπιους θεούς καθημερινά, επί δύο συναπτούς μήνες, νέκταρ και αμβροσία στην κατάληψη του Ολύμπου για να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια στις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις του Κρόνου».
Πάπαλα
«Εν τω μεταξύ, ένας άλλος πρόγονός μου, απόγονος ήταν κι αυτός του Τιτανομάχου δημοκράτη κουβαλητή των θεών, παραλίγο να μπει εξώφυλλο στο βιβλίο “Τίμαιος” του Πλάτωνα, το οποίο αναφέρεται στη μάχη της Αθήνας εναντίον της Ατλαντίδας. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η ομορφιά του, που έφτανε και ξεπερνούσε εκείνη του Ηνιόχου, του Τσε, του Φίλη και του Παπαδημούλη. Ο τιμημένος προπάτοράς μου ήταν εκείνος που πάτησε το κουμπί και φύγαν οι βαλλιστικοί πύραυλοι από τα Πατήσια και πέτυχαν διάνα την Ατλαντίδα και την έστειλαν στον πάτο της θαλάσσης.
Μονάχος του βρέθηκε όταν όλα φαίνονταν καταδικασμένα και οι Αθηναίοι έντρομοι έτρεχαν να κρυφτούν στους αρχαίους μαχαλάδες του Παγκρατίου. Πρόλαβε κι έφτιαξε πυρηνικά με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο τύλιγε σουβλάκια για να φάνε οι πεινασμένοι. Τα εκτόξευσε και… πάπαλα η Ατλαντίδα. Αυτά τα αποκαλύπτω τώρα, γιατί τόσα χρόνια τα κρύβαμε από σεμνότητα. Τώρα, όμως, πρέπει να διοριστούμε».
Παναγιώτης Λιάκπς
