Ενα παράξενο πράγμα. Κάθε φορά που βλέπεις ελληνόφωνο πολιτικό, ο Καρυωτάκης να θρονιάζεται στο αποτύπωμα της εντύπωσης.
Η «Αισιοδοξία» του Κώστα Καρυωτάκη (30/10/1896-21/07/1928) γράφτηκε πριν από την κυβέρνηση SYRIZANEL – μεταξύ Απριλίου και Μαΐου του 1928. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη «Νέα Εστία» (1 Αυγούστου 1929) μετά τον εθελούσιο θάνατο του ποιητή. Κρίμα που δεν πρόλαβε να δει την Πρωτηκαιδευτερηφορααριστερά να σκορπίζει γέλιο στην Ελλάδα και στον κόσμο. Δεν θα προέβαινε στο απονενοημένο διάβημα. Το έξοχο ποίημα του Καρυωτάκη έχει ως ακολούθως:
Αισιοδοξία
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει / στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. / Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση / μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού / θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού, / και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.
Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα, / σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά, / ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα, / οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά. / Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά, / έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.
Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος / άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν, / τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος / το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν. / Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν- / ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει / από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής, / κι ας τραγουδήσουμε, -το τραγούδι να μοιάσει / νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής- / τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης, / και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.
Παναγιώτης Λιάκος
