Το σύστημα πάει τη χώρα με την ταχύτητα που έχει συνηθίσει: την όπισθεν. Γκαζώνει και βρίσκει τοίχο!
Οσοι πληρώνουν από το υστέρημα και το περίσσευμα των λαών της υφηλίου για πειράματα β΄ διαλογής όπως το CERN με τους επιταχυντές των αδρονίων και τα λοιπά ακατάληπτα να τα μαζεύουν. Χαλάνε χρήμα δίχως νόημα και προσπαθούν να διαρρήξουν ανοιχτές θύρες. Στην Ελλάδα όχι μόνο έχουμε ανακαλύψει σωματίδια πιο μικρά και από τα μποζόνια Χιγκς (το εισόδημα των εργαζομένων και οι συντάξεις και τα επικουρικά των δικαιούχων), αλλά έχουμε βρει και τρόπο να πηγαίνουμε τσάρκες στον χρόνο! Ναι, ναι, διαθέτομεν χρονομηχανή! Λίγο ελαττωματική, αλλά χρονομηχανή. Σε πάει πίσω. Πολύ πίσω. Δεν σε ξαναφέρνει στο τώρα, αλλά αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.
Αυτή η χρονομηχανή λέγεται Μεταπολίτευση και χρησιμοποιεί για καύσιμο τις ζωές των Ελλήνων. Τα γρανάζια της είναι τα κόμματα. Τοιουτοτρόπως, έχουμε κάνει άλματα προς τα πίσω αλλά, κατά έναν σχεδόν ανεξήγητο τρόπο, αυτά τα άλματα μας οδήγησαν επιλεκτικά, με χειρουργική ακρίβεια, σε όλες τις λακκούβες του παρελθόντος! Εχουμε αποφύγει -μέσω εκλογών, ασφαλώς- να υιοθετήσουμε καθετί από την Ιστορία μας το οποίο μας προσέφερε συγκριτικά πλεονεκτήματα. Διαλέγουμε κατιμά μετά μανίας. Επιμένουμε στα σαπάκια με ζήλο και συστηματικότητα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατάσταση που βιώνουμε στην εποχή μας. Βρίσκεται πολλά επίπεδα κάτω σε σχέση με εκείνη που επικρατούσε τους πρώτους αιώνες της ρωμαϊκής κατάκτησης.
Και τότε και τώρα υπήρχε και υπάρχει ξενοκρατία, αλλά τότε οι ψυχές και οι συνειδήσεις των υπόδουλων Ελλήνων θερμαίνονταν και φωτίζονταν από την άσβεστη φλόγα της ελληνικής φιλοσοφίας. Οι αναμνήσεις από την περίοδο της αλεξανδρινής κοσμοκρατορίας δεν είχαν ξεθωριάσει. Η αίγλη του έθνους μας διατηρείτο αλώβητη.
Γραικυλισμός υπήρχε αλλά δεν είχε αναχθεί σε… κυρίαρχη ιδεολογία. Ετι δε το σύνθημα «άρτος και θεάματα» σήμερα φαντάζει ουτοπικό. Για να βρουν άρτο πλέον οι Ελληνες πρέπει να μεταναστεύσουν. Και τα θεάματα λιγόστεψαν. Με την αναλογική εκπομπή τηλεόρασης η μπάντα χωρούσε πολλά κανάλια. Τώρα η ψηφιακή έχει στεναδούρες και χωράει λιγότερα. Κι αυτά που απέμειναν παίζουν επαναλήψεις και τουρκικά σίριαλ…
Παναγιώτης Λιάκος
