Αείποτε, η μεγαλύτερη άσκηση αυτοσυγκράτησης: Να βλέπεις πράος τον ΓΑΠ αφενός να καλοπερνά και αφετέρου να κάνει τον κομπάρσο στους Τούρκους
Εβαλε την Ελλάδα στο Μνημόνιο και εξ αυτού χιλιάδες χώθηκαν σε τάφους. Αυτός με τα σκοτωμένα ελληνικά του, τις αμερικανιές του, τα ντισκοζεϊμπέκικα, τα σαρδάμ, τον θίασο που έκοψε τις συντάξεις των γέρων και πήρε το ψωμί από το στόμα των ανήμπορων. Αυτός μας έχωσε στο Μνημόνιο και εκατοντάδες χιλιάδες παραχώθηκαν στα αζήτητα της κοινωνίας. Πετάχτηκαν σε ράντσα νοσοκομείων, σε ιδρύματα, σε χαρτόκουτα στους δρόμους. Από το στόμα αυτού ξεβράστηκε το «λεφτά υπάρχουν» και ύστερα πύκνωσαν οι ουρές στα συσσίτια της Εκκλησίας και των δήμων από τους πεινασμένους.
Αυτός ακόμα κυκλοφορεί άνετος και ορεξάτος, κάνει τουρισμό και καλοζωίζεται, όταν όλη η Ελλάδα βρομάει θάνατο, ξεφτίλα και εγκατάλειψη.
Αυτός με την τουρκομανία του, τα τιρκουάζ κασκόλ που φόρεσε ως πρωθυπουργός για να ποζάρει δίπλα στον Ερντογάν. Αυτός με το χαμόγελο και τη φάτσα που προδίδει μια ψυχοσύνθεση που τόσο εύστοχα έχει χαρακτηρίσει και ο Θεόφραστος ο Ερέσιος στους «Χαρακτήρες» του αλλά και ο Αριστοτέλης στα «Φυσιογνωμικά»* του. Υπάρχουν κι άλλα έργα που τον περιγράφουν χαρτί και καλαμάρι τον δυσπερίγραπτο, αλλά δεν είναι της ώρας…
Και τώρα πάλι αυτός, την ώρα που το κράτος-μαφία δηλώνει ευθέως ότι θέλει να μας καταπιεί και ο Ερντογάν μάς αποκαλεί «κότες που βρέθηκαν στο σιλό», πάει και κάνει πάλι τον κομπάρσο και ξαναποζάρει, κόβοντας κορδέλες δίπλα στον Ερντογάν και στους λοιπούς συγγενείς, και στον Γκέρχαρντ Σρέντερ με το κομοδινί μαλλί.
Και στα γυμναστήρια συχνάζει και σιδερώνει τις κοιλιές, και φουσκώνει τα μούσκουλά του, και ρίχνει τις πιλάλες του. Και βόλτες πάει και κάνει τις φιγούρες του στους αδαείς, στους ιθαγενείς, σε εκείνους που τον βλέπουν δίπλα τους στις ταβέρνες να μασαμπουκώνει και του λένε και μπράβο από πάνω. Κι ακόμα περιμένουμε τη μία και μόνη Εξεταστική που θα ‘κανε ο Σαμαράς για το πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο. Ταλαίπωρη χώρα…
* Τα «Φυσιογνωμικά» του Αριστοτέλη ανήκουν μεν στο «Corpus Aristotelicum», αλλά πλέον αποδίδονται σε άλλον συγγραφέα που έζησε περί το 300 π.Χ.
Παναγιώτης Λιάκος
