Τι διαπιστώνεις κάνοντας βαριεστημένο ζάπινγκ:Πάντα, κάπου, κάπως διασταυρώνονται οι δρόμοι των θνητών με την αταξινόμητη φρίκη
O,τι πιο ανεπιθύμητο: Η εισβολή του παραλόγου στη ζωή μας. Αυτό που είναι ανερμήνευτο επειδή δεν υπάγεται σε καμία συνομοταξία φαινομένων. Πώς μπορείς να ερμηνεύσεις το σύνολο μιας εμπειρίας όπου ο Αδωνις Γεωργιάδης κι ένας άλλος κύριος, ευτραφέστατος, σκληρίζουν σαν ιεροδίκες του Ισλαμικού Κράτους κραδαίνοντας κινητά τηλέφωνα και πίσω τους, στο φόντο, είναι ο Παρθενών; Ωρύονται. Κινούνται, χειρονομούν, οι σιελογόνοι αδένες λειτουργούν στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους.
Οι φωνητικές χορδές παλεύουν να κρατηθούν στους φουρτουνιασμένους λάρυγγες, ενώ η αδρεναλίνη σφυροκοπά τα μηλίγγια τους την ώρα της κορύφωσης του μανικού καλέσματος προς τους τηλεαγοραστές. Κι εντάξει εκείνοι. Σκοπό έχουν το κέρδος και αλαλάζουν. Θέλουν να ματώσουν τ’ αυτιά σου μέχρι να τους ακούσεις κι ύστερα να ματώσεις την τσέπη σου για να αγοράσεις βιβλία, κινητά τηλέφωνα και οτιδήποτε άλλο έχει το Κέρας της Αμάλθειας των τηλεπωλήσεων. Εσύ, όμως, γιατί το βλέπεις; Πόση εκδικητική μανία εναντίον του εαυτού σου έχεις και χαλάς ώρα από τη μοναδική, υπερπολύτιμη ζωή σου χάσκοντας μπροστά σε οθόνη που δείχνει κάτι τέτοιο;
Μια που είναι του συρμού η Γαλλία ένεκα εκλογών, ας κάνομεν μνεία στη λογοτεχνική σκηνή της, η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να βγάλουμε μια άκρη με τους δικούς μας παραλογισμούς. Ο Αλμπέρ Καμί είναι ένας πνευματικός άνθρωπος που κατά γενική ομολογία έχει ειδικευτεί -κάνοντας πικρές αλλά αναπόφευκτες σκέψεις και εικασίες- στην ερμηνεία του παραλόγου.
Στο έργο του «Ο μύθος του Σίσυφου – Δοκίμιο για το παράλογο» σημειώνει: «Οπως φαίνεται, είναι βέβαιο πως δε θα μάθω καλύτερα τα προσωπικά συναισθήματα ενός ηθοποιού επειδή τον έχω δει να παίζει εκατό φορές. Αν όμως φέρω στο μυαλό μου το πλήθος των ηρώων που έχει ενσαρκώσει και αν ισχυριστώ πως στον εκατοστό ήρωα τον γνωρίζω λίγο καλύτερα, καταλαβαίνουμε πως σ’ αυτό υπάρχει μια δόση αλήθειας. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο είναι και μια αλληγορία. Κρύβει ένα νόημα. Θέλει να πει ότι ένας άνθρωπος χαρακτηρίζεται ευκολότερα όταν υποκρίνεται παρά όταν φέρεται με ειλικρίνεια».
Παναγιώτης Λιάκος
