Μην ανησυχείτε. Δεν ξηλώνεται κάποιο πουλόβερ. Μια σημαία με αστεράκια έχει ξεφτίσει και γίνεται ρετάλιNα μην είμαστε αχάριστοι. Να πούμε κι ένα μεγάλο μπράβο για το Βιλαμπάχαλο! Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, τα απόλυτα ινδάλματα των ανθρώπων που πάνε σε ξένες πρεσβείες για να παρακολουθήσουν ξένες εκλογές, θα έχουν να το καμαρώνουν. Επί των ημερών τους η Ενωμένη Ευρώπη ξεχαρβαλώθηκε πιο πολύ και από την ελληνική οικονομία επί υπουργίας Γιάνη Μπαρουφάκη. Σε αρκετές χώρες δεν είναι λίγοι οι πολίτες που θέλουν να αποδράσουν από την ασφυκτική αγκαλιά του ευρωκράτους και έχουν ήδη ξυπνήσει τοπικισμοί, ενώ εθνοτικές ομάδες ζητούν την άμεση απόσχισή τους από χώρες της Ε.Ε. – καλή ώρα, οι Καταλανοί.
Η αλάνθαστη συνταγή για να οικοδομήσουν μια πιο ενωμένη και πιο… ευρωπαϊκή Ευρώπη ήταν: αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, αθεΐα, σιδηρά πειθαρχία, τιμωρητική πολιτική, δαιμονοποίηση χρέους, αγιοποίηση ισλαμικού εποικισμού, υποτίμηση εθνικών ανακλαστικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων. Ολα αυτά πού κατέληξαν; Οι Αγγλοι με δημοψήφισμα άνοιξαν πανιά και την κοπάνησαν από την Ε.Ε. και οι Ισπανοί κερνάνε βρομόξυλο και πλαστικές σφαίρες του Καταλανούς, οι οποίοι θέλουν να χωρίσουν τα τσανάκια τους από την Ισπανία.
Οι αντιθέσεις υπήρχαν. Το καζάνι σιγόβραζε. Το όνειρο της απόσχισης υφίστατο, αλλά η ευρωσαχλαμάρα που έφαγαν κατάμουτρα οι λαοί κλιμάκωσε τις επιθυμίες και επιτάχυνε τις εξελίξεις. Και αυτό πρέπει να χρεωθεί (ή να πιστωθεί, κατ’ άλλους) στη Μέρκελ και στον Σόιμπλε, που κατάφεραν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Απονομιμοποίησαν στα μάτια των λαών και την Ε.Ε. αλλά και τις ίδιες τις χώρες, που παρέδωσαν τα κλειδιά των εξουσιών τους σε μια δράκα ψυχάκηδων με γραβάτες, που νοιάζονται μόνο για τα φράγκα, τις αργομισθίες τους και τα χούγια των «κολλητών» τους.
Δεν βρισκόμαστε στο παρά πέντε της Ιστορίας. Η Ε.Ε. κοιτάζει τώρα το ρολόι που δείχνει «διάλυση και πέντε». Τα περιθώρια για να συμμαζευτεί η Βαβέλ είναι πάρα πολύ λίγα και κανείς δεν γνωρίζει αν υπάρχει τόσο ικανή και εμπνευσμένη ομάδα ανθρώπων για να αποτρέψει τα αναπότρεπτα. Χαιρετίσματα…
Παναγιώτης Λιάκος
