Θα συμφωνήσετε, φίλοι μου, ότι οι γυναίκες είναι ανυπόμονα πλάσματα και μη βιαστείτε να μου αποδώσετε αντιφεμινιστικά ένστικτα (πλέον δεν μπορούμε να πούμε κάτι και να μη μας απειλεί κάποια συλλογικότητα…). Ομως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου και μόλις τελείωσε η ομιλία του κ. πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, η γυναίκα μου πήρε ένα ύφος ευτυχισμένου ανθρώπου.
Πρωί πρωί σηκώθηκε, μου είπε ένα βιαστικό «γεια» και εξαφανίστηκε. Γύρισε αργά το μεσημέρι με ένα μάτσο ταξιδιωτικά φυλλάδια, με προσπέκτους αυτοκινήτων και με δύο… σάντουιτς. «Πρέπει να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε». «Τι και γιατί;». «Διάφορα. Δεν άκουσες τι είπε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη; Αυξήσεις, επιδόματα, φορολογικές ελαφρύνσεις, μέχρι και βοσκοτόπια του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μας δώσει».
«Τι λες, ρε γυναίκα;» «Α, ναι, ξέχασα, ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είχε εμφανιστεί ακόμα». Ετσι η γυναίκα μου έγραφε, έσβηνε, μελετούσε χάρτες, έκανε συγκρίσεις τεχνικών χαρακτηριστικών ακριβών αυτοκινήτων (Πόρσε, Μαζεράτι, ξέρετε εσείς). Ολα αυτά μέχρι προχθές που μπήκε η σύνταξη, οπότε περίλυπη μου λέει: «Ξέρεις, η αύξηση ήταν 60 ευρώ, ίσον με 15 σουβλάκια του Παντελή». «Δεν πειράζει, ρε γυναίκα, την υγειά μας να ‘χουμε. Πετάξου πάρε δύο σουβλάκια με απ’ όλα και τα ρέστα βάλ’ τα αύριο στην τράπεζα για τα γεράματά μας»…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
