➜ Εδώ και καιρό η Τουρκία βιάζεται. Ο Ερντογάν βιάζεται να προλάβει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ γιατί, όπως έγραψε χθες η πάντα ενημερωμένη και έγκυρη συνάδελφος Κύρα Αδάμ στην εφημερίδα, φοβάται ότι ο Τραμπ θα τις χάσει, οπότε θα πάνε στράφι οι προσδοκίες του για προμήθεια πολεμικών αεροσκαφών F-16 και F-35 που θα αποκαθιστούσαν μερικώς το ισοζύγιο ισχύος στους ουρανούς του Αιγαίου.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Βιάζεται όμως και ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν, που φοβάται να μη χάσει τον άνθρωπό του στην Αθήνα, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. «Πρέπει να κλείσουμε τα Ελληνοτουρκικά όσο είναι πρωθυπουργός ο Κυριάκος» έχει εξομολογηθεί δημόσια τον νταλκά του! Γιατί τόση πρεμούρα;
Ο λόγος βρίσκεται στο βιβλίο «34 εβδομάδες του Κυριάκου Μητσοτάκη» (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ) του δημοσιογράφου της παλιάς «Ελευθεροτυπίας» Δημήτρη Ψαρρά. Πρόκειται για άρθρο του πρωθυπουργού στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», στις 18.1.1998, όταν ο 30χρονος Κυρ. Μητσοτάκης, προτού κατέβει στην πολιτική, μας χάριζε στιγμές ανεπανάληπτου «πατριωτικού» μεγαλείου!
Ο Δ. Ψαρράς έχει κάνει πιστή αντιγραφή και έχει ηλεκτρονικό αντίτυπο του άρθρου, διότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει σπεύσει να το διαγράψει από το ψηφιακό του αρχείο… Προφανώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμπύκνωνε τις ιδέες του μπαμπά του με τις οποίες γαλουχήθηκε. Αλλωστε ο πατήρ, ο επονομαζόμενος «Εφιάλτης», ουδέποτε διέψευσε τη συγκλονιστική αποκάλυψη στο ιστορικό «Το Ποντίκι» ότι συζητούσε με τους απέναντι τη μοιρασιά του Αιγαίου, πάνω σε χάρτες. Ιδού τι λέει ο πολιτικός που χαρακτηρίζει τις έντιμες φωνές «πατριώτες της φακής»…
➜ «Πριν στρέψουμε όλα τα πυρά μας προς την Αγκυρα, ας εξετάσουμε εις βάθος τα εν οίκω και τον δικό μας ρόλο στην προσπάθεια διαμόρφωσης νέων δεδομένων στις ε/τ σχέσεις.
➜ Οι μακροπρόθεσμα κακές μας σχέσεις με τη γείτονα χώρα δεν δύνανται να αποβούν προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων.
➜ Η πάγια ελληνική θέση ότι η Ελλάδα δεν έχει απολύτως τίποτε να συζητήσει με την Τουρκία στο θέμα του Αιγαίου, εκτός από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας […], μας φέρνει de facto σε ένα διαπραγματευτικό αδιέξοδο, καθώς στην ουσία ζητάμε από την Τουρκία να κάνει σημαντικές μονομερείς υποχωρήσεις.
➜ Ενας διάλογος με την Τουρκία πρέπει κατά συνέπεια να στηρίζεται στην πεποίθηση ότι είναι δυνατόν να εξευρεθούν λύσεις που μπορεί να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα και των δυο χωρών. Και για να γίνει αυτό, πρέπει η Ελλάδα να δεχτεί ότι, όσον αφορά στα προβλήματα του Αιγαίου, έχει να συζητήσει με την Τουρκία και άλλα θέματα εκτός της υφαλοκρηπίδας.
➜ Δεν μπορούμε απλώς να επαναπαυόμαστε ότι έχουμε το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος μας και να αρκούμαστε στο να καταγγέλλουμε την επιθετικότητα της Τουρκίας στα διεθνή φόρα, περιμένοντας ότι ως από μηχανής θεός θα βρεθεί κάποιος να συνετίσει τη γειτονική χώρα. Η στάση αυτή μόνο ηγετική νοοτροπία δεν εκπέμπει.
➜ Η κυβέρνηση που θα τολμήσει να κάνει μια ουσιαστική πολιτική διαλόγου με την Τουρκία θα βρεθεί απέναντι σε συμπλέγματα που κατατρύχουν την ελληνική εξωτερική πολιτική επί δεκαετίες. Θα κατηγορηθεί ότι αποδεχόμενη τον διάλογο υποχωρεί αυτόματα σε απαράβατα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Θα δεχθεί επιθέσεις από αυτοαποκαλούμενους “πατριώτες” που στον βωμό ενός ατεκμηρίωτου εθνικισμού θα ζητήσουν “την κεφαλήν επί πίνακι” όλων των συνυπεύθυνων αυτής της δήθεν “ενδοτικής” πολιτικής. Ομως το μεγάλο πολιτικό κόστος δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να σταθεί φραγμός στην υιοθέτηση μιας στρατηγικής προσέγγισης μεταξύ των δυο χωρών».
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
