➜ Αυτός είναι ο καταρράκτης της Αγίας Κόρης, κοντά στο χωριό Βροντού της Πιερίας – στους πρόποδες του Ολύμπου, βεβαίως.
Ο ναός της Αγίας Κόρης βρίσκεται στο βάθος μιας χαράδρας λίγο πιο κάτω από το εικονιζόμενο τοπίο. Η Αγία Κόρη ήταν μια κόρη (το όνομά της δεν σώθηκε) η οποία επί Τουρκοκρατίας γκρεμίστηκε στη χαράδρα κυνηγημένη από κάποιον Οθωμανό… σε οίστρο. Ωραία η πατριδογνωσία και η παρουσίαση ως εδώ, αλλά έρχομαι στο ψητό: Ηρθε η ώρα που πρέπει σοβαρά να κάνουμε τις σταθμίσεις μας όσον αφορά την επισκεψιμότητα της χώρας!
Στο μέρος που αδρά παρουσίασα παραπάνω, πριν από 20 χρόνια δεν πατούσε κανείς εξόν από τους κατοίκους των γύρω χωριών, που περιστασιακά λειτουργούνταν, και μετρημένους στα δάχτυλα ανθρώπους που πληροφορούνταν συμπτωματικά για το μέρος. Τώρα πια μετράς 3-4 πούλμαν/ώρα και στο πάρκινγκ υπάρχει μια μεγαλούτσικη καντίνα. Με εκείνη τη γεννήτρια που είναι ικανή να διώξει ακόμα και την άγρια πανίδα της περιοχής, αν μουγκρίζει ολημερίς. Το πιο σημαντικό: στον καταρράκτη και στις κρυστάλλινες βάθρες κολυμπούν πλαδαροί, ξανθοί τουρίστες πασαλειμμένοι με αντηλιακά και λάδια, καθιστώντας θορυβώδες ένα μέρος που κάποτε εμφανιζόταν σε ερασιτεχνικά λευκώματα ως σχεδόν απρόσιτο και εξωτικό…
Ενα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι, σε αυτή την περίπτωση γειτνίασης ναού και σημείου ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, το δεύτερο νικά κατά κράτος. Λίγοι κατεβαίνουν να ανάψουν κερί και να βραχούν με αγίασμα, εφόσον η φωτογραφία με το αγίασμα δεν θα συγκεντρώσει άφθονα likes στα κοινωνικά δίκτυα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, χάνεται μια ευκαιρία να προβάλλεις (σε ορθόδοξους εν πολλοίς, βαλκάνιους τουρίστες) και μια ιστορία μαρτυρίου από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Στο διά ταύτα: Καταρχάς είναι μια λογική επιλογή να διαχέονται οι ολοένα αυξανόμενοι επισκέπτες σε νέους προορισμούς, προκειμένου να ανασάνουν οι πλέον διάσημοι και καθιερωμένοι. Σε ένα απροσδιόριστο μέλλον ίσως να αποφασίζαμε να βάλουμε κόφτη στον υπερτουρισμό, αλλά προς το παρόν είναι εντάξει να πειραματιστείς διά της διάχυσης του πλήθους!
Αλλά τι τουρισμό θέλουμε; Η πρόσβαση στο συγκεκριμένο μέρος γίνεται ακόμη με δρόμους που θυμίζουν… περίοδο Τουρκοκρατίας. Η ηλεκτροδότηση με φορητή γεννήτρια δημιουργεί μια αίσθηση… γυφτιάς (επιτρέψτε μου). Στο κάτω κάτω, όλοι λέμε ορθά ότι «ο τουρισμός χρειάζεται υποδομές». Πρώτα οι υποδομές, μετά ο τουρισμός…
Επειτα, βουτάμε πλέον παντού; Μας νοιάζει η καθαριότητα και το περιβάλλον μόνο ως προς τα πλαστικά καλαμάκια και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα; Τέλος, υπάρχει ανάγκη σεβασμού της ιερότητας κάποιου μέρους ή αυτές είναι μπανάλ έννοιες που δεν χωράνε πουθενά στο σήμερα;
Θα κληθούμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα σύντομα.
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
