Τα «θεσμικά» ΜΜΕ αισθάνονται φόβο, συστολή και ανησυχία απέναντι σε όσους εκφραστούν έστω και λίγο, δειλά, ανεπαρκώς, υπέρ του απαράγραπτου δικαιώματος των εμβρύων στη ζωή
- Παναγιώτης Λιάκος
«Θάνατος καὶ ζωὴ ἐν χειρὶ γλώσσης, οἱ δὲ κρατοῦντες αὐτῆς ἔδονται τοὺς καρποὺς αὐτῆς». Παλαιά Διαθήκη, Παροιμίαι, 18.21
Τα παραπάνω στη νέα ελληνική μπορούν να αποδοθούν ως εξής: «Στην εξουσία της γλώσσας είναι ο θάνατος και η ζωή. Οποιος την κατέχει θα γευτεί τους καρπούς της».
Χειριστές γλώσσας, πλέον, με εξουσίες ζωής και θανάτου, (αμέσως μετά τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ) είναι οι παραγωγοί τηλεοπτικών, διαδικτυακών, ραδιοφωνικών και εκτυπωμένων εντυπώσεων. Σε γενικές γραμμές οι καταναλωτές των εντυπώσεων αποκαλούν όσους τις παράγουν δημοσιογράφους, «επηρεαστές» της κοινής γνώμης (influencers), δημόσια πρόσωπα, διασήμους, σχολιαστές, τηλεοπτικές «περσόνες». Πάντως, όποιον όρο κι αν χρησιμοποιούν, αποδεικνύουν τ’ αληθές του παλαιοδιαθηκικού αποφθέγματος με τη στάση τους απέναντι στα πράγματα.
Οι έχοντες πρόσβαση στα ΜΜΕ κρατούν στα χέρια τους κλειδιά ζωής και -κυρίως- του θανάτου των κοινωνιών. Οι καρποί του έργου τους είναι προφανείς ακόμα και στους εθελοτυφλούντες. Η υπογεννητικότητα των «προηγμένων» χωρών της Δύσης και η ταχεία αντικατάσταση των γηγενών από αφροασιατικούς πληθυσμούς, που εποικίζουν ιστορικές πατρίδες με τις ευλογίες αντεθνικά κινούμενων ηγεσιών, δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Η εθνοκάθαρση των Ευρωπαίων φέρει μια «ανθρωπιστική» και «αντιρατσιστική» προβιά. Ο νέος «ανθρωπισμός» είναι οι απάνθρωπες στοχεύσεις των παγκοσμιοποιητών και «αντιρατσισμός» ο ρατσισμός σε βάρος των δυτικών.
Η επέλαση της προϊούσας παρακμής δεν θα ήταν εφικτός αν δεν υπήρχε στους παραγωγούς των εντυπώσεων το «ατού» να εξουσιάζουν νόες και να πείθουν ποιο είναι το καλό και το κακό, τι σημαίνει το ζην και τι το θνήσκειν. Σε κάθε περίπτωση, ο θάνατος είναι εκείνος που τους ενδιαφέρει. Την προαγωγή της επικράτησής του την κατορθώνουν προβάλλοντας με ταχυδακτυλουργικό τρόπο υποκριτικό ενδιαφέρον για τη ζωή. Ο κατοπτρισμός της πραγματικότητας και η αντιστροφή των αξιών αποτελούν «εργαλεία» για την ευόδωση του έργου της υπονόμευσης των κοινωνιών και του σβησίματος ολόκληρων εθνών από τον χάρτη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα του προαναφερθέντος είναι η συζήτηση για τις αμβλώσεις. Τα δυτικά ΜΜΕ, μεταξύ εκείνων και τα ελληνόφωνα (και όχι και τόσο ελληνικά και ελληνοπρεπή), υπερασπίζονται με πάθος το δικαίωμα της μητέρας να φονεύει το αγέννητο παιδί της. Προβάλλοντας τη λεπτομέρεια, κρύβουν τη μεγάλη εικόνα. Αποπειρώνται πεισμόνως, συστηματικά, με ακάματη διάθεση να παρουσιάσουν τις εξαιρέσεις (κίνδυνος επιπλοκών για την κυοφορούσα, εγκυμοσύνη προκύψασα κατόπιν βιασμού κ.ά) σαν κανόνα μη επιδεχόμενο συζήτησης.
Οποιος επιτρέψει στο εαυτό του να αξιολογεί τις καταστάσεις με γνώμονα όσα λέγονται στη δημόσια σφαίρα από τους «θεσμικούς» εντυπωσιοθήρες μπορεί να σχηματίσει την εντύπωση ότι στην Ελλάδα γίνονται καθ’ εκάστην χιλιάδες βιασμοί, που καταλήγουν σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Επίσης θα πιστέψει ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες εκτρώσεις αποφασίζονται και για αμιγώς ιατρικούς λόγους, προστασίας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των γυναικών. Φυσικά, αυτά δεν ισχύουν. Οι εκτρώσεις γίνονται μαζικά πρώτον επειδή επιτρέπονται κι έπειτα διότι έχουν καταλήξει να νομίζονται από τις -συνήθως αφελείς- γυναίκες που φονεύουν τα αγέννητα τέκνα τους σαν…
μεταχρονολογημένη αντισύλληψη. Κι αυτό, πλέον, διαφημίζεται σαν ιερό και απαράγραπτο δικαίωμα των γυναικών. Λες και είναι μελίγκρες ή σαύρες του γένους Aspidoscelis (ασπιδοκελίδες) και γονιμοποιήθηκαν μόνες τους. Στην όλη συζήτηση για το «δικαίωμα» στην έκτρωση δεν βρίσκεται κάποιος «θεσμικός» έστω να ψελλίσει την απορία για ποιον λόγο να μην ερωτώνται οι πατέρες των αγέννητων παιδιών για την αποτρόπαιη λήξη της εγκυμοσύνης που σχεδιάζει η μητέρα. Μ’ αυτόν τον τρόπο η ιερότητα της ζωής, το μέγα μυστήριο της τεκνοποιίας ξεπέφτει σε νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ιδιοκτησίας του εμβρύου από το ένα μέρος της… εξίσωσης της δημιουργίας του! Αυτό, τελικά, αποτελεί έμπλεη ζήλου και φανατισμού λατρεία της ύλης και καταστερισμό του θανάτου ως υπέρτατη αξία της καθεστηκυίας πολιτικής, «πνευματικής» και μιντιακής τάξης.
Είναι δε τέτοια η επικράτηση της εκτρωματικής ιδεολογίας των «θεσμικών» ΜΜΕ και -κυρίως- όσων βρίσκονται πίσω και πέρα από αυτά και κινούν τα νήματα, ώστε να αισθάνονται φόβο, συστολή και ανησυχία όσοι εκφραστούν έστω και λίγο, δειλά, ανεπαρκώς, υπέρ του απαράγραπτου δικαιώματος των εμβρύων στη ζωή. Να μην ξεχνούν, όμως, οι προσωρινά επικρατούντες την υπόσχεση της Γραφής: «οἱ δὲ κρατοῦντες αὐτῆς (σ.σ. τῆς γλώσσης) ἔδονται τοὺς καρποὺς αὐτῆς. Κάποια ημέρα θα προσφερθούν και σε αυτούς όσα οι ίδιοι προτείνουν και υπερασπίζονται.
