Επιστροφή στη φεουδαρχία: Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ως άλλος μονάρχης, επιθυμεί να ρίξει την ψήφο των πολιτών στον Καιάδα για να μπορεί να διορίζει τους «βαρόνους» του
- Από
ειδικό συνεργάτη
Ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε προφανή, απόλυτη και μη αναστρέψιμη απόγνωση. Κάθε φορά που το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια του, κάθε φορά που η οσμή της διαφθοράς και της συγκάλυψης φτάνει μέχρι τα σκαλιά του Μαξίμου, το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης καταφεύγει στην ίδια, φτηνή τακτική: βγάζει συνεχώς «λαγούς» από το καπέλο για να αποσπάσει την προσοχή του κόσμου από τα σκάνδαλα που πνίγουν τη χώρα. Αυτή τη φορά ο νέος μεγάλος «εχθρός» που ανακάλυψαν για να θολώσουν τα νερά είναι ο σταυρός προτίμησης.
Ας μιλήσουμε, όμως, με τη γλώσσα της αλήθειας, έξω από την προστατευμένη γυάλα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Η πρόταση της κυβέρνησης για την κατάργηση του σταυρού δεν είναι ούτε μεταρρύθμιση ούτε εκσυγχρονισμός. Είναι το απόλυτο άλλοθι ενός ηγέτη που τρέμει την κάλπη. Είναι το σπασμωδικό, αυταρχικό χτύπημα ενός συστήματος εξουσίας που ξέρει ότι έχει χάσει την επαφή με την κοινωνία και ψάχνει τρόπο να επιβιώσει τεχνητά.
Ο επικοινωνιακός λόγος πίσω από αυτή τη μεθόδευση κραυγάζει: η αγωνιώδης απομόνωση των κυβερνητικών στελεχών από τη λαϊκή οργή. Ο σταυρός είναι η τελευταία άμεση, ζωντανή σχέση ανάμεσα στον πολίτη και τον βουλευτή. Είναι το όπλο σου για να πεις «ναι, ψηφίζω αυτήν την παράταξη, αλλά τιμωρώ αυτόν τον αλαζόνα υπουργό των σκανδάλων, μαυρίζω αυτόν τον βουλευτή που έγινε χειροκροτητής της καταστροφής». Χωρίς σταυρό αυτή η κριτική εξαφανίζεται. Σε υποχρεώνουν να καταπιείς αμάσητο όλο το «πακέτο» των αποτυχημένων που το Μαξίμου θέλει να διασώσει.
Ας δούμε, λοιπόν, το μέγεθος της θεσμικής εκτροπής: Ο ψηφοφόρος χάνει το δικαίωμα να επιλέγει, αλλά η αρχηγική εξουσία εγκαθιδρύει τον απόλυτο ολοκληρωτισμό της. Με τις κλειστές λίστες, όποιος φτιάχνει το ψηφοδέλτιο ουσιαστικά διορίζει τους εκλεκτούς του πριν καν στηθούν οι κάλπες. Ο βουλευτής της επόμενης μέρας δεν θα λογοδοτεί στον πολίτη. Θα είναι ένα άβουλο πιόνι που θα λογοδοτεί αποκλειστικά στον πρόεδρο που του χάρισε την καρέκλα. Η κυριαρχία υφαρπάζεται από τον λαό και κλειδώνεται στα συρτάρια του εκάστοτε αρχηγού.
Η αποδόμηση της προπαγάνδας: Ιδού τα τρία μεγάλα ψέματα της απόγνωσης:
Τα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» έχουν ήδη αναλάβει εργολαβικά το ξέπλυμα αυτής της καθεστωτικής νοοτροπίας. Ας τους γκρεμίσουμε τα επιχειρήματα:
Ψέμα 1ο: «Θα χτυπηθεί το πελατειακό κράτος και θα έρθουν οι άριστοι».
Θράσος απύθμενο. Μας λένε ότι χωρίς σταυρό θα αναβαθμιστεί η πολιτική. Ποιος, όμως, θα επιλέγει τους «αρίστους»; Ο κομματικός σωλήνας. Και ο μηχανισμός ποτέ δεν ψάχνει ικανούς, ψάχνει άβουλους, πιστούς υπαλλήλους που δεν θα φέρνουν αντίρρηση σε καμία εθνική ή κοινωνική υποχώρηση. Οσο για την πελατεία, δεν γεννιέται από τον σταυρό, αλλά από ένα κράτος-λάφυρο που μοιράζει απευθείας αναθέσεις. Με τη λίστα το πελατειακό κράτος γίνεται πιο σκοτεινό, πιο κεντρικό, απολύτως ελεγχόμενο από την κορυφή της πυραμίδας.
Ψέμα 2ο: «Μειώνεται το κόστος της εκστρατείας και ευνοούνται όσοι δεν έχουν λεφτά».
Μια καλοστημένη παγίδα. Σήμερα, ένας υποψήφιος χωρίς χρήμα παλεύει με νύχια και με δόντια για να πείσει την τοπική του κοινωνία. Αύριο, χωρίς σταυρό, θα πρέπει να εκλιπαρεί για «προσβάσεις» στα κλειστά σαλόνια της εξουσίας και στα επιχειρηματικά γραφεία που ανεβοκατεβάζουν λίστες. Το κόστος της εκλογής δεν μειώνεται, απλώς αλλάζει νόμισμα: μετατρέπεται σε απόλυτη υποτέλεια. Και, δυστυχώς, η υποτέλεια δεν δηλώνεται σε κανένα «πόθεν έσχες».
Ψέμα 3ο: «Αφού το κάνουν στην Ευρώπη, ας το κάνουμε κι εμείς».
Εδώ η υποκρισία σπάει τα κοντέρ. Μας ζητούν να γίνουμε «Ευρώπη» α λα καρτ, την ίδια ώρα που διασύρουν τη χώρα με πρακτικές τριτοκοσμικού καθεστώτος. Ζηλεύουν τις κλειστές λίστες της Γαλλίας ή της Ισπανίας (όπου, παρεμπιπτόντως, η εσωκομματική δημοκρατία έχει θαφτεί). Τη γαλλική Δικαιοσύνη, όμως, την αντέχουν; Θέλουν το σύστημα εκείνο όπου ένας πρώην πρόεδρος, όπως ο Σαρκοζί, μπαίνει φυλακή γιατί η Δικαιοσύνη δεν κάνει εκπτώσεις στα μεγάλα ονόματα; Οταν θα δούμε υπουργούς και πρωθυπουργούς στην Ελλάδα να λογοδοτούν για τα εγκλήματά τους απέναντι στον λαό, τότε να συζητήσουμε τα ευρωπαϊκά μοντέλα. Μέχρι τότε, η επίκληση της Ευρώπης είναι ο φερετζές ενός καθεστώτος που παραπαίει.
Η απόπειρα κατάργησης του σταυρού δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός πρωθυπουργού που πνίγεται στα σκάνδαλα να κλειδαμπαρώσει την εξουσία του.
Μια αυθεντική δημοκρατία δεν κρίνεται τις μέρες της λιακάδας. Κρίνεται από το πόσες ασφαλιστικές δικλίδες αφήνει στα χέρια του πολίτη όταν η εξουσία διαφθείρεται, αλαζονεύεται και απειλεί. Ο σταυρός είναι η τελευταία τέτοια δικλίδα. Γι’ αυτό ακριβώς τούς προκαλεί πανικό. Γι’ αυτό ακριβώς δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να μας την κλέψουν.
