Εάν υψωθεί ξανά η Γαλανόλευκη στην Κερύνεια, δεν πειράζει, ας έχουμε κάνει «ανήθικες» συμμαχίες, με το κράτος του Ισραήλ, που δίνει τον πιο ηθικό αγώνα, απέναντι σε αυτούς που θέλουν να το αφανίσουν ώστε μετά να πάρουμε εμείς σειρά
- Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
Το διεθνές περιβάλλον παραμένει μια ζούγκλα, ο Νόμος του Ξίφους δεν έπαυσε ποτέ να ισχύει. Δεν υπάρχει διεθνές δικαστικό όργανο που να μπορεί να υποχρεώσει μια κραταιά δύναμη να σκύψει το κεφάλι και να βάλει το σπαθί της ισχύος στο θηκάρι του. Και η ισχύς είναι πρωτίστως τα όπλα, όταν υπάρχει ηγεσία που δεν διστάζει να τα χρησιμοποιήσει. Η Κυπριακή Δημοκρατία είχε και έχει χίλια δίκια για την τουρκική εισβολή του 1974 και το όργιο αίματος, λεηλασίας, βιασμών, εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας. Εχει κορνιζάρει τρία στρέμματα ψηφίσματα του ΟΗΕ και αποφάσεις Δικαστηρίων.
Δεν έχει πάρει πίσω ούτε μισό μέτρο γης. Οι βιαστές των κοριτσιών και ηλικιωμένων γιαγιάδων, οι δολοφόνοι αμάχων και αιχμαλώτων, οι λεηλάτες περιουσιών και αρχαιοτήτων και όσοι πολιτικοί και στρατιωτικοί, Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι, τους καθοδήγησαν και κάλυψαν τους αυτουργούς σε αυτά τα χιλιάδες εγκλήματα πεθαίνουν στα κρεβάτια τους, ελεύθεροι, ατιμώρητοι. Οσοι ζουν ακόμη κομπάζουν στα καφενεία της Τουρκίας και των Κατεχομένων για τις κτηνώδεις πράξεις τους. Ούτε ένας δεν οδηγήθηκε στο Δικαστήριο, και λίγα διεθνή εντάλματα σύλληψης που εκδόθηκαν, π.χ. για τους δολοφόνους του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, έμειναν ανεκτέλεστα. Τα έχει λύσει τα ζητήματα αυτά ο Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων, μη σας κουράζω.
Είναι αστεία λοιπόν η ηθικολογία, έστω και με πατριωτικό ένδυμα, όταν μιλάμε για τον αληθινό κόσμο και την υπεράσπιση και προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Ποιος είναι ο εχθρός; Η Τουρκία. Θέλει, το λένε, το γράφουν, το πράττουν οι ταγοί της, οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι του ισλαμοφασισμού, οι «διανοούμενοι» του τουρκογενούς πρωτοφασισμού, να μας καταπιεί, θέλει να αρπάξει ξανά όλη τη γη μας, τη θάλασσα, τον αέρα, να σκοτώσει κι άλλα παιδιά μας και ύστερα να σφάξει όποιους αρνηθούν να υποταχθούν, να εξισλαμιστούν ή να πληρώσουν τη ζίγια, τον φόρο των «απίστων».
Αυτό λέει το Ισλάμ, και όπως λέει ο ίδιος ο γιαλατζί σουλτάνος, ο απόγονος εξισλαμισμένων Ποντίων από την Ποταμιά της Ριζούντας, ο δισέγγονος του Μεμή Μπατάγογλου, που σήμερα λέγεται Ερντογάν: «Τι πάει να πει μετριοπαθές Ισλάμ. Αυτό μας προσβάλλει. Το Ισλάμ είναι ένα!», και «Η δημοκρατία είναι ένα λεωφορείο για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε (σημ. το χαλιφάτο), όταν φτάσουμε, δεν το χρειαζόμαστε πια». Μετά κατεβαίνουν από το λεωφορείο και έχει Σαρία για την κοινότητα των «πιστών» και λεπίδι για τους «απίστους». Και αυτοί όλοι, είτε λέγονται Σουνίτες είτε Σιίτες, Τούρκοι, ή Ιρανοί και οι πληρεξούσιοί τους, Ισλαμικό Κράτος, Χαμάς, Χεζμπολάχ, προχωράνε.
Το παρακλάδι των Αδελφών Μουσουλμάνων, συνεργατών του Χίτλερ και του Χίμλερ, που κυβερνά την Τουρκία και για λίγο κυβέρνησε και την Αίγυπτο, εκεί το πάει. Οσο δυναμώνουν τόσο πιο καθαρά το λένε και όσο αυξάνονται οι κοινότητες των μαντράχαλων στρατεύσιμης ηλικίας που έρχονται στη Δύση τόσο πιο πολύ ξεθαρρεύουν και οι προφυλακές τους μέσα στις δυτικές μητροπόλεις. Δείτε τα χάλια της Αγγλίας, της Γαλλίας, του Βελγίου, που οδεύει η Γερμανία. Σε λίγο οι ισλαμικές μάζες, κινούμενες εκλογικά ως μπλοκ, θα καθορίζουν τις εκλογές. Τώρα το κάνουν σε μερικές περιφέρειες, τοπικά, αν όμως συνεχιστεί η πληθυσμιακή αύξησή τους, θα το κάνουν και σε εθνική κλίμακα.
Η ψήφος των γηγενών, μη μουσουλμάνων, θα διασπάται σε διάφορα κόμματα, αυτοί όμως θα κινούνται μαζικά στην ίδια κατεύθυνση. Εάν τα πράγματα συνεχίσουν να κινούνται στην ίδια φορά, με τους ίδιους ρυθμούς πληθυσμιακής αύξησης των μουσουλμάνων και τη δημογραφική συρρίκνωση των χριστιανών Ευρωπαίων, θα ζήσουμε μια εσωτερική κατάρρευση, που θα περάσει μέσα από τρομερές κοινωνικές, θρησκευτικές και φυλετικές συγκρούσεις.
Σύμφωνα με το manual του, το Ισλάμ πρέπει να επεκταθεί σε όλο τον πλανήτη και όποιος αντισταθεί, ουαί και αλίμονό του. Μπορεί να χρειαστεί ακόμη και εξαπάτηση, παραπλάνηση, υπάρχει όρος και γι’ αυτό, να χρησιμοποιηθούν ακόμη και οι δημοκρατικοί θεσμοί και τα ανθρώπινα δικαιώματα γι’ αυτόν τον σκοπό, ο οποίος όμως παραμένει γι’ αυτούς απαράλλακτος, η επέκταση σε όλο τον κόσμο και με τη βία, όπου χρειαστεί. Μετά θα πάνε στον υπόνομο του σφαγείου δημοκρατία και δικαιώματα. Το πόσοι αριστεροί είναι χρήσιμοι ηλίθιοι στην υπηρεσία αυτού του σκοπού είναι κάτι απίθανο αλλά αληθές.
Το μίσος τους για τη Δύση, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Χριστιανισμό, τον καπιταλισμό, τους Εβραίους είναι αβυσσαλέο, σε βαθμό που να θέλγονται από αληθινούς γενοκτόνους φονιάδες γυναικών, μωρών, που κανονικοποιούν την παιδεραστία, την κακοποίηση, είτε σεξουαλική είτε ξυλοδαρμό, των γυναικών. Ετσι, όχι μόνον οι ελληνόφωνοι αριστεροί αλλά και ηθικολογούντες πατριώτες, με τη φορά του λανθάνοντος αντισημιτισμού, επιπλοκή από τον μιμητισμό του κεντροευρωπαϊκού νασιοναλισμού, που έχει τόση σχέση με τον Ελληνισμό, όση εγώ με το μπαλέτο, καταλήγουν να ψέγουν το αυτονόητο, την επιδίωξη της Ελλάδας να αποκτήσει έναν πολλαπλασιαστή ισχύος στην αντιπαράθεση με τον επεκτατισμό του τουρκικού ισλαμοφασισμού.
συμμαχώντας με το Ισραήλ. Να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας στο κούτσουρο, λοιπόν, και να γυμνώσουμε τον λαιμό μας, για να μας κάνουν κουρμπάνι. Τουλάχιστον, ως σφάγια, θα έχουμε την εκτίμηση του Διεθνούς Ποινικού «Δικαστηρίου», ε; Και οι Μεχμετζίκ, που στις εξόδους από τις μονάδες τους κάθονται σε ένα κλεμμένο ελληνικό καφενείο στην Κερύνεια, πίνουν τα σερμπέτια τους και μπεγλεράνε, θα μας μακαρίζουν που δεν φέραμε ως το τέλος τούμπα την ισορροπία υπέρ μας, γιατί αφήσαμε στην άκρη τον Θουκυδίδη και πιάσαμε το μαρκούτσι του ναργιλέ και την ηθικολογία. Αδέρφια, εκεί όπου είναι το εθνικό συμφέρον, εκεί όπου είναι η ισχύς, εκεί είναι και το δίκαιο και η ηθική. Εάν υψωθεί ξανά η Γαλανόλευκη στην Κερύνεια και ο φίλος μου ο Βάσος Φτωχόπουλος γυρίσει στη Γιαλούσα (Αιγιαλούσα), δεν πειράζει, ας έχουμε κάνει «ανήθικες» συμμαχίες, με το κράτος του Ισραήλ, που δίνει τον πιο ηθικό αγώνα, απέναντι σε αυτούς που θέλουν να το αφανίσουν και μετά να πάρουμε εμείς σειρά.
