Εκείνοι που νομοθέτησαν και νομοθετούν αρνούνται να ορίσουν ως απαράγραπτο έγκλημα τη δολοφονία. Οι ψηφοφόροι τους γιατί το ανέχονται;
Την επικαιρότητα απασχόλησε, μεταξύ άλλων, και το ζήτημα της έκδοσης στην Αυστραλία κάποιου που κατηγορείται για φόνο, ο οποίος διεπράχθη στο Σίδνεϊ το 1999. Η υπερασπιστική γραμμή του είναι ότι το έγκλημα αυτό ναι μεν διώκεται στην Αυστραλία χωρίς να τίθεται θέμα παραγραφής, αλλά στην Ελλάδα είναι προ πολλού παραγεγραμμένο. Αρα, δεν πρέπει να εκδοθεί.
Το ζήτημα που (θα έπρεπε να) απασχολεί το πανελλήνιο είναι γιατί στην Ελλάδα παραγράφεται η δολοφονία μετά την παρέλευση 20 ετών. Δηλαδή, ακόμα κι ένα χωριό αν έχεις σφάξει στο γόνατο, σε περίπτωση που καταφέρεις να τη σκαπουλάρεις επί μια εικοσαετία, έπειτα θα μπορείς να περιφέρεσαι πάλι στο ίδιο χωριό, ελεύθερος κι ωραίος, λέγοντας ότι εσύ είσαι ο φονιάς κι ότι δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα διότι το κακούργημα που διέπραξες παρεγράφη!
Το άρθρο 111 του ποινικού κώδικα (Νόμος 4619/2019) (χρόνος παραγραφής) είναι σαφές:
1. Το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή.
2. Τα κακουργήματα παραγράφονται μετά είκοσι έτη αν ο νόμος προβλέπει γι’ αυτά την ποινή της ισόβιας κάθειρξης και μετά δεκαπέντε έτη σε κάθε άλλη περίπτωση, εκτός αν ο νόμος προβλέπει διαφορετικά.
Για ποιο λόγο οι βουλευτές που ισχυρίζονται ότι κόβουν φλέβες για την ανθρώπινη ζωή φροντίζουν για το ακαταδίωκτο των φονιάδων μετά την παρέλευση εικοσαετίας; Ποιο είναι το σκεπτικό τους; Και το σημαντικότερο: Οι ψηφοφόροι τους γιατί ανέχονται να αντιμετωπίζεται ως τόσο… φτηνή η ανθρώπινη ζωή και να υπάρχει τόση μέριμνα για τους κακούργους;
Κι ας μην αρχίσουν οι παρακμιακοί εθνοπατριοί και οι ντεκαντάνς εθνομητριές να μας τσαμπουνάμε τίποτα αρλούμπες περί Ευρώπης και δυτικού πολιτισμού (λες και δημιουργήθηκε για να προστατεύει το έγκλημα ο δυτικός πολιτισμός) και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα θύματα, οι σφαγμένοι, οι γαζωμένοι από σφαίρες, οι καμένοι δεν είχαν ανθρώπινα δικαιώματα; Ούτε οι συγγενείς τους και οι φίλοι τους έχουν δικαιώματα; Μόνο οι φονιάδες;
Ακολουθεί λίστα με χώρες (του δυτικού πολιτισμού, βεβαίως βεβαίως, με την προσθήκη της Ιαπωνίας) όπου ο δολοφόνος μπορεί να διωχθεί και να δικαστεί ακόμη και αν έχουν περάσει 50 ή 60 ή 100 χρόνια από την ημέρα διάπραξης του εγκλήματος.
Αυστραλία: Δεν υπάρχει παραγραφή για σοβαρά εγκλήματα (κακουργήματα), συμπεριλαμβανομένου του φόνου.
Ηνωμένο Βασίλειο: Στο αγγλοσαξονικό δίκαιο δεν υφίσταται ο θεσμός της παραγραφής για σοβαρά ποινικά αδικήματα.
Καναδάς: Καμία παραγραφή για τις ανθρωποκτονίες (indictable offences).
Γερμανία: Το 1979 καταργήθηκε οριστικά η παραγραφή για τη δολοφονία εκ προθέσεως.
Ολλανδία: Το 2006 καταργήθηκε η 18ετής παραγραφή που ίσχυε μέχρι τότε για τον φόνο εκ προμελέτης.
Σουηδία: Κατήργησε την παραγραφή για τον φόνο το 2010 (ίσχυε 25ετία).
Νορβηγία: Κατήργησε την παραγραφή για τον φόνο το 2014.
Φινλανδία: Ο φόνος εκ προμελέτης δεν παραγράφεται ποτέ.
Ιαπωνία: Το 2010 η Ιαπωνία κατήργησε την 25ετή παραγραφή για εγκλήματα που επιφέρουν τη θανατική ποινή ή ισόβια κάθειρξη, όπως ο φόνος.
Εν κατακλείδι: η νομοθεσία στην Ελλάδα είναι ο καθρέφτης της ψυχής των νομοθετών και, δυστυχώς, και όσων τους ψηφίζουν.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
