Σήμερα, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Όσιου Λουκάς ο εν Στειρίω και Άγιου Παρθενίου, μορφές που σφράγισαν με τη ζωή και το έργο τους την ιστορία της χριστιανικής πίστης, σε διαφορετικά ιστορικά και γεωγραφικά συμφραζόμενα.
Αναλυτικά:
Βιογραφία
- Καταγωγή: Γεννήθηκε στο Καστρί Φωκίδας (στους Δελφούς) το καλοκαίρι του 896. Οι γονείς του, Στέφανος και Ευφροσύνη, ήταν πρόσφυγες από την Αίγινα που κατέφυγαν στη Φωκίδα για να γλιτώσουν από τις επιδρομές των Σαρακηνών.
- Ασκητική Ζωή: Από παιδί έδειξε κλίση προς τον μοναχισμό, μοιράζοντας συχνά το φαγητό του στους φτωχούς. Σε ηλικία 14 ετών έφυγε κρυφά για την Αθήνα, όπου εκάρη μοναχός, αλλά επέστρεψε προσωρινά μετά από παράκληση της μητέρας του.
- Ερημητήρια: Ασκήτεψε σε διάφορα μέρη, όπως το όρος Ιωάννιτζα (κοντά στην Κόρινθο) και το όρος Στείριο, όπου έζησε με αυστηρή νηστεία και προσευχή.
- Το «Βασιλομονάστηρο»: Το 946 μ.Χ. εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Στείριο Βοιωτίας. Εκεί ίδρυσε το μοναστήρι που φέρει το όνομά του, το οποίο εξελίχθηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της μεσοβυζαντινής τέχνης και αρχιτεκτονικής, γνωστό και ως «Αγία Σοφία της Ρούμελης».
- Θάνατος: Εκοιμήθη ειρηνικά στις 7 Φεβρουαρίου 953. Είχε προφητεύσει την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς, η οποία συνέβη λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Βιογραφία
Ο Άγιος Παρθένιος έζησε τον τέταρτο μ.Χ. αιώνα, την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Καταγόταν την Μιλητούπολη της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία. Ο πατέρας του, Χριστοφόρος, ήταν διάκονος στην Εκκλησία της Μηλιτουπόλεως.
Ο Παρθένιος ασχολούνταν με την αλιεία και με τα ψάρια που έπιανε βοηθούσε αυτούς που είχαν ανάγκη. Αν και εντελώς αγράμματος, ήταν τόσο ενάρετος που το Άγιο Πνεύμα τον κατέστησε θαυματουργό.
Μάλιστα, σε γεροντική ηλικία έμαθε να διαβάζει την Αγία Γραφή, οπότε απέκτησε θεωρητική και θεολογική μόρφωση και παράλληλα πρόκοβε στην αρετή, γι’ αυτό και ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον χειροτόνησε Πρεσβύτερο και λίγο αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου.
Εκεί, κατά την Παράδοση, έγινε γνωστός για τα πολλά θαύματα του. Θεράπευε ασθενείς κυρίως που έπασχαν από καρκίνο, ανέστησε κάποιον που έχασε αδίκως τη ζωή του, βοήθησε τους ψαράδες στην αλιεία τους, όταν τους εμπόδιζε ο δαίμονας, θεράπευσε έναν νεαρό δαιμονισμένο, που ο ίδιος δεν γνώριζε ότι έχει μέσα του δαιμόνιο. Οργάνωσε όσο το δυνατόν καλύτερα την Εκκλησία της Λαμψάκου και αφού προείπε τα μέλλοντα εξεδήμησε ειρηνικά προς Κύριο.
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία στις 7 Φεβρουαρίου. Θεωρείται προστάτης των ογκολογικών ασθενών.
