Τη βουλευτή της Ν.Δ. Χριστίνα Αλεξοπούλου δεν έχω την τιμή ούτε κατ’ όψιν να γνωρίζω. Το ίδιο νομίζω ότι συμβαίνει και με πολλούς συμπολίτες μας, που λέει και ο κ. πρωθυπουργός.
Και ξαφνικά η κυρία Αλεξοπούλου άρπαξε τα κατά Αντι Γουόρχολ πέντε λεπτά δημοσιότητος, όταν τη ρώτησε δημοσιογράφος πώς μπορούν να ζήσουν σήμερα εκπαιδευτικοί (και όχι μόνο συμπληρώνω εγώ) με μισθό 800 ευρώ, όταν μόνο για το νοίκι τους χρειάζονται 400 ευρώ, δηλαδή τον μισό μισθό, και εκείνη απάντησε θυμωμένη: «Το τζάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τζάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τζάμπα. Ποιος θα το πληρώσει;»
Η φράση αυτή, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε μεγάλο θόρυβο, η αντιπολίτευση επιτέθηκε στην κυβέρνηση και η ίδια η βουλευτής, προσπαθώντας να μπαλώσει τα… αμπάλωτα, διευκρίνισε αργότερα ότι η δήλωσή της ήταν «κάκιστη», ότι δεν ήθελε να θίξει τους εκπαιδευτικούς και ότι ήθελε απλώς να χτυπήσει τις υπερβολές του «λαϊκισμού». Δηλαδή, άρες μάρες.
Οι παλιοί έλεγαν «πριν μιλήσεις, να βουτάς τη γλώσσα στο μυαλό». Ολα τα άλλα είναι να ‘χαμε να λέγαμε. Αν όμως για κάθε «κάκιστη» δήλωση έπεφτε ένα τσουχτερό πρόστιμο, τότε ίσως, λέμε ίσως, διότι κι αυτό δεν είναι βέβαιο, το πράγμα κάπως να μαζευόταν.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»