Το Ιράν εφαρμόζει μια εξελιγμένη στρατηγική «άμυνας μωσαϊκού» (mosaic defense), η οποία έχει καταστήσει τον στρατιωτικό του μηχανισμό ανθεκτικό ακόμη και σε περίπτωση εξόντωσης της ηγεσίας του. Το δόγμα αυτό, που δοκιμάζεται πλέον σε πραγματικές συνθήκες μετά την έναρξη της επιχείρησης «Epic Fury», βασίζεται στην πλήρη αποκέντρωση της διοίκησης και στον έλεγχο των επιχειρήσεων από ημιαυτόνομες μονάδες.
Οι πυλώνες της «Άμυνας Μωσαϊκού»
Σύμφωνα με τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών, Σεγιέντ Αμπάς Αραγτσί, η Τεχεράνη μελέτησε επί δύο δεκαετίες τις αδυναμίες των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το αποτέλεσμα ήταν ο ανασχεδιασμός των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) σε 31 ξεχωριστές διοικήσεις.
• Ανθεκτικότητα: Οι βομβαρδισμοί στην πρωτεύουσα δεν επηρεάζουν τη διεξαγωγή του πολέμου, καθώς κάθε μονάδα διαθέτει δικές της πληροφορίες, αποθέματα όπλων και κέντρα ελέγχου.
• Αυτονομία: Οι μονάδες δρουν βάσει γενικών οδηγιών που έχουν λάβει εκ των προτέρων, καθιστώντας αδύνατη την παράλυση του στρατού μέσω «πληγμάτων αποκεφαλισμού» (decapitation strikes).
Ασύμμετρος πόλεμος και οικονομική αιμορραγία
Η Τεχεράνη ποντάρει στη στρατηγική της φθοράς, εκμεταλλευόμενη την τεράστια απόσταση στο κόστος μεταξύ των επιθετικών και αμυντικών μέσων:
• Κόστος Ασυμμετρίας: Ένα drone Shahed κοστίζει $20.000 – $50.000, ενώ ένας πύραυλος αναχαίτισης Patriot αγγίζει τα $4 εκατομμύρια ανά εκτόξευση.
• Εξάντληση πόρων: Στόχος είναι η οικονομική πίεση προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ώστε ο πόλεμος να καταστεί μη δημοφιλής στο εσωτερικό των χωρών αυτών.
