Εικόνα σύγχυσης από τις διαφορετικές δηλώσεις Μαρινάκη – Γκίκα
Η κυβέρνηση εμφανίζεται προφανώς «σαστισμένη» μπροστά στη νέα απαίτηση των Αμερικανών για ενεργό εμπλοκή και άλλων χωρών στα Στενά του Ορμούζ, αδυνατώντας προς το παρόν να καταλήξει σε μια ενιαία στρατηγική.
Η αμηχανία αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη, καθώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις προγενέστερες κυβερνητικές μεγαλοστομίες περί «προβολής ναυτικής δύναμης» και την ανάγκη η Ελλάδα να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο ως εγγυητής της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Το χάσμα ανάμεσα στη ρητορική περί «γεωπολιτικού αποτυπώματος» και τη σκληρή πραγματικότητα μιας επικίνδυνης στρατιωτικής επιχείρησης φαίνεται ότι προκαλεί τριγμούς στο κυβερνητικό επιτελείο.
Η εικόνα σύγχυσης αποτυπώθηκε με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο από τη διαφορά των δηλώσεων για το θέμα από τον κυβερνητικού εκπροσώπου και τον υφυπουργό Ναυτιλίας. Ο Παύλος Μαρινάκης, επιχειρώντας να «κλείσει» το θέμα και να καθησυχάσει την κοινή γνώμη, ήταν κατηγορηματικός. «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε καμία επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ» τόνισε περιορίζοντας περιορίζοντας τη δράση της επιχείρησης «Ασπίδες» αυστηρά στη γεωγραφική ζώνη της Ερυθράς Θάλασσας.
Ωστόσο, η «γραμμή» αυτή είχε ήδη θολώσει από τις δηλώσεις του Στέφανου Γκίκα. Ο υφυπουργός Ναυτιλίας, υιοθετώντας μια προσέγγιση που φαίνεται να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις αμερικανικές πιέσεις, άφησε ανοιχτό το παράθυρο συμμετοχής, θέτοντας συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες προφανώς είναι… συζητήσιμες.
Σύμφωνα με τον κ. Γκίκα, η Ελλάδα ως παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη έχει άμεσο συμφέρον από το άνοιγμα των Στενών, αρκεί οι ΗΠΑ να διασφαλίσουν προηγουμένως την προστασία από βαλλιστικούς πυραύλους και νάρκες. Από πλευράς του, ο κ. Μαρινάκης, όταν ρωτήθηκε σχετικά με τις δηλώσεις Γκίκα, προτίμησε να δηλώσει άγνοια για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία, αδειάζοντας ουσιαστικά κάθε σενάριο περαιτέρω εμπλοκής.
Ενα είναι σαφές: η κυβερνητική διγλωσσία προδίδει μια βαθύτερη αδυναμία: από τη μία, η επιθυμία να φανεί η χώρα ως ο «δεδομένος σύμμαχος» που προβάλλει ισχύ και, από την άλλη, ο τρόμος μπροστά στο τεράστιο ρίσκο που συνεπάγεται μια τέτοια κλιμάκωση και η πιθανή εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο.
