Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν «ξέρει τη φυσική», που την ξέρει, αλλά αν έχει ολοκληρώσει, δοκιμάσει και καταστήσει αξιόπιστη το σύνολο της αλυσίδας κατασκευής
Στη θεωρία της πυρηνικής αποτροπής (strategic ambiguity) το κρίσιμο δεν είναι η τεχνική τελειότητα, αλλά η αντίληψη ότι υπάρχει έστω μία μικρή δυνατότητα χρήσης της και συνεπώς η αβεβαιότητα λειτουργεί αποτρεπτικά. Μια χώρα δεν χρειάζεται μεγάλο ή πλήρως «δοκιμασμένο» οπλοστάσιο για να επηρεάσει τη συμπεριφορά αντιπάλων, αρκεί να θεωρείται ότι υπάρχει πιθανότητα ανταπόδοσης.
Η υπόθεση ότι το Ιράν μπορεί να διαθέτει μικρό αριθμό πυρηνικών όπλων δεν είναι παράλογη ως στρατηγική ανησυχία. Μια κατάσταση είναι να έχει μια χώρα επαρκές εμπλουτισμένο υλικό, διαφορετική να διαθέτει ολοκληρωμένη πυρηνική κεφαλή και ακραία να έχει επιχειρησιακό όπλο έτοιμο για χρήση. Το Ιράν φαίνεται ότι έχει ολοκληρώσει τα δύο πρώτα στάδια. Σύμφωνα με τον IAEA, το 2025 το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου έως 60% ήταν πάνω από 400 κιλά. Ο χρόνος όμως που απαιτείται για εμπλουτισμό από το 60% στο 90% για την κατασκευή πυρηνικών όπλων είναι μερικές εβδομάδες.
Συνεπώς το Ιράν λογικά θα έχει ολοκληρώσει και το δεύτερο στάδιο της μετατροπής του υλικού σε λειτουργική πυρηνική διάταξη (weaponization). Αυτή η κατάσταση περιλαμβάνει ταυτόχρονη πυροδότηση συμβατικών εκρηκτικών με ακρίβεια δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου (implosion), παλμική ισχύ, γρήγορα ηλεκτρονικά, μηχανουργική ακρίβεια, υδροδυναμική κατανόηση, αντοχή σε κραδασμούς και σμίκρυνση.
Παρά το γεγονός ότι η τεχνολογία πυροδότησης είναι γνωστή από τη δεκαετία του 1940 και σε αξιόπιστη μορφή από τη δεκαετία του 1970, μέσω της τεχνολογίας των Excimer laser, δεν συνιστά μια απλή τεχνολογική εφαρμογή, επειδή αποτελεί σύστημα ακραίας ολοκλήρωσης. Υλικό, εκρηκτικά, ηλεκτρονικά, μηχανική ακρίβεια, διαγνωστική και αξιοπιστία πρέπει να λειτουργήσουν όλα μαζί. Ομως, όταν δεν μπορείς να αγοράσεις, κάνεις αντίστροφη μηχανική. Οταν κάνεις αντίστροφη μηχανική για δεκαετίες δημιουργείς δική σου τεχνολογία.
Συνεπώς, είναι πολύ πιθανόν το Ιράν να έχει ολοκληρώσει τα δύο αρχικά στάδια. Το τρίτο στάδιο, του επιχειρησιακού όπλου, είναι το πλέον απαιτητικό. Αυτό συνεπάγεται όχι απλώς «μια συσκευή», αλλά μια κεφαλή που μπορεί να αποθηκευτεί, να μεταφερθεί, να τοποθετηθεί σε πύραυλο και να λειτουργήσει αξιόπιστα σε ακραίες συνθήκες. Το Ιράν φαίνεται ότι διαθέτει το υλικό υπόβαθρο και σημαντικό μέρος της τεχνολογικής γνώσης που απαιτείται για να κατασκευάσει ένα πρωτότυπο πυρηνικό όπλο.
Δεν υπάρχει, όμως, δημόσια επιβεβαίωση ότι διαθέτει επιχειρησιακά πυρηνικά όπλα. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν «ξέρει τη φυσική», που την ξέρει, αλλά αν έχει ολοκληρώσει, δοκιμάσει και καταστήσει αξιόπιστη το σύνολο της αλυσίδας κατασκευής. Η υπόθεση ότι μικρές, τεχνικά ικανές ομάδες μπορούν να έχουν προχωρήσει πολύ περισσότερο από όσο θεωρεί η Δύση είναι απολύτως σοβαρή.
Αυτό όμως παραμένει ανάλυση πιθανοτήτων και όχι αποδεδειγμένο γεγονός. Το σημαντικότερο εμπόδιο είναι η τοποθέτηση σε πυραυλικό σύστημα, καθώς η αλυσίδα ολοκλήρωσης περιλαμβάνει, πρώτον, αξιόπιστη πυρηνική διάταξη, όχι απλώς ένα πρωτότυπο, αλλά προβλέψιμη λειτουργία με ελεγχόμενη απόδοση.
Δεύτερον, σμίκρυνση miniaturization, δηλαδή, να χωρά σε κεφαλή, να αντέχει ακραίες επιταχύνσεις, κραδασμούς, θερμικά φορτία, να έχει σωστό κέντρο βάρους και μηχανική σταθερότητα.
Τρίτον, να διαθέτει σύστημα πυροδότησης, ασφαλή μεταφορά, αποθήκευση και ακριβή ενεργοποίηση στο σωστό σημείο της τροχιάς.
Τέταρτον, να έχει τη δυνατότητα ενσωμάτωσης σε φορέα (π.χ., βαλλιστικό πύραυλο), αεροδυναμική κεφαλή (re-entry vehicle), θερμική προστασία κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα, καθοδήγηση με ακρίβεια και, πέμπτον, να έχει προϋπάρξει δοκιμή και αξιοπιστία της συσκευής, που αποτελεί και το μεγαλύτερο εμπόδιο.
Τέλος, το γεγονός ότι η Αμερική και το Ισραήλ συμφώνησαν σε μια εκεχειρία, πρακτική στην οποία οι δύο χώρες δεν είναι συνηθισμένες, καθώς η ιστορική πραγματικότητα αποδεικνύει ότι εξασκούν την ισχύ τους μέχρι τέλους, ενισχύει τη θεωρία της πυρηνικής αποτροπής και την πιθανότητα το Ιράν να διαθέτει πρωτότυπες πυρηνικές συσκευές, έστω και εάν δεν είναι επιχειρησιακά έτοιμες. Ουδείς θα ρισκάρει. Μία και μόνο πυρηνική έκρηξη θα αφάνιζε το Ισραήλ.
