Εργα και ημέρες των Ξαφά, Τήνιου, Νεκτάριου (και… στο βάθος Σπράος) που έχουν βάλει στο μάτι το Ασφαλιστικό και τα αποθεματικά για το Συνταξιοδοτικό ύψους 22 δισ. ευρώ
Μιράντα Ξαφά, Πλάτων Τήνιος, Μιλτιάδης Νεκτάριος: Από το ΔΝΤ των αρχών της δεκαετίας του ’80 και το οικονομικό επιτελείο του πατρός Μητσοτάκη αρχίζουν τα έργα και οι ημέρες των τριών «πατέρων» (και μητέρων) της νέας πρότασης – πρόκλησης για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.
Πρόκληση γιατί χωρίς αιδώ επιχειρεί να βάλει χέρι στα αποθεματικά ύψους 22 δισ. ευρώ του ΑΚΑΓΕ που συγκεντρώθηκαν με το αίμα των συνταξιούχων την περίοδο της πιο βάρβαρης λιτότητας από το 2009 έως σήμερα και αντί να αποτελέσουν τη βάση για βελτίωση της ζωής των συνταξιούχων, η παρέα των τριών θέλει να τα υφαρπάξει για να χρηματοδοτήσει την ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος.
Φαινομενικά, οι τρεις εμπνευστές της πρότασης προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές μήτρες, ωστόσο με μια δεύτερη ματιά οι ομοιότητές τους είναι μεγαλύτερες από τις διαφορές, καθώς οι κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη απέδειξαν περίτρανα ότι νεοφιλελευθερισμός και σημιτικός εκσυγχρονισμός μπορούν μια χαρά να συμβαδίσουν και να συγκυβερνήσουν.
Πιο γνωστή εκ των τριών, η Μιράντα Ξαφά. Σύμφωνα με το δικό της βιογραφικό, ξεκίνησε την καριέρα της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στην Ουάσινγκτον, το 1980 και στη συνέχεια υπηρέτησε ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε κυβερνητικά πόστα και στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Κάπως έτσι βρέθηκε από το 1991 έως το 1993 να υπηρετεί στο πλευρό του πατρός Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ως διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού στην Αθήνα και εργάστηκε ως αναλύτρια των διεθνών αγορών στη SalomonBrothers/ Citigroup στο Λονδίνο. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του ΔΝΤ την περίοδο 2004-09, του οποίου εκτέλεσε χρέη άτυπης εκπροσώπου Τύπου στα χρόνια της βάρβαρης κατοχής της χώρας μας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Εφιαλτικη προταση
Αν υπήρχε κάτι εξωφρενικό, το πιο εξωφρενικό που μπορούσε να φανταστεί κανείς και δεν τολμούσε να ψελλίσει, η Μιράντα Ξαφά ήταν πάντα πρόθυμη να το υποστηρίξει στον δημόσιο διάλογο, ζητώντας ανά διαστήματα κατάργηση του κατώτατου μισθού -τη γλιτώσαμε ευτυχώς με μείωση κατά 25%-, μεγαλύτερη ευελιξία στις απολύσεις και στα ωράρια των εργαζομένων, μεγαλύτερες περικοπές συντάξεων, απολύσεις στο Δημόσιο -αυτές τις ανέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης- και φυσικά πλήρη μετάβαση της ασφάλισης στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα, που ισοδυναμεί με ιδιωτικοποίησή του.
Επειδή, όμως, το αίμα νερό δεν γίνεται, η κυρία Ξαφά συνέχισε και μετά τη λήξη των Μνημονίων το ίδιο τροπάριο: δεν δίστασε να ζητήσει νέες μειώσεις στις συντάξεις μέσω κατάργησης της προσωπικής διαφοράς και να… καταχεριάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν προχώρησε στην αύξηση του κατώτατου μισθού.
Αν θέλει κάποιος να αναζητήσει τα πεπραγμένα του Πλάτωνα Τήνιου, μοιραία θα πέσει πάνω στον καθηγητή Γιάννη Σπράο, η ομώνυμη έκθεση του οποίου προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στα τέλη του περασμένου αιώνα. Οπως ο ίδιος ο κ. Σπράος έχει αποκαλύψει, συντάκτης της έκθεσης για το Ασφαλιστικό, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων το 1997, δεν ήταν ο ίδιος, αλλά ο κ. Τήνιος, οικονομολόγος, σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και νυν καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Ηταν, επιπλέον, τότε σύμβουλος του υφυπουργού Οικονομικών Γιάννου Παπαντωνίου από κοινού με τον… γνωστό και μη εξαιρετέο Γιάννη Στουρνάρα!
Αν και πανεπιστημιακός, ο κ. Τήνιος δεν αποφεύγει στις δημόσιες τοποθετήσεις του τα λαϊκίστικα τσιτάτα του στιλ «το πρότυπο του συνταξιούχου που παίζει πρέφα επί 40 χρόνια τελείωσε». Εχοντας ελάχιστη σχέση με τη σκληρή πραγματικότητα για τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων, ο κ. Τήνιος επέλεγε πάντα να φωτίζει εξαιρέσεις των εξαιρέσεων, δηλαδή τα κάθε λογής ρουσφέτια που διόγκωναν τις συντάξεις συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Μόνο που τα ρουσφέτια αυτά ποτέ δεν γίνονται από μόνα τους. Στην Ελλάδα έγιναν από αυτούς που ο κ. Τήνιος συμβούλευε, όπως δηλαδή ο Κ. Σημίτης.
Τώρα, ο κ. Τήνιος, όπως και ο έτερος των Διόσκουρων, Μιλτιάδης Νεκτάριος, ζει το όνειρό του: η κρίση του δημογραφικού έκανε τις προ δεκαετιών εκτιμήσεις τους αυτοεκπληρούμενες προφητείες, καθώς η μνημονιακή βαρβαρότητα εξαφάνισε τις γεννήσεις. Ετσι, θεωρούν πως ήρθε η ώρα να εφαρμοστούν οι προτάσεις τους για την ιδιωτικοποίηση του Ασφαλιστικού – πρόταση που συνοδεύουν πάντα με την «ανάγκη αξιοποίησης της μετανάστευσης», έναν εύσχημο τρόπο για να περιγράψουν την αντικατάσταση του πληθυσμού.
Γνήσιο τέκνο του σημιτισμού, ο κ. Νεκτάριος διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διοικητής του ΙΚΑ από το 1999 έως το 2024, προερχόμενος από την Εθνική Ασφαλιστική -αν δεν είναι αυτός ο ορισμός της σύγκρουσης συμφερόντων, τότε τι είναι;- και σχεδόν ταυτόχρονα με τη φούσκα του Χρηματιστηρίου, πρόεδρος της ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών (2000-2004), που διαχειριζόταν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.
Αυτό που, ωστόσο, προξενεί τεράστια εντύπωση είναι το γεγονός ότι πολύ αργότερα επιλέχθηκε από τον υπουργό Εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργο Κατρούγκαλο, τον Αύγουστο του 2015, να αποτελέσει μέλος 12μελούς Επιτροπής Σοφών, που επεξεργάστηκε προτάσεις για το ασφαλιστικό σύστημα και κάποιες από αυτές συμπεριελήφθησαν στον ομώνυμο νόμο.
Το κάλεσμα Μητσοτάκη
Λίγα χρόνια μετά, κατά την προεκλογική περίοδο του Ιουνίου του 2019, από κοινού με τον κ. Τήνιο, κλήθηκαν από τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυρ. Μητσοτάκη να του παρουσιάσουν τις απόψεις τους. Οι περισσότερες εξ αυτών μετουσιώθηκαν στην ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης μέσω του ΤΕΚΑ, με υφυπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης τον Π. Τσακλόγλου, αν και ο Μιλτιάδης Νεκτάριος θεωρείται από πολλούς πνευματικός πατέρας της μεταρρύθμισης που τζογάρει τις εισφορές των ασφαλισμένων.
