Θρασύτατη αξίωση του Κιέβου για επιβολή περιορισμών δράσης στα θαλάσσια drones που μας πουλάει, προκειμένου να βάλει πλάτη στον σύμμαχό του Ερντογάν
Ως εδώ με τον αγνώμονα Ουκρανό πρόεδρο, καθώς, όπως επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά, «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος». Η φράση που συχνά αποδίδεται στον Ηράκλειτο θα πρέπει να γίνει «πόστερ» στα γραφεία των Ελλήνων κυβερνητικών, που όλα τα προηγούμενα χρόνια φρόντισαν να παράσχουν απλόχερα βοήθεια, στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική, στην Ουκρανία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ακόμα και εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.
Οι διαπραγματεύσεις Αθήνας και Κιέβου για τη συμπαραγωγή θαλάσσιων drones, που είχαν αρχίσει με προοπτική ενίσχυσης των ελληνικών ναυπηγείων και του εθνικού οπλοστασίου, προσκρούουν πλέον σε μια θρασύτατη ουκρανική αξίωση. Το Κίεβο, πέρα από κάθε λογική αλληλοβοήθειας και σε μια επίδειξη υπερφίαλης προσέγγισης, ζητεί να διατηρεί λόγο και δικαίωμα έγκρισης για τον τρόπο χρήσης των εν λόγω μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USV) από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.
Πρόκειται για τα προηγμένα θαλάσσια drones ουκρανικής τεχνολογίας, όπως τα γνωστά Magura, η συμπαραγωγή των οποίων είχε προγραμματιστεί να υλοποιηθεί σε ελληνικές εγκαταστάσεις, αξιοποιώντας τεχνογνωσία που αποκτήθηκε στο πεδίο της μάχης στη Μαύρη Θάλασσα. Πρωτοβουλία που είχε ανακοινωθεί με μπόλικα… ταρατατζούμ κατά την τελευταία επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα.
Οι όροι που τίθενται, ωστόσο, καθιστούν τα συστήματα αυτά πρακτικά άχρηστα για την ελληνική πραγματικότητα, καθώς περιορίζουν τη δυνατότητα χρήσης τους σε περιβάλλοντα όπου η χώρα αντιμετωπίζει άμεσες προκλήσεις, φωτογραφίζοντας με σαφήνεια το Αιγαίο και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Κόκκινη γραμμή
Η στάση αυτή θα έπρεπε να είναι η κόκκινη γραμμή για τη χώρα μας, καθώς η Ελλάδα έχει προσφέρει έμπρακτη στήριξη στην Ουκρανία από την αρχή του πολέμου, εφαρμόζοντας το εμπάργκο κατά της Ρωσίας και επωμιζόμενη το κόστος της ενεργειακής κρίσης, χωρίς ποτέ να θέσει περιορισμούς στο υλικό που παρέχει. Και έχει παρέχει πολύτιμο υλικό στρατιωτικής φύσης, προκαλώντας ακόμα και αντιδράσεις στο εσωτερικό για αποδυνάμωση της αμυντικής μας θέσης. Και συνεχίζει να… ζητεί, με χαρακτηριστική την κουβέντα των τελευταίων ημερών για παραχώρηση των Mirage 2000 στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα έκπτωση σε μελλοντικές παραγγελίες Rafale.
Δεν είναι η πρώτη φορά, πάντως, που οι Ουκρανοί κάνουν επίδειξη φιλοτουρκισμού. Ενώ η Αθήνα στηρίζει σταθερά το Κίεβο, επικαλούμενη πολλές φορές τους παραλληλισμούς με την Κύπρο, ο ίδιος ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιλέγει να διατηρεί μια αμήχανη στάση απέναντι στην παράνομη κατοχή της Κύπρου, αρνούμενος επίμονα να τοποθετηθεί για τις τουρκικές προκλήσεις και φτάνοντας μέχρι το σημείο να… κόβει την επικοινωνία, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η προτεραιότητά του φαίνεται να είναι η διατήρηση μιας ειδικής σχέσης με τον Ερντογάν, τον οποίο ο Ουκρανός πρόεδρος πρόσφατα μάλιστα ενέταξε στον πυρήνα μιας «νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας», προτάσσοντας έναν άξονα Ουκρανίας, Τουρκίας, Βρετανίας και Νορβηγίας.
Ακόμα και αυτές οι δηλώσεις όμως δεν αποτέλεσαν ηχηρό καμπανάκι για την ελληνική εξωτερική πολιτική, που συνεχίζει να στηρίζει το Κίεβο. Πάντως, η προσπάθεια επιβολής τέτοιων όρων στη συνεργασία για τα drones, σε μια εποχή που η προοπτική ευρωπαϊκής πορείας της Ουκρανίας συζητείται έντονα, αναδεικνύει τις πραγματικές προτεραιότητες του Κιέβου. Αν ο Ζελένσκι επιλέγει να θέτει τους εθνικούς του στόχους και τις προσωπικές του επαφές με την Αγκυρα πάνω από την αλληλεγγύη προς τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., τότε η Αθήνα οφείλει να επανεκτιμήσει την όλη της στάση. Η επιβολή τέτοιων όρων δεν είναι μόνο προκλητική, αλλά υπονομεύει την εμπιστοσύνη που απαιτείται μεταξύ εταίρων. Είναι επιτακτικό, πλέον, η ελληνική πλευρά να θέσει τις δικές της κόκκινες γραμμές και να αναρωτηθεί εάν θέλει ως εταίρο στην Ε.Ε. ένα κράτος που δείχνει σταθερά προσανατολισμένο στην… Αγκυρα.