Ο Γιώργος Δημακόγιαννης είναι ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου «Αδούλωτη Μάνη». Εδρεύει στην Αρεόπολη και αποτελεί εθνικό θησαυροφυλάκιο γνώσης και ιστορικής μνήμης. Σε διαδικτυακή ανάρτησή του για το «τι σημαίνει λοιπόν “τέλος τού μήνα” για έναν απλό μικρό ελεύθερο επαγγελματία» έγραψε αλήθειες, που αξίζει να διαβαστούν και να επηρεάσουν:
«Τέλος τού μήνα για έναν απλό μικρό ελεύθερο επαγγελματία είναι οι μέρες τής ανελαστικής εξόφλησης των οικονομικών μας υποχρεώσεων! Πρέπει να ανοίξουμε τα (άδεια ή όχι, δεν ενδιαφέρει την εξουσία!) πορτοφόλια μας για να ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ μετρητοίς (πέρα από τα έσοδα-έξοδα στο επαγγελματικό αντικείμενό μας και τον ΦΠΑ): ενοίκια καταστημάτων και οικιών, ασφαλιστικές υποχρεώσεις (η κατώτερη είναι σήμερα -ΕΦΚΑ, πρώην ΟΑΕΕ, ΤΕΒΕ- 260 € μηνιαίως), δόσεις – ρυθμισμένες φορολογικές υποχρεώσεις προηγούμενων ετών, εξόφληση επιταγών από αγορές ειδών τού αντικειμένου μας, λογαριασμοί ενέργειας, τηλεφωνίας, ύδρευσης. Για όσους δε έχουμε παιδιά, πρόσθεσε και τα χρήματα για φοιτητικές ή εξωσχολικές δραστηριότητες, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες.
Πόσο βάρος, πόσο άγχος για να μπορέσει κανείς να ανταποκριθεί, να είναι συνεπής!
Και με τους πάσης φύσεως κρατικούς φορολογικούς και άλλους ελέγχους καθημερινούς και συνήθως ακραίους (πρόστιμα)! Στον αντίποδα βλέπουμε τους μισθωτούς και συνταξιούχους συμπατριώτες μας που προσμένουν με χαρά το τέλος τού μήνα, αφού γι’ αυτούς σημαίνει ΕΙΣΠΡΑΞΗ μισθών και συντάξεων (μεγαλύτερων ή μικρότερων) και ολοχρονίς δεδομένη την ασφαλιστική, νοσοκομειακή, φαρμακευτική κάλυψη/φροντίδα.
Κάπως έτσι έγινε (δικαιολογημένο) “ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ” η εισαγωγή στο Δημόσιο, η μονιμότητα και η σχέση με το δημόσιο ταμείο ή έστω η αναζήτηση υπαλληλικής ιδιότητας.
Και για να μην παρεξηγηθώ: Από τη μεριά μου κανένα παράπονο, ούτε τάση διχαστική ούτε κοινωνική ή ταξική ανθρωποφαγία. Προσωπικά έκανα/κάνω επαγγελματικά εκείνο που πάντα μού άρεσε, αλλά θέλω και να γνωρίζει ο περίγυρός μου, κοντινός και μακρινός, την αλήθεια μου, το τίμημα των επιλογών ενός ελεύθερου ανθρώπου, και να δείχνει σεβασμό ή έστω μια κάποια κατανόηση σε πολλά πράγματα. Πέρα από την πάντα επιθυμητή (έμπρακτη!) συμπαράσταση στο αντικείμενο των δραστηριοτήτων μου.
Αυτή είναι μια πρόχειρη καταγραφή, μια ματιά στην κατάστασή μας, στις αντικειμενικές συνθήκες στις οποίες δίνουμε την καθημερινή μάχη τής βιοπάλης μας κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες.
Και παρ’ όλα αυτά τα στενάχωρα, τα ζόρικα, που σίγουρα κατανοούν άριστα οι έχοντες ανθρώπινη ευαισθησία και στοιχειώδη κοινωνική ενσυναίσθηση».
Από τη στήλη «Ηρεμολόγιο» της «Δημοκρατίας»
