Σιωπή και αμηχανία της Αθήνας στις προκλήσεις του Εντι Ράμα

Η εικόνα που εκπέμπει η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στις ολοένα και πιο ανησυχητικές εξελίξεις στην Αλβανία δεν ξεφεύγει από την τραγική διαχείριση που εμφανίζει η ελληνική διπλωματία σε όλα τα κρίσιμα θέματα. Μια εικόνα αμηχανίας, αδράνειας και μετριοπάθειας.

Την ώρα που ο Εντι Ράμα κλιμακώνει συστηματικά και με προκλητικό τρόπο τις πιέσεις σε περιοχές όπου ζει η ελληνική εθνική μειονότητα, η Αθήνα περιορίζεται ακόμα μία φορά σε υποτονικές ανακοινώσεις και φραστικές συστάσεις που ουδείς λαμβάνει σοβαρά υπόψη στα Τίρανα. Τα πρόσφατα γεγονότα στη Σβέρνιτσα αποτελούν ακόμα ένα καμπανάκι κινδύνου.

Ενας Ελληνας ομογενής τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια επεισοδίων, καταγγέλλονται παραβιάσεις περιουσιακών δικαιωμάτων, τοπικές κοινωνίες αντιδρούν απέναντι σε αμφιλεγόμενα επενδυτικά σχέδια και η κυβέρνηση Ράμα εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει αδιαφορώντας για κάθε αντίδραση.

Ο ίδιος ο Αλβανός πρωθυπουργός όχι μόνο δεν επιχειρεί να κατευνάσει την ένταση, αλλά επιλέγει να προκαλεί, δηλώνοντας ότι εξελέγη για να υλοποιεί τέτοια έργα και όχι για να ακούει όσους διαφωνούν μαζί του. Ακόμη πιο προκλητική είναι η στάση του απέναντι στην ελληνική παρουσία στην περιοχή.

Οταν ο Ράμα δηλώνει ότι «για πρώτη φορά άκουσε» πως υπάρχει ελληνικός πληθυσμός στην περιοχή, δεν πρόκειται για ατυχές λεκτικό ολίσθημα. Πρόκειται για πολιτική επιλογή. Πρόκειται για μια προσπάθεια αμφισβήτησης ιστορικών, εθνικών και περιουσιακών δικαιωμάτων των ομογενών, την οποία η Αθήνα παρακολουθεί χωρίς να αντιδρά με την αποφασιστικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο ερώτημα. Τι προτίθεται επιτέλους να κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Μέχρι πότε θα αρκείται σε ανακοινώσεις περί «σεβασμού του κράτους δικαίου» και «ευρωπαϊκού κεκτημένου»; Μέχρι πότε θα επαναλαμβάνει τις ίδιες διπλωματικές διατυπώσεις την ώρα που η κατάσταση επιδεινώνεται επί του πεδίου;

Η Αλβανία επιδιώκει την ευρωπαϊκή της πορεία. Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά διπλωματικά και πολιτικά εργαλεία πίεσης. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει βούληση να χρησιμοποιηθούν ή αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα συνεχίσει να παρακολουθεί ως παθητικός θεατής μια εξέλιξη που απειλεί ευθέως τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας.